3 jaar

De tijd lijkt voorbij te gaan zonder dat je het in de gaten hebt.
3 jaar wonen we al weer in Noorwegen en geef toe, voor een paar buitenlanders doen we het helemaal niet zo slecht.
Anne met haar eigen toko en de taal vloeiend spreekt, ik met mijn eigen business en de taal deels onder controle heeft. Hierbij moet ik wel toevoegen dat ik er helemaal niets aan doe, in ieder geval minder dan ik ooit van plan was.
Dat komt deels omdat ik voor 90 procent met buitenlanders werk en de voertaal Engels is, daarbuiten spreek ik Noors en daar red ik mij ook prima in, ik kan alleen geen discussies aangaan of iets dergelijks want daarvoor is mijn woordenschat simpelweg te klein en thuis spreken we Nederlands.
3 talen op een dag, dat is best wel eens vermoeiend en hoe langer we hier wonen hoe lastiger het soms is om wel eens wat woorden terug te vinden in je geheugen (bij mij vrij beperkt..)
Soms weet je het alleen in het Noors of Engels en ben je het in het Nederlands kwijt... of soms weet je het in geen ene taal meer of denk je dat je het weet en blijkt het niet te kloppen.
En dan is er altijd wel een slimmerik (bedankt Marc) die je daar op wijst, zoals vorige week toen ik schreef dat een kraan een mast heeft. Maar dat heeft die niet het heeft een giek.....
En het stomme is dat ik lang heb zitten denken hoe zo een ding ook al weer noemt, in het Noors is het een boom (spreek uit als boem) en mast wordt ook al eens gebruikt... Ah mast... dat was het volgens mij in het Nederlands ook, niet dus en zo zullen er wel veel meer taaltechnische fouten in zitten. Lekker belangrijk, als je maar begrijpt wat er staat, daar gaat het toch om?
Als we hier al zo lang wonen, dan schrijf ik deze blog al ruim 3 jaar. Zelf nooit gedacht dat ik dat zo lang zou volhouden. Hoewel ik de laatste tijd wel eens een weekje skip omdat er dan niet zoveel gebeurt of omdat ik er gewoon geen zin in heb, vindt ik het over het algemeen nog steeds leuk om te doen en het gaat me vrij gemakkelijk af.
Ik ben nu ook begonnen met het schrijven van reviews in het Engels op tripadvisor, die tot mijn verbazing ook nog wel eens gelezen worden. Natuurlijk zou ik er meer mee willen doen, maar het is net als met fotografie van die kansloze vrije beroepen waar je geen reet mee kan verdienen omdat iedereen het kan. Toch heb ik mijzelf ervan overtuigd dat ik een fotoboek met korte verhalen wil gaan maken... gewoon voor de fun.
Lekker door blijven dromen en vooral niet vergeten die dromen ook proberen waar te maken. In het kader van... zijn we een nieuw reisje aan het plannen, onze korte maar onvergetelijke trip naar het Noorden in de winter heeft ons gemotiveerd om nog meer Noordelijke oorden te gaan bekijken.
Svalbard staat al lang op de lijst op de lijst, maar voor we daar heen gaan wil ik nog beter glas voor de camera hebben om er zeker van te zijn dat niets ons daar ontgaat, want het is een eenmalige trip. Dat wordt dus nog even sparen.
Dit jaar willen we IJsland en de Faroe eilanden doen. Met eigen auto die kant op en dan rondrijden tot we alles gezien hebben.
Ik heb er enorm veel zin in , maar er zit een addertje onder het gras........ Ik wacht nog steeds op een operatie aan mijn schouder en hoewel Noorwegen over het algemeen een leuk land is, als je hier iets mankeert kan het soms heel lang duren voor ze er iets aan gaan doen. Want organiseren, plannen etc. zijn ze echt heel erg slecht in. Inmiddels wacht ik nu al bijna 1 jaar en is er nog steeds niets bekend, maar kan ik wel binnen nu en een paar maanden worden opgeroepen. Na de operatie heb ik 2 maanden nodig voor revalidatie en binnen die 2 maanden kan ik vrijwel niets dan behalve fysio oefeningen te doen en dat maakt het plannen van een vakantie weer heel lastig.
Ik denk dat we maar gewoon moeten boeken en een heel goede annuleringsverzekering er bij moeten afsluiten.
Weer terug naar die 3 jaar geleden, toen kwamen we hier ook met een oud fordje, die we inmiddels niet meer hebben, Lady Luck fiskebåt die we ingeruild hebben voor een andere boot en 3 beesten waarvan er helaas 2 er niet meer zijn.
De 3e doet het nog steeds en begint steeds meer te wennen aan Betty de kleine terrorist en Betty kan steeds beter met de kat omgaan. Nu lijk ik wel een of ander huiswijf die over niets anders dan de kinderen kan praten.....
Hond doet het goed en het is wonderlijk om te zien hoeveel energie zo'n klein beestje heeft. Altijd vrolijk en dat heeft natuurlijk ook zijn weerslag op ons. Wij worden er ook veel vrolijker van en de hond geeft zijn energie over aan ons in de vorm van beweging en dat was vooral na het afgelopen jaar hard nodig.
Genoeg geschreven voor deze week, ik ga de hond lopen en lekker verder dromen over verre oorden.

ontsnapt

Hoewel al weer een week terug in het gewone leven, ben ik met mijn hoofd nog steeds in het betoverende Noorden.
Het leven is daar meer relaxed dan hier aan de conservatieve  zuid-westkust, minder gehaast, de mensen zijn meer relaxed en hebben meer het soort humor en directheid als de Hollanders.
Het draait niet allemaal om geld en dat zie je in alles terug.
Natuurlijk hebben we daar niet alleen maar als dromerige toeristen rondgelopen, maar ook gelet op mogelijkheden voor later omdat ons hart meer verbonden is met noorden dan met het zuiden, ook al zitten we hier goed en is het hier onbeschrijflijk mooi... Maar dat andere deel heeft toch een grotere aantrekkingskracht.
Het volk aangepast aan de natuur, de ongemakken van het ouder worden, opgelost door een rollator in sleevorm. Waarschuwingsborden om je auto niet te parkeren, omdat de ijspegels van de dakgoten vallen.
De stad is in het geheel anders, meer normale eethuisjes, kroegen met voor onze maatstaven normale muziek.
Wat mij vooral heel erg opviel (maar dat geldt eigenlijk voor heel Noorwegen) omdat we nu iets meer buiten de deur aten, is hoe Noren met hun bestek omgaan.
Nu ben ik absoluut niet van de etiquette, dus als je liever met je handen eet in plaats van met bestek zal mij een rotzorg zijn. Maar als je dan toch bestek gebruikt doe dat dan op een manier zodat het ook nog ergens voor dient.
Want als je mes en vork vasthoud op een manier als je iemand bovenhands gaat neersteken (dus bestek naar beneden gericht in gesloten vuist) en zo je vlees gaat snijden en vervolgens in dezelfde houding je eten zo naar binnen probeert te werken ziet er wel heel er spastisch uit.
Ik goed van vertrouwen dacht dus dat die gast iets mankeerde en daarom zo at, maar verder om mij heen kijkend verbaasde ik mij meer volk zo te zien.
Wist je dat nog niet zei Anne, zo eten veel van die wijven op mijn werk ook......
Ik nodig jullie uit het eens te proberen en zie hoeveel moeite het kost om je eten verwerkt te krijgen tot hapklare brokken en ze dan ook nog naar binnen te werken.

Het leven kreeg zonder dat ik het in de gaten had afgelopen Vrijdag een bizarre wending:
Ik had bij de makelaar sleutels opgehaald om in een appartement wat schade te gaan bekijken om dat vervolgens te gaan repareren.
Met de sleutels op zak op weg naar het betreffende pand, maar omdat het vrijdagmiddag was en dan de verkeersdrukte vroeg begint, waren de toegangswegen naar het adres waar ik moest zijn vertraagd door verkeer waarop ik besloot naar huis te rijden en later op de dag wel te gaan kijken.

Een wijs besluit, even later werd ik door de makelaar in paniek opgebeld en toen ik opnam waren ze heel erg blij.....?
Precies op het tijdstip dat ik daar op de eerste etage (begane grond in Noorwegen) aan het werk zou moeten zijn, reed er een mobiele kraan het pand in en met zijn mast vaagde die bijna de gehele eerste etage weg....
Het is niet de eerste keer dat ik aan bizarre dingen ontsnap en de dood mij hielen zat enerzijds omdat ik het opzocht, anderzijds omdat het mij overkwam. Maar dit is toch wel weer iets aparts en een reden te meer om er zeker van te zijn dat je moet genieten van het leven en de dingen moet doen die je wil doen omdat uitstellen naar morgen wel eens te laat kan zijn.

Vandaag hadden we eigenlijk wat huishoudelijke en administratieve plannen, maar hebben dat maar gelaten voor wat het is (en zeg nu zelf een brandschoon huis is toch eigenlijk alleen maar een teken van een wasted life)
Tur kleertjes aangetrokken en lekker de bergen ingereden om daar wat te gaan relaxen, tevens Betty's eerste lange autorit met 3 keer een ondergekotste bench en een hele zielige hond. Van de bergkou kon ze ook al niet genieten......
Thuis aangekomen, was ze vreemd genoeg bij de eerste stap over de drempel al haar zieligheid vergeten en verviel ze onmiddellijk terug in haar rol als kleine terrorist met te veel redbull op...

Live today, because tomorrow is promised to no one!

I saw the light !

In planning kwam het niet helemaal uit om nu een weekje weg te gaan, omdat we Black Betty (die inmiddels steeds meer rood door het zwart heen krijgt) net een weekje in huis hebben.
Maar die vakantie hadden we nu eenmaal al geboekt en de hond is eigenlijk ongepland tussendoor gekomen.

Omdat het een reis is met veel activiteiten en die kleine terrorist nog midden in haar opvoeding zit, moet ze een weekje naar een oppas.

Dat geregeld, gaat ook de kat een week naar het pension, waar ze niet in de enkels kan worden gebeten door Betty.

Dan is het nu tijd voor een kort avontuur die al heel lang op ons verlanglijstje staat.

Maandagochtend het vliegtuig naar Oslo om van daar verder te vliegen naar Tromsø. Een stad boven de poolcirkel waarvan het grootste deel is gesitueerd op een eiland in het midden van het Tromsøfjord en aan beide kanten door middel van diverse bruggen aan het vaste land is verbonden.
Na enige vertragingen door het weer komen we eind van de middag aan.
De vlucht er naartoe geeft met helder weer een prachtig zicht op de enorme bergmassieven van Noorwegen, wat al een beleving op zich is.
De flybuss naar het hotel genomen (15 min.) en wat opvalt is dat alle hoofdwegen onder de stad doorlopen. Tunnels geboord door de steenmassa en zelfs voorzien van rotondes. Op deze manier blijft de stad voor een groot deel vrij van autoverkeer.
We lopen wat door de stad voor een paar eerste indrukken, eten wat en gaan op tijd plat.
Dinsdag was het plan om naar een groot aquarium te gaan, maar onderweg daar naartoe stuitten we op een bord die wijst op een fjord vistocht.
Hoewel we er niet helemaal op voorbereid en gekleed waren, besluiten we aan boord te stappen.
we zijn in een klein groepje van 6 en de kapitein + kok.

De boot blijft in het fjord en met het ijs op de hengels gaan we proberen er wat kabeljauwen uit te  trekken. Het zijn geen monsters, maar de grootste is toch nog 8,4 kg. De beste blijven aan boord en worden een uurtje later geserveerd. Verser dan dit krijg je het niet en dat komt de smaak ten goede.
terug aan wal, door naar het hotel want om 17.30 worden we opgehaald voor het ding waar we eigenlijk voor kwamen.
De Aurora Borealis tour.
Er zijn veel organisatoren die echt vanalles aanbieden, van goed tot slecht.
Van kleine groepjes tot volle touringcars waar je aan je lot wordt overgelaten.
Wij hebben bij een professionele fotograaf geboekt. Hij neemt ons eerst mee
naar zijn studio waar we een workshop krijgen over nachtfotografie en het foto's maken van "het licht" zelf.
Met die kennis en de juiste camera instellingen worden we daarna ingepakt in een warme overall en winterschoenen voor die daar behoefte aan hebben en daarna in een vw transporter op pad.
Er is op het moment weinig zon activiteit en voor een groot deel bewolkt.
Een garantie op dit natuurverschijnsel bestaat niet en het komt nu dus aan op de professionaliteit van de gids.
we rijden een uur of 2 richting oosten om een heldere hemel te vinden met weinig omgevingslicht. Het is een prachtige stille plek, overal om je heen zie je verse diersporen in de sneeuw en nu is het wachten tot het licht zich laat zien.

het is 20 graden onder nul en na een kwartiertje verschijnt er een groene gloed aan de hemel.
Prachtig maar niet erg bevredigend en het verdwijnt sneller dan we gehoopt hadden. Daarna blijft het stil, we rijden nog naar andere plekken maar het mag helaas niet zo zijn.
Het zal toch niet waar zijn, dat dit alles is en waar we voor gekomen zijn? Om 03.00 zijn we onbevredigd weer terug in het hotel.

Snel wat slapen want om 8.30 worden we opgehaald voor het hondeslee rijden in de Lyngen alpen.
een paar uur op een hondeslee bij minus 15. Een span van 5 Canadese husky's trekt de slee voort. De kracht van de honden is enorm.

Ik sta eerst achterop om de honden te sturen en de slee in balans te houden. Koud krijg je het niet want het is hard werken. Als de sneeuw te diep wordt of je gaat bergopwaarts moet je hard mee rennen om de honden te helpen, op de helft van de toch wisselen we en neemt Anne het over.
De tocht, de omgeving, het samenwerken met de honden maakt het geheel tot een echt bijzondere ervaring wat ons nog heel lang bij zal blijven, mede dankzij de professionele medewerkers, die 24/7 met deze honden werken. Ook hier krijgen we eten, heerlijke rendierensoep met polarbrød.

Volgende dag gaan we ijsvissen in de buurt van Svensby, ook hier duurt het even voor we ter plekke zijn en met nog 5 anderen gaan moeten we eerst een best zware tocht door knie-diepe sneeuw doen om op weer zo een droomlocatie

uit te komen.
We scheppen sneeuw weg boren een gat in het 20 cm dikke ijs en met een mini ijshengeltje
proberen we tevergeefs iets te vangen.
Pech dus, maar daarom niet minder leuk. Daarna graven we een grote kuil in de sneeuw en grillen we worsten op een houtvuur.

Terug in het hotel hebben we kort de tijd om de kleding te verversen voor we worden opgehaald voor de 2e aurora tocht die we bij dezelfde gast hebben kunnen regelen.

Hopen dat we vanavond meer geluk hebben..... Volgens de weervoorspellingen zou het verderop helder weer zijn, maar daar gekomen blijkt daar niet veel van te kloppen. De moed zakt ons inmiddels in de schoenen.....
Maar de gids krijgt een telefoontje van een collega, dat bij grens met Finland een prachtige heldere hemel is. Met een flinke vaart richting Finland en daar in de buurt ziet Anne al achterom kijkend de hemel oplichten, het gevoel is onbeschrijfelijk.
We stoppen en zoeken een mooie plek om het vast te leggen op camera. De temperatuur is inmiddels -18 en ik sta werkelijk tot mijn ballen in de diepe sneeuw, maar door de adrenaline die door mijn lijf giert voel ik daar weinig van.
We blijven klikken met sluitertijden van 15 seconden en het ijs staat op de camera.....

Dit is waar we voor zijn gekomen, de stilte, de kou, de snelheid van het dansende licht is een wonder dat je 1 keer in je leven meegemaakt moet hebben.
Als de activiteit wat afneemt beginnen we aan de terugweg, tot we na een uur rijden nog meer tegen komen en deze keer nog sterker dan eerder op de avond.
Gebroken maar voldaan komen we om 05.00 terug bij het hotel.
Vrijdag gaan we wat musea, aquaria bezoeken de stad verkennen en een paar kroegjes bezoeken.

Tromsø, misschien wel een stad met toekomst?

Al met al een paar bijzondere dagen die mede dankzij A&E een aantal dromen heeft doen uitkomen.
Een aantal uitgekomen dromen die weggestreept kunnen worden van de things to do list, die weer aangevuld kan worden met  nieuwe avonturen.

                                                   

baby

De Norwegian dream is tijdelijk in duigen gevallen wat betreft het huis.
Alles leek rond, huur onderhandelbaar en we hadden inside info wat de minimale huurprijs zou zijn.
Het huis stond te huur via een verhuurmakelaar waar ik via mijn bedrijf nauw mee samenwerk.
Vorige week maandag een reëel bod uitgebracht en de aanbieding het klein onderhoud te doen op onze kosten.
Maar de boeren Noor zou de boeren Noor (lees eigenaar) als hij niet met gespleten tong zou spreken.
Ondertussen was meneer ook met iemand van het eiland bezig buiten de makelaar om.
Tijdens ons gesprek had ik nog expres gevraagd of wij de eerste optie hadden... jajaja dat was allemaal geen probleem.
Maar de hufter had toch liever een local in zijn huis voor nog een lagere huurprijs dan ons bod.
Een gemiste kans om het landelijk wonen te proeven en een les voor mij om eens iets minder enthousiast te zijn over dingen die ik echt leuk vind maar nog niet heb gerealiseerd. Want in mijn gedachten woonde ik er al.....
We hebben niets anders op het oog en het huidige huurcontract verlengd, met de gedachten dat we hier ook helemaal niet slecht zitten.

Nederland volgesneeuwd, Stavanger sneeuwvrij. Dat is dan ook alleen hier want in de berggebieden stapelt de sneeuw zich behoorlijk op en in het Oosten van het land zakt de temperatuur tot onder de -30
op dagtijd, met een heerlijk zonnetje erbij.
Dat is wel erg fris en wij doen het met een schamele -6  overdag en een onbewolkte lucht.
Met zulke temperaturen dikt het ijs behoorlijk en dan ook nog wat zon erbij is het prima schaatsweer.
Niet voor mij dan , want ik ben als Bambi op ijs... een gevaar voor mijzelf en voor anderen.

Anne daarentegen kan beter overweg met gladde ondergronden en heeft na 20 jaar moedig de schaatsen aangetrokken om een rondje rond het meer te schaatsen wat op 10 minuten lopen van ons huis ligt.
Ze is een echte Noor aan het worden, schaatsen en tegelijkertijd bellen.

Dat gedaan en dan weer snel naar huis want daar ligt kleine Betty op ons te wachten. Nee we hebben geen baby geworpen en ook geen kind op ebay gekocht.  Black Betty is onze nieuwe partner in crime, een Staffie van 8 weken oud omdat het leven met hond toch fijner is dan zonder.

The Norwegian dream

Je volgt je hart en jaagt je dromen achterna....
Maar dromen zijn vaak mooier dan de werkelijkheid, vertrekken naar Noorwegen, vastgesteld het mooiste land van Europa.
Geen klagen (niet te veel) , we wonen prachtig, maar toch te ver weg van het originele plan.
Het originele plan (de droom) een leven buitenaf, omringd door vrije natuur, geen buren waar je rekening mee moet houden, je weet wel , die hillbilly in zijn schommelstoel op zijn porch, baard, shotgun....
Die droom, daar hebben we wat op in moeten leveren vanwege werkgelegenheid, opstart etc.

Nu na 3 jaar zijn we wel redelijk opgestart en kwamen we erachter dat ons huurcontract af zou lopen.
De vrees voor een enorme huurverhoging, was achteraf niet helemaal nodig, de eigenaar heeft rekening gehouden met wie er woont (want dat is ook gunstig voor hem) en verhoogt de huur na 3 jaar met zo'n 9 procent. Dat is acceptabel.
Maar omdat we een plan B nodig hadden in het geval het anders zou lopen, kwamen we een andere woning tegen op een eiland waar onze boot ook ligt, het mooie Rennesøy.
Daar,  op een van god verlaten plek, ligt een ruime opgesplitste woning. Prachtig uitzicht over het fjord, geen buren, bootplaats voor de deur,bergen in de achtertuin en het andere deel van de woning wordt maar een aantal dagen per jaar bewoond door de ouders van de eigenaar.
Dat is dus helemaal niet verkeerd en komt een stuk dichterbij ons originele plan.
Maar er kleven natuurlijk ook nadelen aan, grotere afstand naar het werk en zeker voor mijn business niet even handig omdat ik vaak heen en weer moet rijden. Maar met slim plannen en organiseren moet dat voor een groot deel op zijn te lossen.
Minder garage ruimte dan we nu hebben, maar daarbij moet gezegd worden dat we nu ook het gedeelte van de bovenburen gebruiken.
Je moet soms iets inleveren om er iets anders voor terug te krijgen....geven en nemen.
Maar de huur is een stuk hoger,we zouden het kunnen betalen, maar de droom hoeft niet tegen elke prijs te worden nageleefd. Het moet ook leuk blijven en er moet ook geld over blijven om leuke dingen te doen en wat op zij te leggen voor een eigen stek.

 Het goede nieuws is dat de huur enigszins onderhandelbaar is, we zetten lager in (iets hoger dan we nu betalen, maar per saldo blijft het ongeveer gelijk)... kortom als hun ja zeggen, kunnen wij binnenkort verhuizen.

Het is dus niet zo dat we zo nodig weg willen van de plek waar we nu wonen, hoewel we nooit weten wie er boven ons komt wonen.

Nu gaat het prima , maar het is ook wel eens stukken minder plezierig geweest. Bovendien is het een zeer goede gelegenheid om er achter te komen hoe het is om echt buitenaf te wonen.

Ik zei toch dat het een roerig jaar ging worden, dat gezegd werd ik van de week gebeld met een aanbieding om als goedbetaalde kraanmachinist te gaan werken. Net voor ik naar het ziekenhuis moest om te horen te krijgen dat ze mijn schouder gaan opereren. Wat goed nieuws is, maar daarna kan ik ook 2 maanden niets doen en daar zit een nieuwe baas ook niet op te wachten.

Het wordt een chaotisch weekje met m'n lief een paar dagen voor haar werk in Oslo, vrijdag een nieuwe viervoeter in huis en een besluit of we wel of niet gaan verhuizen.

Alles onder controle......

contract

De eerste blog van het nieuwe jaar.
Ik heb zo het gevoel dat het wel eens een bewogen jaar kan worden, met flink wat fundamentele veranderingen.
Laten we beginnen met de gezinsuitbreiding... Nee, nee geen kinderen voor ons, in plaats daar van hebben we een visboot, jachtwapens, vrijheid.
Maar aan die vrijheid komt deels een eind, we konden het niet laten om toch voor een hondje te gaan kijken. Waarom?
Het is toch echt te stil in huis, het gemis van onze oude viervoeter is enorm en heeft een flinke impact op ons gehad.
Maar wat we erg missen zijn de dagelijkse wandelingen, het ouwehoeren tegen zo'n beestje, of die je nu begrijpt of niet, de afleiding.
Anne keek op finn.no, de Noorse marktplaats en zag daar een aantal pups staan en ook nog eens in Stavanger. Meestal is het in het oosten van het land of in Zweden en dan ben je al snel weer een paar dagen onderweg.
Anne belt en de volgende dag gaan we kijken. Je weet dat de beslissing dan eigenlijk al is genomen en je niet zonder hondje thuis komt, want wie kan de verleiding van kleine Staffordshires nu weerstaan..?

5 pups in het nest, 1 reu en 4 teven. Het wordt een teefje voor ons, maar we moeten nog even wachten, ze zijn nog te klein om het nest te verlaten. Over 2 weken zijn ze gebruiksklaar en kan het feest van opvoeden beginnen. Naam: Black Betty.

Die beslissing gemaakt, kwamen we er van de week achter dat ons huurcontract in februari afloopt.
Dan wonen we inmiddels al weer 3 jaar hier en het was ons volledig ontgaan dat we een contract van 3 jaar hadden. We zullen er niet worden uitgegooid, maar de kans is groot dat een nieuw contract gepaard gaat met een forse verhoging van de huur en dan heb ik het niet over een paar tientjes.
De prijzen voor het huren van een woning in Stavanger stijgen naar een ongekende hoogte. Wij zitten naar verhouding nog redelijk goedkoop met 10.500 nok, zeker als je bedenkt dat je een tuin en een garage erbij hebt. Maar nu zou dezelfde woning makkelijk 14 tot 15000 nok op kunnen brengen.
30 km verderop gaan wonen heeft hier ook niet veel zin, want de prijzen in de omliggende steden/dorpen/gemeentes zijn door gebrek aan woningen inmiddels net zo hoog.
Verhuizen naar een leegloop gebied zou een optie zijn, maar dan moet er wel werk in de buurt zijn.
Natuurlijk kun je wel iets goedkoper huren in de regio, maar dan kom je op een zolder of kelder appartement en dat is voor ons niet echt een optie, bovendien heb ik ruimte nodig voor een workshop met al mijn gereedschap.
In de tussentijd kijken we dan maar voorzichtig uit naar iets anders, ik heb gehoord van een landelijk gelegen huis op Rennesøy met een bootplaats voor de deur, maar geen idee in welke conditie het is. We gaan er komende week een kijkje nemen.
Kopen zou een betere optie zijn maar daarvoor moet je hier minstens 10 procent van het hypotheekbedrag aan eigen vermogen hebben.
Dat is nu even niet haalbaar, na het uitgave patroon van afgelopen jaar en het feit dat je voor een huisje toch wel een paar ton moet neerleggen.  Ook weten we niet zeker of wij dat geld wel in Stavanger regio willen investeren, omdat ons hart toch eigenlijk aan noordelijk Noorwegen is verbonden.

Morgen heb ik dan eindelijk een afspraak in het ziekenhuis voor mijn rotte schouder, dat mag wel eens een keer na 6 maanden wachten.
Na deze afspraak gaan ze bepalen of een operatie nodig is of dat ze het op een andere manier op kunnen lossen.
Uiteindelijk zal ik de job die ik nu heb niet meer uit kunnen voeren, vanwege het continu til werk met behoorlijk wat gewicht en zal ik dus wat anders moeten vinden of volledig als zelfstandige doorgaan....

Zoals ik al zei, ik heb zo het gevoel dat het wel eens een bewogen jaar kan gaan worden.

Vanwege de huidige weersomstandigheden onderstaand een paar 2012 plaatjes

taco

Ik moet echt stoppen met te zeggen dat de winter is aangekomen.

De massa sneeuw is inmiddels opgelost door ongekende hoeveelheden regen, net zo opgelost als de files naar grote winkelcentra.

De Noren hebben al hun kerstcadeaus ingeruild voor keiharde cash of tegoedbonnen wat vervolgens weer moet worden uitgegeven.

Geld moet blijven rollen, zeker nu blijkt dat de Maya's een rekenfoutje hebben gemaakt en de wereld met al zijn bewoners rustig door blijft draaien.

Dat brengt ons op de laatste dag van het jaar....  Goede voornemens doen we niet aan, bullshit in mijn ogen. 

Want waarom zou je dat goede voornemen niet direct uitvoeren, op elke willekeurige dag, waarom wachten tot volgend jaar?

Het veelgehoorde, op 1 januari ga ik stoppen met roken onzin..... Lukt je toch niet. 90 procent van deze onzin wordt in zeer korte tijd opgegeven, so what's the point?

Geen goede voornemens dus, maar wel een focus op een aantal zaken (en ook dat is eigenlijk een doorlopend iets) Betere fotografie, stoppen met die huis tuin en keuken kiekjes. De firma op een wat hoger niveau brengen, meer buiten spelen, goed zijn voor de personen die goed voor ons zijn en de rest kapot laten vallen en vooral rustig verder leven zoals we toch al doen, maar de lat wel hoog blijven leggen.

Of de Noren dat ook zo gaan doen, weet ik niet (waarschijnlijk niet) Ik hoop dat zij wel een aantal goede voornemens hebben die ze wel vol kunnen houden zoals minder links rijden als er toch niemand rechts rijdt (eerder deze week betrapten we zelfs de politie erop, stomme honden) en dat zij zich culinair wat beter mogen ontwikkelen.

Want zoals een jonge collega van Anne zei die een Noorse oma in een Zeeuws gehucht heeft wonen:

Mijn oma heeft echt Noors eten in Nederland geïntroduceerd... Taco's! Kan echt niet...

Have a great 2013, make it a better one than the last!

Nog 1 keer de best bekeken plaatjes van 2012:

chaos op alle fronten

De eertse blog vanaf mijn nieuwe computer...
Het was nodig, de 7 jaar of oudere laptop valt uit elkaar, netwerkkaart kapot, touchpad lag los, cd lader werkt niet meer, zo ook de kaartlezer en wachten tot de HD crashed.
Wat zal het worden was de vraag een andere laptop of een stationaire pc... Voor mij was het al even duidelijk. Er stond nog een stationaire pc maar die was voor alleen de foto.s en videos te bewerken en stond eenzaam en alleen in de achterkamer.
Maar wij leven voor 90 % in de keuken, daar eten, koken we, kijken we uitzending gemist op de laptop en de rest van ons duo sociaal leven. Eigenlijk hebben we de rest van het huis niet nodig.
Dus een computer die alles kan wat ik wil en moet passen in de keuken, Upgraded 21" Imac is mijn keus. De beste in het bewerken van foto's en video's en dat is waar ik 'm buiten het internet het meeste voor gebruik.
Het is even wennen van windows naar apple, maar nu na een paar dagen lijkt het een perfecte keuze en geloof ik dat ik niet meer terug hoef naar windows.
Genoeg geneuzel over datatroep..... Terug naar de dagelijkse chaos, want dat is het rond kerst.
Niet bij ons, maar we hebben er wel last van. Men is bezig met de laatste inkopen voor kerst en ze zijn compleet gek geworden. Overvolle winkels, parkeer garages, maar daar blijft het niet bij.
Men gaat zelf ook panisch lopen doen, dus in de winkel lopen ze te schreeuwen als de rij te lang wordt en vragen ze om een kassa erbij, op de weg rijden ze als blinden (of deden ze dat altijd al en wordt het nu alleen maar erger) en dat begint al in de ochtend en eindigt in de late avond..... Waarom al die stress voor die 2 dagen per jaar. Het zouden toch een paar rustige dagen moeten zijn, gezellig met familie of vrienden wat eten en drinken of de kroeg in en that's it.
Althans voor mij dan, maar niet voor de gemiddelde Noor. Het draait wel om familie, maar net als in Nl  brengt dat al weer de nodige spanning met zich mee, verplichte nummertjes, die je liever over slaat, je kent het wel.
Hier komt er nog iets extra's bij, de verplichte kadootjes. Voor familie, vrienden en zelfs de kinderen kopen kadootjes voor hun vrienden en vriendinnetjes.. Allemaal prima, het geld rolt en iedereen moet elkaar overtreffen, want je wil toch niet dat een ander een mooier kado geeft dan jou, stel je voor.
Dus je stresst om het mooiste kado te vinden en daarna volgt de meest irritante en misselijkmakende Noorse gewoonte.
Heb je al die moeite gedaan voor een ander, gaat die persoon de dag na kerst met het kado naar de winkel om het in te ruilen voor keiharde cash.
De drukste dag van het jaar voor de middenstander, nog dikkere rijen dan voor kerst. Je weet niet wat je ziet.
Het is een ondankbaarheid die er bij mij absoluut niet in gaat. Waarom zal je die moeite voor iemand doen, als je er voor 99% toch al zeker van ben dat ze het terug naar de winkel brengen. Geef dan niets of een giftcard of wat dan ook.
1 ding is zeker, ik zou dit gedrag nooit vertonen. Ik zou dankbaar zijn dat een persoon de moeite heeft genomen om iets voor mij te kopen en als ik er echt niets mee kan doen, dan is er vast wel iemand in mijn vriendenkring die het wel kan gebruiken en zo komt het uiteindelijk goed terecht. Dat was toch de bedoeling?
Het beste om aan deze kermis te ontkomen, is misschien wel met mijn tentje een week of 2 de bergen in te trekken, daar waar geen idioten wonen.... misschien een goed plan voor volgend jaar.

Kerst is niet het enige wat voor chaos kan zorgen, het weer kan er ook wat van.
Je zult denken dat als je in Noorwegen woont, je wel gewend bent dat als er wat extra sneeuw valt daar niemand van op kijkt.
Niets is minder waar, er valt in korte tijd iets meer sneeuw dan normaal een cm of 40 in 2 dagen tijd en dat zorgt voor extra ongemakken. Hoewel de wegen direct schoon worden gemaakt en je rustig aan door kunt rijden, willen sommige toch echt niet harder dan 30, of andere die iets meer afgelegen wonen blijven thuis van het werk. Ook dat schijnt heel normaal te zijn.
Ik kan maar 1 ding doen met die sneeuw en dat is ervan genieten. De volgesneeuwde bomen en witte bergen zijn prachtig en het geeft een enorme rust. De geluiden weerkaatsen minder en het geeft in de donkere uren een mooi licht.
Ook de familie die een lang weekend hier waren, hebben er van mogen genieten.

Ik ga nog even stressvrij van de avond genieten voordat morgen de 21ste de wereld vergaat in de zoveelste voorspelde Apocalypse....

spikes

De temperaturen dalen door de week en komen vreemd genoeg weer boven het vriespunt in het weekend...
Beetje vreemd, zo gaat het van -1 naar -8 de volgende dag en dan weer terug naar +1 de dag erna...
Zo smelt de sneeuw en heb je de volgende dag een ijsbaan.....
Je kunt mij vergelijken als bambi op ijs, Ik glij alle kanten op en ga als het even tegen zit regelmatig op mijn bek. Zeker hier in de buurt waar alle straten omhoog en omlaag lopen.
Om het leven makkelijker te maken hebben ze van die prachtige "brodder" een soort spikes voor onder je schoen, net als spijkerbanden voor onder de auto.
Nee ik schaam mij er absoluut niet voor om deze te gebruiken, 't loopt een stuk safer en dus ook een stuk meer relaxed. Bovendien ben ik geen uitzondering, het is hier vrij normaal en je kunt ze in alle soorten krijgen. Van mini, met maar 2 spikes voor alleen de voorkant van je schoen en zelfs in running uitvoering.
Ook voor andere winterse ongemakken hebben ze een oplossing, zoals bevroren ruiten van de auto.
In mijn fordje zit een timer die ik zo instel dat 20 minuten voor vertrek mijn kachel aan gaat en de motor en cabine lekker warm en comfortabel zijn als ik instap. Bij de nissan steken we in de avond een kabel erin, en zetten die s morgens met een afstandsbediening aan. Gemak dient de mens...
Het kan altijd nog makkelijker als je bijvoorbeeld een nieuwe volvo en een Iphone hebt, met een app op je telefoon kun je dan de standkachel bedienen.

We hebben ook goed nieuws deze week, Anne is voor de nieuwe extra functie aangenomen.
De werkgever was zo overtuigd van haar kunnen dat er geen 2e gesprek nodig was.Sterker nog, ze wisten al dat ze Anne voor de job wilde hebben.
Nu wordt ze naast shopmanager dus ook nog controller voor andere filialen. Het levert helaas niet genoeg op om mijn vervroegd pensioen te kunnen bekostigen,  ik zal nog even moeten blijven werken naar ik vrees.

Deze week een paar foto's van een jaar terug, die mij even ontgaan waren en 1 van april (de middelste) dit jaar toen ik een solotripje aan het maken was door de bergen.
Na wat zoekwerk in de statistieken van mijn website en mijn volledige naam ingetypt op google afbeeldingen, kwam ik erachter dat deze foto op veel Noorse blogs (waar andere bloggers weer foto's van elkaar kunnen gebruiken) wordt gebruikt door Noren die trots zijn op de schoonheid en natuur overvloed in hun land.
Hoewel ik er niets aan verdien en de foto's copyright hebben en beschermd tegen downloaden zijn is het met een plaatsen van een link in je HTML blijbaar erg eenvoudig voor een ander om deze toch te gebruiken.
In de meeste gevallen staat mijn naam erbij, beter iets dan niets.

Nu dan wel winter?

Jullie hebben het al gemerkt, er zijn geen spannende dingen gaande in het Noorse.
Daarom maar een blogje overgeslagen.
En ook deze keer blijft het kort, omdat er geen dingen gebeuren die het melden waard zijn.
Beetje werken, beetje klussen en wat foto's maken waarvan sommige eindelijk een beetje erkenning krijgen die ze verdienen op mijn FLICKR account.
Nee ik schreeuw niet om aandacht, maar die foto's maak ik niet alleen voor mij zelf, ook voor anderen en dan is het toch wel eens prettig als je een klein beetje erkenning krijgt en een deel van je werk ook door de pro's worden gewaardeerd.  (een bevestiging dat je niet tot de allerslechtste behoort, onderscheid moet er blijven).

Omdat het even rustig is had ik mooi even de tijd om nog wat korte filmpjes in elkaar te knutselen.
De laatste 3, rendieren van afgelopen zomer, halloween in noorwegen, en een autoritje in het Noorden kun je hier vinden. 

1 ding is wel het vermelden waard, Het is kouder geworden en de regen is vertrokken naar andere oorden (NL). Met de kou komt de sneeuw.... hoewel het de 2e keer is: Volgens mij is de winter nu echt begonnen.

 2 snapshotjes van deze avond...

sneeuw

De belastingdienst in Noorwegen laat zich elke november van zijn beste kant zien.
Op het loon van november wordt namelijk maar halv skatt (halve belasting) toegepast waardoor ik bijvoorbeeld een paar honderd euro extra heb te besteden. Dat komt vooral voor de Noren goed uit nu het richting kerst gaat en de volgende massahysterie in gang wordt gezet.
Kopen, kopen, kopen want iedereen moet een kadootje hebben/geven/krijgen en de 1 liefst nog groter en duurder dan de ander.
Een slechte tijd dus om de stad of winkelcentrum in te gaan, vooral op een zaterdagmiddag.
Volle parkeerplaatsen, levensgevaarlijk om je daar nu te begeven...volle winkels en personeel wat de druk niet aan kan...
en dat blijft nog zeker een dikke maand zo. Hoewel we altijd proberen te vermijden om zaterdag iets te moeten gaan kopen, ontkwamen we er dit weekend niet aan. Dan lopen we wel even naar de stad en hoeven we ons niet tussen de zaterdag chaos te begeven, dachten wij.
Maar het regent pijpestelen, op 1 dag na al 3 weken aan een stuk.
Dan toch maar de auto in en  aangekomen komt er gelukkig net een parkeer plaats vrij, dat scheelt weer een hoop gekanker.
Anyway, van de stad naar een winkelcentrum en na een paar winkels heb ik het wel gehad met de mensenmassa en vlucht samen met Anne naar huis, heerlijk rustig.
Maar het is mij niet rustig genoeg, we zitten al een paar weken binnen omdat het gewoon geen fijn weer is en we missen ook de motivatie om zomaar even te gaan lopen nu we onze kleine viervoeter niet meer hebben.
Ik vrees dat we niet lang zonder hondje kunnen leven, de leegte is te groot.
Dan gaan we morgen op pad, beetje roadtrippen in de bergen voorbij Sirdal richting Lysebotn.
Op tijd de deur uit, om de zondagsrijders te omzeilen en dan een ritje van ongeveer 2 uur om in dit mooie berggebied te komen en de regen te ontsnappen.
Want dacht ik toch echt dat toen ik een paar weken geleden de eerste sneeuw zag vallen, dat de winter was begonnen. Foute calculatie van mijn kant, het is nog volop herfst, maar niet in de hoger gelegen gebieden, daar is het al winter.
Hoe hoger je komt, hoe meer winter.  De regen gaat over in hagel, de hagel in natte sneeuw en de natte sneeuw in prachtige dikke vlokken.
Zelfs zo erg, dat we al mensen om zagen keren. Maar dat zit niet in mijn planning ik wil naar boven rijden al weet ik dat het uitzichtpunt daar vandaag niet veel te bieden heeft.
De Nissan in de 4 wheel drive en de uitzichten zijn weer spectaculair, ondertussen filmt Anne een stuk van de weg met haar telefoon (video kun je hier bekijken), snel wat foto's maken want binnen enkele minuten zijn de uitzichten verdwenen in een grijze wolkenmassa. We rijden op het gemakje naar boven, geen spoor van andere voertuigen op de smalle bergwegen en het is soms lastig om te zien waar de weg loopt. Maar dat mag het plezier niet drukken.
Een heerlijk dagje in winter wonder land, nu maar hopen dat de winter ook snel bij ons aankomt.

schaap heeft voorrang