foggy mountain

Na de drukke voorgaande week, was het hoog tijd om een weekend te gaan relaxen in de bergen.
Hoewel we hier alles binnen handbereik hebben, zijn we voor dit uitstapje iets verder gereden dan we normaal doen voor een weekend.
Rjukan in de provincie Telemarken was het doelwit, een kleine 6 uur rijden in Noord Oostelijke richting.
Donderdag de auto (de ford deze keer want de landrover staat in de bilverksted) ingepakt en vrijdag na het werk rond een uur of 2 het gaspedaal ingetrapt.
De voorspellingen voor het weer zijn goed, we rijden weg in de zon en tegen donker (uur of 5) rijden we in dichte mist op onverlichte bergwegen... what a fun...het zijn de bamboe stokken met 2 reflecterende tape-jes erom die in de grond zijn gestoken om de wegkant aan te geven als er een meter of meer sneeuw ligt, die ons de op de weg houden. Ach, je moet alles een keer gedaan hebben, toch?
We komen veilig aan op de camping in Rjukan waar een voorverwarmde hut op ons staat te wachten.

Een paar borrels en dan op tijd naar bed om morgen die 1883 meter hoge Gaustatoppen te beklimmen.
Op tijd wakker en direct uit het raam kijkend zien we een hele dichte mist die ons de rest van de dag zal lastigvallen.
Het is niet anders en we rijden met de auto naar ons startpunt vanwaar nog 700 meter moeten stijgen om bij de top te komen.
De mooie berg die veel op een vulkaan lijkt kun je vanaf de weg zien liggen, maar niet vandaag. Sterker nog we zien helemaal geen berg.
De haarspeldbochtenweg naar boven gevolgd en ineens is de mist verdwenen alsof je door een deur stapt en aan de andere kant van die deur een compleet andere wereld is. Vreemd...
Dan komt het toch nog goed.
Nog maar net warmgelopen en de volgende mistbank komt de berg op, 20 meter zicht.

Het enige wat we zien zijn de rotsen voor onze voeten, we lopen rustig door en genieten van de 20 meter zicht.
Het weer vertraagd ons wat en na ruim 2 uur hebben we door gebrek aan oriëntatie echt geen idee waar en hoever we zijn. Het weer wordt slechter en de mist krijgt gezelschap van een ijskoude miezerregen. Anne en Janis die als hoogbejaarde vierpoot vandaag mee is gelopen zijn het beu, wat ik met enige tegenzin kan begrijpen.
Geen idee hoe ver we nog moeten- maar wel weten dat we dat stuk ook nog terug moeten lopen-besluiten we terug te gaan om te voorkomen dat we in het donker op die berg vast komen te zitten.
Eenmaal terug zien we op een overzichtsbord, dat we er bijna waren... shit happens. We komen nog een keer terug voor een nieuwe poging.
Zondag gebruiken we om naar Vemork te gaan, waar de grote waterkrachtcentrale ligt waar de Duitsers in de 2e wereldoorlog grote hoeveelheden zwaar water produceerden. Daardoor werd Vemork een historische plek .
Een indrukwekkend gebouw. Dat te hebben gezien moeten we weer aan onze terugreis beginnen. Onderweg klaart het helemaal op en wordt het koud maar prachtig weer, Lucky us...

down the drain

Een week met voor en tegenspoed...

Eerst maar even de goede dingen, Anne heeft dan eindelijk na 1,5 jaar haar examen gedaan.
Dank u wel Noorse bureaucratie. Het achterhaalde middenstandsdiploma waar Anne 3 jaar voor naar school is geweest is nu omgezet naar Noorse standaard. Om dit te kunnen waarmaken moest ze een presentatie maken op haar werk en daarbij een verslag schrijven van wat ze heeft gedaan en waarom. Daar kreeg ze 5 dagen de tijd voor (eigenlijk 4 dagen want ze mocht op de valreep nog even tussendoor met het vliegtuig naar Oslo om daar een cursus/training van een dag te doen). Woensdag kwamen er 2 dames naar H&M en werd het examen afgenomen middels een paar vragen. Geslaagd!! Nu nog een maand of 3 op het certificaat wachten en dan krijgt ze eindelijk de loontoeslag waar ze recht op heeft.
Nog iets wat lang op zich heeft laten wachten is de reparatie van de landrover, door enorme slechte communicatie met de verzekeringshoer duurde het weken voor die naar de garage kon. Ook dat is nu eindelijk geregeld, een nieuwe bumper, grill, en koplamp. Jammer dat in de tussentijd de motor enorm veel koelvloeistof is gaan verbruiken. Dat kan duiden op een lekke pakking of een verrotte motor. Een bekend probleem met de 1.8 benzine van de freelander. De motor is eigenlijk te licht voor de auto en dat hebben we al eens eerder gemerkt met de boot trekken of lange ritten in de bergen.
Of we ons 4x4tje nog een keer naar de garage brengen of dat we 'm met gebrek gaan verkopen weten we nog niet. We gaan in ieder geval haastig op zoek naar een andere stevige auto, deze keer geen benzine meer maar een flinke diesel. Jammer want het was een fijn karretje en niemand zit te wachten om weer een berg geld uit te geven.
Geld uitgeven doen we deze week al te veel, een allerlaatste afrekening van de belastingdienst uit NL, kost ons een kleine 2500 euro.. die fucking blauwe enveloppen , krijgen we ook hier.
Tot overmaat van ramp..... Was ik gisteren begonnen om eindelijk de dakgoot te monteren die al een jaar lang in de garage lag. Dacht ik vandaag de klus af te maken, laat ik GVD mijn hitatchi schroefboor uit mijn handen vallen. Normaal doe ik altijd een koord om mijn pols, maar je zal altijd zien dat dat nu niet het geval was. Ook dat gaat weer een paarduizend ongevraagde kroners kosten.  Het beetje geld dat ik met mijn eerste opdrachten uit mijn zzp bedrijfje heb binnengehaald kan ik een nieuwe schroefboor gaan kopen.
Ik vind het wel weer genoeg voor deze week, misschien de komende 7 dagen wat meer meer geluk.

mushrooms

Het weekend hebben we gevuld met een bezoek aan een antiekmarkt en een bezoek aan vrienden in  Forsand aan de andere kant van het fjord , tezamen met nog wat andere vrienden.
Van de Antiek en verzamelaarsmarkt hadden we niet al te hoge verwachtingen en dat was maar goed ook. De markt had een hoog kop en schotel gehalte, daar zit ik natuurlijk niet op te wachten.

Het enige leuke wat ik vond was een walvistand voor een leuke prijs en een prachtige bank uit 1800 gecarved met afbeeldingen die je op de staafkerken ziet.
Die tand heb ik meegenomen en de bank hebben we met enige pijn in ons hart toch maar laten staan. We hebben er nu de ruimte niet voor en het spaart weer 6000 Nok uit.

Het bezoek aan onze vrienden bestond voornamelijk uit een beetje eten en vooral  zuipen, hoewel de alcoholprijzen schrikbarend zijn moet je jezelf af en toe toch eens volgieten.
Voor het gemak hebben we overnacht in Forsand zodat we beiden iets kunnen nuttigen, dat is wel zo leuk. Rijden met een slok op is voor mij uitgesloten, nooit gedaan en zal ook nooit gebeuren.
Uitslapen zat er niet in want de 2 kinderen van onze vrienden worden elke dag rond een uur of 6 wakker en dat gaat zeker niet geruisloos.
Als je dan toch zo vroeg wakker bent en de directe omgeving bestaat uit bos en bergen, dan kun je net zo goed even gaan hiken. De frisse berglucht doet best goed na een avondje doorzakken.

Hoewel nog niet helemaal wakker valt mijn oog op een stapel botten en wel van zo een formaat dat het of van een heel groot hert of van een eland moet zijn. Als verzamelaar en amateur taxidermist gaat mijn hart sneller kloppen. De resten liggen bergafwaarts verspreid en ik klim naar beneden om te zien of er nog een schedel te halen valt. Hoewel de kans daar klein op is want aan elk huis zie je wel een gewei of schedel hangen. Ik heb denk ik alles gevonden, maar de kop was nergens te bekennen. Het enige wat ik mee heb genomen zijn alle ribben, die kan ik goed gebruiken om te carven. Op mijn zoektocht viel mij de grote aantallen en diversiteit aan paddestoelen op. Ik ben niet zo gespecialiseerd in paddo's, het enige herkenbare voor mij waren de goudgele cantharellen. die er ondanks dat het seizoen zo goed als voorbij is er nog in grote aantallen stonden. Van alle soorten die ik tegenkwam zullen er vast meer eetbaar zijn, maar dat laat ik wel over aan die er echt verstand van hebben. Zal je net zien dat je de verkeerde eet, kom je in 1 of andere trip waar je misschien nooit meer uit komt....

nice

Het weekend is een mooi iets, alleen had die persoon die het heeft uitgevonden het wel een paar dagen langer mogen laten duren. 2 dagen is echt te kort, zeker als het droog weer is.
Dat droge weer lijkt dit jaar vrij zeldzaam, het was de natste zomer in 111 jaar .

Helaas was het weer eens Anne haar werk-zaterdag en dus ben ik maar uit pure verveling maar het water opgegaan, zien of ik er nog iets spannends uit kon halen. Vreemd genoeg ving ik alleen dikke leng  ( en dat was al weer een tijd geleden) en wat poon.

De vreemd ogende poon zet ik altijd terug,  geen idee wat ik er mee aan moet. Hoewel je blijkbaar goed kunt eten.
De leng gaat mee en wordt de volgende dag verwerkt in een visschotel.

Zondag alweer zo'n mooie dag. Het zou een perfecte dag zijn om het al lang gekoesterde plan om Kjerag te gaan beklimmen, uit te voeren. Maar de planning loopt in de ochtend een beetje mis en we kunnen ook geen babyzitter voor die ouwe viervoeter vinden.
We besluiten om in ieder geval die kant op te rijden, en  wat freestyle te gaan hiken. - Voor freestyle hiken is Noorwegen het uitgesproken land, eenmaal buiten de bewoonde wereld kun je volledig je eigen gang gaan. Niets geen gebaande paden meer, je gaat van de weg af en je kunt dagenlang dolen zonder iemand tegen te komen-
 Een prachtige rit met sneeuw, ijs, downhillende skateboarders (klik hier voor het filmpje), prachtige vergezichten  fjordviews en de Lysevegen met de 1100 meter lange tunnel die net breed genoeg is voor 1 auto en 27 haarspeldbochten (klik hier voor het filmpje).
Eenmaal in de bergen waan ik mij weer alleen op de wereld (Anne die naast mij staat even wegdenkend, al gaat dat moeilijk omdat we deze maand alweer 11 jaar elkaar het leven zuur maken :). Ik wordt er zelfs zo gelukkig van dat ik mij spontaan laat fotograferen, iets wat niet heel vaak gebeurd.
We eindigen in Lysebotn een gehucht van 2 koeien en een halve paardekop aan het begin van het lysefjord. Daar beland, komen we erachter dat we een veerbootje terug naar Stavanger kunnen nemen. zoekend naar de vertrektijden blijkt dat je een mobil nummer moet bellen om een plekje te reserveren, er is namelijk maar plaats voor 12 auto's en het veerbootje stopt op nog 3 andere plaatsen in het fjord. Voor ons is er geen plek meer en we moeten die mooie weg door de bergen nog een keer rijden om thuis te geraken.
Op de weg terug helpen we nog een gestrande collega landrover rijder, die vast is gelopen in een modderpoel.
Het was een mooie dag.

glasses

Het is herfst in Noorwegen, wind, regen en de temperatuur is (Hoewel met af en toe een zonnig uurtje) flink aan het dalen soms al naar 4 graden. Hoogste tijd dus om de houtkachel weer in vlam te zetten.
Ietsje Noordelijker is de eerste sneeuw al gevallen en ook het Noorderlicht aurora borealis geeft weer spectaculaire licht shows. Helaas te ver bij ons vandaan, maar ik weet heel zeker dat ik dit schouwspel der natuur eens met eigen ogen zal bekijken.
Anne misschien met 4 ogen, ze heeft namelijk een bril besteld.
Niet dat ze heel slecht ziet, maar de ogen onderling communiceren niet zo goed met elkaar. Simpeler uitgelegd, zou Anne een fotocamera zou zijn dan zou de autofocus niet optimaal werken.
Op te lossen door een bril met prismaglazen... Hier alvast een voorproefje van het model .

Tot ziens...

back home

De terugreis is vlotjes verlopen, zelfs niet gestopt door douane controle. Als ik dat had geweten hadden we de auto vol geladen met contrabande.
Het voelt in ieder geval weer goed om hier te zijn, wel nog even in rehab na die overvloed aan drank en voer.

Precies op de grens van Denemarken ging het mooie weer over in regen, dat heb ik dus even niet gemist...
Het was maar voor 1 dag en terug in NO werden we onthaald met een paar zonnige dagen. Een zonnige dag hier moet je benutten, ook al ben je gebroken door de paar vrije dagen die je net achter de rug hebt.
Vanuit het werk direct naar de boot en zien of de prachtige fjorden er nog net zo mooi bij liggen als voor de vakantie...
Ik wordt er wederom aan herinnerd, waarom wij hier zijn gaan wonen. Een ieder die hier is geweest zal het beamen, dit moet wel 1 van de mooiste landen ter wereld zijn.
Een paar uur op het water dobberen, wat visjes vangen. de volgende dag weer en de dag erna nog eens, maar nu met de boot van PJK, een vismaat die voor zijn job in NO is gestationeerd.
Nog steeds mooi weer en ondanks de vele zeehonden die met enige regelmaat hun  grote grijze kop boven water steken, vangen we leuke vis.
De grote en mooiste vissen staan die dag op naam van PJK, ik moet het met enige tegenzin doen met de kleintjes die rond de boot zwemmen, hoewel dat voor Nederlandse normen best leuke vis is. Misschien raak ik iets te veel verwend.
We sluiten de dag met een heuse Doornhaai (de naam vanwege de duidelijke doorns op beide rugvinnen), kabeljauw, schol, makreel, poon, een snotolfje (of was dat nu de dag ervoor?) heel veel wijtingen en een duikboot.
De vele hele kleine eilandjes vaak versierd met een marker aan te duiden dat je er niet kan varen, die in en om de fjorden overal opduiken, lijken vaak op duikboten die net boven water komen. Sterker nog, we noemen ze ook zo. Gaan we ff daar liggen bij die duikboot...
Vlak bij Tungenes fyr zeg ik tegen PJK nog eens:  kijk daar heb je weer zo'n eiland die verdacht veel weg heeft van een duikboot....? Terwijl ik dat zeg vraag ik me af of ik dat eiland  op de heen weg ook gezien had?  uhh, het eiland beweegt en komt onze kant op, het blijkt een Nederlandse onderzeeër te zijn.  Komt er eindelijk iets anders boven water  dan zeehonden en vissen :)

questions

het weekje NL zit er bijna op, morgenochtend stappen rond een uur of 8 in de volbepakte auto om aan de reis terug naar Noorwegen te beginnen.
Het was een zeer enerverende week en je kunt stellen dat we volledig gesloopt zijn.
Daar hebben we natuurlijk zelf aan meegewerkt , te volle agenda en een overvloed aan drank en goed eten vanaf het eerste uur dat we hier zijn gearriveerd.
Een jaar geleden waren we hier voor het laatst en op de heenreis vroegen wij ons af hoe het zou voelen om onze voormalige woonplaats weer in te rijden maar vooral hoe het zou zijn om onze vrienden weer te ontmoeten.
Vlissingen in rijden deed ons echt helemaal niets.
De bezoeken aan onze kameraden leek als vanouds, aanschuiven, drankje erbij, ouwehoeren ,alsof de tijd heeft stilgestaan. Het voelde vertrouwd en dat is goed om te weten.
Goede vrienden blijven en de nutteloze kennissen lossen zichzelf op, opgeruimd staat netjes.

De agenda bestond uit leuke en minder leuke afspraken zoals het bezoeken van de tandarts.
Tandarts in NO is enorm prijzig en je kunt je er niet voor verzekeren, het loont om in NL de tandarts cash te betalen. Ik kwam er goed vanaf en Anne moest nog een keer terug voor een nieuwe vulling en restauratie van een afgebroken kies. 230 euro lichter...
Ook de ford had de nodige onderhoud nodig zoals een nieuwe distributieriem en een grote beurt . Het is een klap geld maar nog altijd de helft goedkoper dan bij ons en omdat het wordt gedaan door een bevriende vakman, weet je dat je niet wordt genaaid en je geld goed terecht komt.
Een tattooafspraak met onze bevriende en beste artist van NL,  Black Wolf Tattoo Rotterdam, was ook zeer aangenaam.
Inkopen doen, meer vrienden en familie bezoeken, spontane ontmoetingen met oude buren, oud collega's en een paar leuke feestjes. En overal weer diezelfde vragen:
bevalt het daar: ja
heb je vast werk: ja
spreek je de taal al een beetje: Anne wel, ikke niet (tenminste niet zo goed als Anne)
Is het ver reizen: valt wel mee , 2 dagen en een kleine 1500km.
Ben je met de auto of het vliegtuig: met de auto ivm met onze ouwe vierpoot en de inkopen.
rij je het in 1 keer: nee we stoppen altijd in Låsby KRO (aanrader)  voor overnachting. Låsby ligt ter hoogte van Århus in Denemarken.
Is het duur: ja, biertje in de kroeg 9 euro, pakje shag 24 euro.....
zijn jullie terug: nee, we zijn hier 1 week en daarna gaan we gelukkig weer terug. We komen niet meer terug naar NL!
Anyway, het was leuk om vrienden en familie weer even te zien, maar het het is ook fijn om straks terug te rijden en weer verder te gaan met ons relaxte leven in Noorwegen.

Thanks All, voor deze drukke maar ontzettend leuke week!!!

no beer....

Nu krijg ik zojuist toch iets heel vreemds te horen:

Het is hier in NO de dag van de verkiezingen, ik heb geen idee hoe dat hier werkt maar ik gok erop dat het niet veel anders zou zijn dan in NL. Behalve het volgende:
Op verkiezingsdag (valgdag) mag er geen alcohol worden vekocht??
Waarom is mij volledig onduidelijk, misschien zijn ze bang dat het de uitslag beïnvloed...
Mijn politieke voorkeur buiten beschouwing gelaten vrees ik toch weer het ergste, dat het juist die kant op gaat wat ik niet wil. Ook al zijn het maar 4,5 miljoen inwoners, elke bu..........................................................
Ik zal maar stopppen , de personen die mij kennen weten toch wel hoe dit verhaal zal verlopen.

Tussen de vele regenbuien door een klein zonnestraaltje, de eerste opdracht voor mijn bedrijf is binnen. Geen mega order, maar toch... Het lang verwachte begin is begonnen.
Slechte timing , dat wel. Donderdag vertrekken we namelijk naar NL om daar wat vrienden en familie te bezoeken.
Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat we daar waren. En net als vorig jaar hebben we helaas te weinig tijd om het hele land door te crossen om al onze trouwe vrienden te ontmoeten. Het tijdelijke kamp wordt wederom opgeslagen in Vlissingen.
Vlucht nu het nog kan, want vrijdagavond is het te laat!

seven thousand

Mag ik jullie bedanken voor de inmiddels meer dan 7000 hits op deze blog en dan neem ik meteen even de credits voor mijzelf voor de 89  blogs die ik heb geschreven, je zou er een boek mee kunnen vullen.
Ik zoek nog vrijwilligers om het aantal woorden te tellen van alle blogs samen...(n)iemand?
na zoveel hits en blogs gun ik mijzelf en mijn laptop een weekje verdiende blogrust.

Thanks all, tot de volgende!

bad luck

soms zit het mee en soms zit het volledig tegen.
De ellende begon woensdagavond toen ik bij iemand op bezoek was, redelijk netjes (voor mijn doen dan ) de auto geparkeerd en een blinde dementerende bejaarde rijdt met het achteruitrijden een deukje erin.
Vervolgens blijft de incontinente dame rustig in haar auto zitten.... ik kijk het eens aan en klop daarna op haar raam.... U heeft schade en ik ook! ff een formuliertje invullen, zou je denken en het probleem is eenvoudig opgelost.
Mevrouw ontkent dat er een deuk in mijn auto zit en het gezeik kan beginnen. Haar man komt naar buiten en zegt haar gewoon weg te rijden. En dat doet ze dan ook. Even later komt ze terug en heeft haar eigen schade helemaal weggepoetst zodat er niets meer aan de hand lijkt te zijn.
Wat bestaan er op deze wereld toch een vuile vieze gore hufters die het licht in hun ogen niet waard zijn. WTF? Ik knal bijna uit elkaar en het liefste wat ik zou doen is het laatste beetje licht dat dan wel in hun niets vertellende ogen schijnt er uit willen slaan.
Het is misschien een slechte optie en ben ik heel soms een beetje een heethoofd, maar toch ... Ik hou nu eenmaal niet van dit soort rare fratsen.
Mijn Noors is niet van zo een niveau dat ik een volledige discussie aan kan gaan, dus ik bel Anne ff op. Kan zij mooi die discussie aan gaan zonder dat het op shit uit draait.
Anne lost het op (Hoewel dat niet vanzelf ging) en het ging de oude klootzakken zoals gedacht om hun no-claim premie. Moet dat dan GVD over mijn rug heen?
Ze hebben een cashbedrag betaald en daarmee de zaak afgerond. Thanks for nothing!
De volgende ochtend rijdt Anne naar haar werk in de landrover en een niet oplettende zandneger van een taxichauffeur geeft geen voorrang en de volgende schade kan opgemaakt worden. Een auto besturen is nu eenmaal iets anders dan een kameel of een ezel meneer. Ook u hartelijk bedankt, blijkt die achteraf ook nog uit NL te komen.
het voordeel van een landrover is dat het vrij stevige auto's zijn en de schade lijkt op een beschadigde bumper en een krom trekoog mee te vallen, die tegenpartij was er een heel stuk slechter aan toe.
Om het pechverhaal compleet te maken, ben ik zo vrij geweest om tijdens het bewerken van een stuk bot voor mijn tiki's een mes met behoorlijk veel kracht in mijn arm te steken... au! Het is maar een heel klein sneetje, maar omdat het met veel geweld ging stopte het mes op het bot van mijn arm en dat was niet zo fijn...
Alles wat naar buiten kwam weer teruggeduwd en al zwetend en wit 2 hecht pleisters er op gezet en nu maar hopen dat het goed komt... Blood and sawdust...het zal nog wel vaker voor gaan komen, vrees ik.

Gelukkig bestaat het leven niet alleen maar uit pech... tijdens een mooie middag met de boot op pad gegaan en een paar prachtige vissen gevangen, zeehondje erbij en ik ben weer helemaal in mijn element en alles wat tegenzat vergeten.

mooi maatje schol

tuinbezoeker

Gone

Zo, het is weer lekker rustig in huis.
Nu de laatste zomergasten weer in NL zijn aangekomen, gaan wij even genieten van de rust.
Mensen over de vloer geen probleem, maar ook geen probleem als ze er niet zijn.

Een Preikestolen beklimmen zit er voor sommige gasten nog wel in... maar een Kjerag wordt al iets lastiger (hoewel, het is maar wat je gewend bent en hoe hoog je doorzettingsvermogen is).
Die Kjerag staat al een tijdje op de -things to do list- en nu we weer wat tijd voor ons zelf hebben , dachten we van het weekend die rots eens te gaan bestijgen.
Zaterdag zou het goed weer worden, en zondag wat regen. Anne moest zaterdag werken , dus de zondag bleef over..... Helaas beide dagen enorm kutweer.
Wat regen is niet zo erg maar om nu 7 uur in de zeikende regen te gaan klimmen is misschien iets overdreven.
Volgend weekend dan maar een nieuwe poging wagen.

Zoals wel vaker gaat het hier gewoon zijn gangetje, zakelijk gaat mijn nieuwe bedrijfje iets minder, dit komt vooral omdat de Noor zijn woorden weer groter waren dan zijn daden. Ik had het kunnen weten...
Ik kijk het nog even aan en zal tegen het einde van het jaar beslissen om door te gaan of niet.
Ook de sollicitatie uitslag voor Anne is bekend gemaakt en helaas voor haar gaat de job als filiaalmanager naar een andere kanidaat.
Wat eigenlijk wel een logische keuze was daar de andere kanshebber al in andere filialen verving en hier de regel is dat de persoon die het langst bij het bedrijf werkt, de eerste keuze krijgt.
Desalniettemin  was het van Anne een goed gericht schot op de functie en ging het tussen haar en de andere en gezien de meeste werknemers bij H&M vrouwelijk zijn en ze gemiddeld 3 kinderen neuken / werpen is de kans zeer groot dat ze bij de volgende ronde wel wordt gekozen.
Wel of geen manager, het blijft een  prestatie waar je trots op mag zijn. Jammer is dan wel dat ik nu nog steeds niet kan gaan partimen.

Het is hier goed te merken dat de dagen gaan korten, de zon gaat eerder onder (op dit moment om kwart over negen) waar ik een kort fimpje van heb gemaakt , welke je hier kunt zien.

Ten slotte nog een paar foto's van een mooi natuurverschijnsel genaamd HALO  , altijd fijn als je hiervan getuige mag zijn. Last but not least, titatovertiki # 2.

Til neste gang!