winter

Het lijkt maar geen winter te worden, het vriest nauwelijks en de sneeuw lijkt uit te blijven.
Vorig jaar dwarrelde de witte vlokjes al in oktober in grote hoeveelheden naar beneden, nu in December hebben we daar nog bijna niets van gezien.
Hoogste tijd om de sneeuw op te gaan zoeken, op ongeveer een uurtje rijden ligt Tonstad een nietszeggend gehucht mooi gelegen tussen de bergen.
Mooie gelegenheid om de auto te testen (klik hier voor het filmpje)  en te zien of Janis haar nieuwe trui met Noors motief voldoet aan haar strenge eisen.

 De auto is goedgekeurd en over de trui zijn ook geen klachten, aldus Janis.
Geen sneeuw in overvloed, maar we hebben toch even aan dat fijne wintergevoel kunnen snuiven.
Nadat we terug thuis waren begon het ook daar licht te sneeuwen en konden we vanmorgen weer de ruiten krabben en door het witte goedje naar onze job rijden.
Is het dan nu eindelijke winter?

storm

Nu eindelijk eens een titel die gelijk is in zowel Nederlands als Engels, waarom eigenlijk altijd een Engelse kop terwijl in in het Nederlands schrijf.
Ik denk dat je in het Engels beter in 1 woord (of twee), kunt weergeven wat je bedoeld of denkt dan in het Nederlands, naast dat houd ik jullie lezers een beetje creatief....
Een druk weekje achter de rug, de auto is inmiddels in ons bezit en rijd bijzonder fijn, er zijn wel een paar kleine dingen waar we niet zeker over waren. Er zat een plug in de voorkant van de auto en een 230 volt stekkerdoos in de binnenkant van de auto....?
Het blijkt iets typisch Scandinavisch te zijn, de plug aan de voorkant is om een kabel in te pluggen voor de motorverwarming. Wat in de winter helemaal niet zo een slecht idee is, starten met een warme motor trekt minder van je accu en je verbruikt ook nog eens minder brandstof. De 230 V aan de binnenkant is om je cupevarmer op aan te sluiten, een externe kachel die je voor je gaat rijden aanzet (met een timer of afstandbediening) en zo heb je een warme cabine en ijs/sneeuwvrije ruiten.... Verder begint die de trillen als je rond de 100 km rijdt, het kunnen de spijkerbanden zijn waar we niet aan zijn gewend, voor de zekerheid wordt die dinsdag op Anne's werk opgehaald en nageken en daarna weer netjes teruggezet, dat is wat ik service noem.

Woensdag moest ik samen met mijn collega, voorman bij de grote baas komen voor een gesprek.
Zo negatief (beter gezegd ben ik gewoon een realist)  als ik soms kan zijn ging ik er vanuit dat het ook wel eens een laatste gesprek kon zijn omdat ik die gasten hier vaak niet goed kan peilen.
Toegevend: ik zat mis... mijn collega met problemen aan zijn rug heeft aangegeven dat hij niet meer fulltime terugkomt en nu vragen ze mij of ik de job officieel wil gaan doen.
De functie doe ik al als vikariat (plaatsvervangend) en nu zou het ook op papier worden gezet. Hoofdverantwoordelijke voor de gehele goederenstroom. Klinkt leuk maar het is een job die naast alle verantwoordelijkheid , fysiek nogal zwaar is.
Toch maar ja gezegd want op dit moment, heb ik even niets anders op het oog en de werktijden zijn ondanks dat e om 6 uur in de ochtend moet beginnen wel relaxed.
Ik ben dan om 14.00 klaar en heb dan tijd om aan mijn ZZP project te werken, want daar krijg ik ook steeds meer opdrachten voor binnen.
FBA Tjenester , FBA zijn mijn initialen en tjenester staat voor diensten. Allround klusser, en ik heb echt geen verstand van alles... maar je moet soms bluffen want met bescheidenheid kom je namelijk helemaal nergens.
Soms gaat Anne mee om te helpen omdat ik vaak een paar extra handen nodig heb. Helaas heb ik hier niet het netwerk dat ik NL had, hard op zoek naar allround vakmensen die af en toe bij kunnen springen.

Zoals je ziet is het hier gebruikelijk om je eigen volledige naam te gebruiken en begrijpelijk krijg ik het die Noren niet uitgelegd waarom mensen mij Fred noemen terwijl ik eigenlijk Ferdinand heet. Het is natuurlijk ook een vreemde situatie, je krijgt een zoon, noemt hem Ferdinand op papier en vervolgens noem je hem Fred. Thanks for nothing! Een onbekend nummer op mijn telefoon of officieel gesprek ben ik dus Ferdinand!
Het weekend bestaat deze keer uit extreem slecht weer. Enorm veel regen en een ongekend sterke storm.
Voor de zekerheid ben ik vandaag bij de boot wezen kijken om te zien of alles nog OK was, ze lag strak in de touwen en ik moest opletten de ik niet van de steiger waaide. Daarna ben ik doorgereden naar Mortavika, vandaar gaat de boot naar Bergen.
Boot uit de vaart genomen en dat was niet vreemd, de golven waren absurd hoog en spatte enorm hoog op tegen de kade muur.
Ik heb echt mijn best gegaan om mooie foto's en video's te maken maar de regen, hagel en storm maakte het wel heel erg moeilijk. Ik ben een rots opgeklommen  om alles te aanschouwen, met in mijn achterhoofd wetend dat ik getuige ben van bijzonder natuurgeweld.
 een stukje zuidwaarts werden golven geconstateerd van 20 meter... hier in de stad kwam de veerboot naar Tau in de problemen, ook dat is Noorwegen.

biker on 4 wheels

de afgelopen week hebben we onze tijd vooral besteed aan het zoeken naar een auto.
Dat is altijd stress, je koopt de problemen van een ander en je betaald er altijd te veel geld voor. Ik geef natuurlijk altijd te veel geld uit en Anne is daar veel en veel voorzichtiger in. Hoe dan ook, er moet een auto bijkomen, ik kom niet op mijn werk zonder en Anne heeft deze week al een taxi moeten nemen omdat de bus nog niet reed als zij moest beginnen.
Transport voor werk is dus een feit, het volgende punt is het type auto. Ook daar hoeft niet zo heel lang over te worden nagedacht. De landrover dronk benzine en dat rijdt toch niet zo fijn als een diesel (mijn mening) bovendien zijn diesel motoren een stuk sterker. We trekken een boot en houden van reizen en willen misschien ook die boot nog eens meesleuren naar verdere oorden.
Het moet dus een stevige diesel zijn, met enig comfort en 4x4 als dat nodig is. Die hebben we dan ook gevonden: een Nissan Terrano 2.7 TDI uit 2003, het is misschien wat overdreven maar dan heb je hopelijk ook iets. Het is ook wel een auto die bij mij past denk ik, mensen gaan er altijd van uit dat ik een biker ben....

geen idee waarom, de bouw,tattoos, lifestyle? Ik zou het zo kunnen zijn, maar ik houd van het comfort van 4 wielen, de spullen die je erin kunt gooien, je zit droog, je staat niet om de 10 km stil omdat er weer iets los is getrild... en als ik vliegen in mijn bek wil hebben zet ik het raam wel open. Een biker op 4 wielen, dat is denk ik wat ik ben en die Nissan Terrano is eigenlijk mijn Harley Davidson. Er mist nog 1 ding aan de auto... een bullbar, om die lastige bumperklevers die altijd voor mij rijden van de weg te duwen. Die bullbar is iets waar ik op een of ander manier al jaren wil hebben, iedereen heeft zo zijn eigenaardigheden.
De auto wordt geleverd met een dubbele achterbank als 7 zitter, gezien we alleen een hond als kind hebben slopen we de achterste bank eruit voor meer laadruimte, die andere laten we zitten om eventuele gasten mee te nemen.
Maar zover is het nog niet, hoewel de auto van ons is, staat die nog steeds bij  de handelaar omdat er een vertraging is met de banktransfer van NL naar NO en dan hebben we nog wel betaald voor een spoedoverboeking. hopelijk kunnen we m dan morgen ophalen.
De testdrive in de bergen die we voor vandaag hadden gepland gaat daarmee niet door. Achteraf gezien niet zo heel erg, want Anne had gister haar julebord (kerstdiner/zuipfestijn van haar werk.
Eerst haar afgezet bij een collega voor het rituele opwarmen en daarna ging het zooitje ongeregeld naar een toko in sandnes om daar verder te feesten. Rond half 2 in de nacht heb ik Anne in staat van ontbinding weer opgehaald ( misschien moet je volgende keer maar 1 fles rose meenemen en opdrinken in plaats van 2).
Anne een kater en ik heb omdat het redelijk mooi weer was dan maar mijn tijd op het water verdaan.

Nog even een huishoudelijk mededeling, de blog importeer ik automatisch naar Facebook. Helaas hebben de enorme eikels daar besloten dat vanaf dinsdag niet mee mag. Facebookers die de blog willen volgen zullen dat voortaan via deze site moeten doen. Het enige wat ik nog kan doen is een link plaatsen op FB.

black monday

Sinds de ik met deze blog ben begonnen heb ik inmiddels al meer dan honderd berichten geschreven en zijn er blijkbaar nog steeds mensen die het lezen....
De ene keer gaat het over de trips die we maken met de daar bijbehorende foto's (die vindt ik persoonlijk het leukst) en de andere keer gaat het over het dagelijks leven en de daar bijbehorende shit zoals de blog van vandaag.
De pech die ons enige weken geleden begon te teisteren , doet dat tot mijn groot ongenoegen nog steeds en niet te zuinig ook:
De landrover stond nog in de garage tot vandaag het telefoontje kwam dat die nu toch echt is overleden (R.I.P. may you find your peace in the rusty fields of the scrapyard) De motor ligt volledig in puin en is niet meer te redden, snik. Daar gaat onze 4x4 waar we zo graag in reden. Bijkomende pech is at die nu geen klote meer waard is, ergens tussen de 5 en 10.000 nok.

Daar koop je natuurlijk geen andere auto voor terug. De volgende stap is dus met enige spoed op zoek naar een andere (betrouwbare 4x4) . Dus iedereen fingers crossed en hopen dat we deze missie kunnen laten slagen. 
Natuurlijk was dat niet het enige... was het maar waar, gisteren de winterbanden op de ford gezet , wat eigenlijk al voor 1 november moest, ik sta op en.... rug vastgelopen. De rest als een bejaarde pinguïn door het huis gewaggeld, bek vol pillen geduwd en vandaag de dag door gewaggeld op mijn werk, kut, kut, kut. Ik wordt zo chagrijnig van pijn en ziek zijn dat mijn modus overgaat naar, blijf uit mijn buurt en houd je bek. Iedereen is dus bij deze gewaarschuwd.
Het lichtpunt van deze week is dat het fris maar mooi weer was en daar zaterdag gebruik van heb gemaakt door met PJK een paar uurtjes te gaan vissen. wat leuke platvisjes, record makrelen van 42 cm en een monstervis die natuurlijk, hoe kan het ook anders halverwege van de haak schoot....

Wat er dan wel goed ging was Anne's troostende cakeje in de vorm van een zeeuwse knoop (met dank aan B & L).

foggy mountain

Na de drukke voorgaande week, was het hoog tijd om een weekend te gaan relaxen in de bergen.
Hoewel we hier alles binnen handbereik hebben, zijn we voor dit uitstapje iets verder gereden dan we normaal doen voor een weekend.
Rjukan in de provincie Telemarken was het doelwit, een kleine 6 uur rijden in Noord Oostelijke richting.
Donderdag de auto (de ford deze keer want de landrover staat in de bilverksted) ingepakt en vrijdag na het werk rond een uur of 2 het gaspedaal ingetrapt.
De voorspellingen voor het weer zijn goed, we rijden weg in de zon en tegen donker (uur of 5) rijden we in dichte mist op onverlichte bergwegen... what a fun...het zijn de bamboe stokken met 2 reflecterende tape-jes erom die in de grond zijn gestoken om de wegkant aan te geven als er een meter of meer sneeuw ligt, die ons de op de weg houden. Ach, je moet alles een keer gedaan hebben, toch?
We komen veilig aan op de camping in Rjukan waar een voorverwarmde hut op ons staat te wachten.

Een paar borrels en dan op tijd naar bed om morgen die 1883 meter hoge Gaustatoppen te beklimmen.
Op tijd wakker en direct uit het raam kijkend zien we een hele dichte mist die ons de rest van de dag zal lastigvallen.
Het is niet anders en we rijden met de auto naar ons startpunt vanwaar nog 700 meter moeten stijgen om bij de top te komen.
De mooie berg die veel op een vulkaan lijkt kun je vanaf de weg zien liggen, maar niet vandaag. Sterker nog we zien helemaal geen berg.
De haarspeldbochtenweg naar boven gevolgd en ineens is de mist verdwenen alsof je door een deur stapt en aan de andere kant van die deur een compleet andere wereld is. Vreemd...
Dan komt het toch nog goed.
Nog maar net warmgelopen en de volgende mistbank komt de berg op, 20 meter zicht.

Het enige wat we zien zijn de rotsen voor onze voeten, we lopen rustig door en genieten van de 20 meter zicht.
Het weer vertraagd ons wat en na ruim 2 uur hebben we door gebrek aan oriëntatie echt geen idee waar en hoever we zijn. Het weer wordt slechter en de mist krijgt gezelschap van een ijskoude miezerregen. Anne en Janis die als hoogbejaarde vierpoot vandaag mee is gelopen zijn het beu, wat ik met enige tegenzin kan begrijpen.
Geen idee hoe ver we nog moeten- maar wel weten dat we dat stuk ook nog terug moeten lopen-besluiten we terug te gaan om te voorkomen dat we in het donker op die berg vast komen te zitten.
Eenmaal terug zien we op een overzichtsbord, dat we er bijna waren... shit happens. We komen nog een keer terug voor een nieuwe poging.
Zondag gebruiken we om naar Vemork te gaan, waar de grote waterkrachtcentrale ligt waar de Duitsers in de 2e wereldoorlog grote hoeveelheden zwaar water produceerden. Daardoor werd Vemork een historische plek .
Een indrukwekkend gebouw. Dat te hebben gezien moeten we weer aan onze terugreis beginnen. Onderweg klaart het helemaal op en wordt het koud maar prachtig weer, Lucky us...

down the drain

Een week met voor en tegenspoed...

Eerst maar even de goede dingen, Anne heeft dan eindelijk na 1,5 jaar haar examen gedaan.
Dank u wel Noorse bureaucratie. Het achterhaalde middenstandsdiploma waar Anne 3 jaar voor naar school is geweest is nu omgezet naar Noorse standaard. Om dit te kunnen waarmaken moest ze een presentatie maken op haar werk en daarbij een verslag schrijven van wat ze heeft gedaan en waarom. Daar kreeg ze 5 dagen de tijd voor (eigenlijk 4 dagen want ze mocht op de valreep nog even tussendoor met het vliegtuig naar Oslo om daar een cursus/training van een dag te doen). Woensdag kwamen er 2 dames naar H&M en werd het examen afgenomen middels een paar vragen. Geslaagd!! Nu nog een maand of 3 op het certificaat wachten en dan krijgt ze eindelijk de loontoeslag waar ze recht op heeft.
Nog iets wat lang op zich heeft laten wachten is de reparatie van de landrover, door enorme slechte communicatie met de verzekeringshoer duurde het weken voor die naar de garage kon. Ook dat is nu eindelijk geregeld, een nieuwe bumper, grill, en koplamp. Jammer dat in de tussentijd de motor enorm veel koelvloeistof is gaan verbruiken. Dat kan duiden op een lekke pakking of een verrotte motor. Een bekend probleem met de 1.8 benzine van de freelander. De motor is eigenlijk te licht voor de auto en dat hebben we al eens eerder gemerkt met de boot trekken of lange ritten in de bergen.
Of we ons 4x4tje nog een keer naar de garage brengen of dat we 'm met gebrek gaan verkopen weten we nog niet. We gaan in ieder geval haastig op zoek naar een andere stevige auto, deze keer geen benzine meer maar een flinke diesel. Jammer want het was een fijn karretje en niemand zit te wachten om weer een berg geld uit te geven.
Geld uitgeven doen we deze week al te veel, een allerlaatste afrekening van de belastingdienst uit NL, kost ons een kleine 2500 euro.. die fucking blauwe enveloppen , krijgen we ook hier.
Tot overmaat van ramp..... Was ik gisteren begonnen om eindelijk de dakgoot te monteren die al een jaar lang in de garage lag. Dacht ik vandaag de klus af te maken, laat ik GVD mijn hitatchi schroefboor uit mijn handen vallen. Normaal doe ik altijd een koord om mijn pols, maar je zal altijd zien dat dat nu niet het geval was. Ook dat gaat weer een paarduizend ongevraagde kroners kosten.  Het beetje geld dat ik met mijn eerste opdrachten uit mijn zzp bedrijfje heb binnengehaald kan ik een nieuwe schroefboor gaan kopen.
Ik vind het wel weer genoeg voor deze week, misschien de komende 7 dagen wat meer meer geluk.

mushrooms

Het weekend hebben we gevuld met een bezoek aan een antiekmarkt en een bezoek aan vrienden in  Forsand aan de andere kant van het fjord , tezamen met nog wat andere vrienden.
Van de Antiek en verzamelaarsmarkt hadden we niet al te hoge verwachtingen en dat was maar goed ook. De markt had een hoog kop en schotel gehalte, daar zit ik natuurlijk niet op te wachten.

Het enige leuke wat ik vond was een walvistand voor een leuke prijs en een prachtige bank uit 1800 gecarved met afbeeldingen die je op de staafkerken ziet.
Die tand heb ik meegenomen en de bank hebben we met enige pijn in ons hart toch maar laten staan. We hebben er nu de ruimte niet voor en het spaart weer 6000 Nok uit.

Het bezoek aan onze vrienden bestond voornamelijk uit een beetje eten en vooral  zuipen, hoewel de alcoholprijzen schrikbarend zijn moet je jezelf af en toe toch eens volgieten.
Voor het gemak hebben we overnacht in Forsand zodat we beiden iets kunnen nuttigen, dat is wel zo leuk. Rijden met een slok op is voor mij uitgesloten, nooit gedaan en zal ook nooit gebeuren.
Uitslapen zat er niet in want de 2 kinderen van onze vrienden worden elke dag rond een uur of 6 wakker en dat gaat zeker niet geruisloos.
Als je dan toch zo vroeg wakker bent en de directe omgeving bestaat uit bos en bergen, dan kun je net zo goed even gaan hiken. De frisse berglucht doet best goed na een avondje doorzakken.

Hoewel nog niet helemaal wakker valt mijn oog op een stapel botten en wel van zo een formaat dat het of van een heel groot hert of van een eland moet zijn. Als verzamelaar en amateur taxidermist gaat mijn hart sneller kloppen. De resten liggen bergafwaarts verspreid en ik klim naar beneden om te zien of er nog een schedel te halen valt. Hoewel de kans daar klein op is want aan elk huis zie je wel een gewei of schedel hangen. Ik heb denk ik alles gevonden, maar de kop was nergens te bekennen. Het enige wat ik mee heb genomen zijn alle ribben, die kan ik goed gebruiken om te carven. Op mijn zoektocht viel mij de grote aantallen en diversiteit aan paddestoelen op. Ik ben niet zo gespecialiseerd in paddo's, het enige herkenbare voor mij waren de goudgele cantharellen. die er ondanks dat het seizoen zo goed als voorbij is er nog in grote aantallen stonden. Van alle soorten die ik tegenkwam zullen er vast meer eetbaar zijn, maar dat laat ik wel over aan die er echt verstand van hebben. Zal je net zien dat je de verkeerde eet, kom je in 1 of andere trip waar je misschien nooit meer uit komt....

nice

Het weekend is een mooi iets, alleen had die persoon die het heeft uitgevonden het wel een paar dagen langer mogen laten duren. 2 dagen is echt te kort, zeker als het droog weer is.
Dat droge weer lijkt dit jaar vrij zeldzaam, het was de natste zomer in 111 jaar .

Helaas was het weer eens Anne haar werk-zaterdag en dus ben ik maar uit pure verveling maar het water opgegaan, zien of ik er nog iets spannends uit kon halen. Vreemd genoeg ving ik alleen dikke leng  ( en dat was al weer een tijd geleden) en wat poon.

De vreemd ogende poon zet ik altijd terug,  geen idee wat ik er mee aan moet. Hoewel je blijkbaar goed kunt eten.
De leng gaat mee en wordt de volgende dag verwerkt in een visschotel.

Zondag alweer zo'n mooie dag. Het zou een perfecte dag zijn om het al lang gekoesterde plan om Kjerag te gaan beklimmen, uit te voeren. Maar de planning loopt in de ochtend een beetje mis en we kunnen ook geen babyzitter voor die ouwe viervoeter vinden.
We besluiten om in ieder geval die kant op te rijden, en  wat freestyle te gaan hiken. - Voor freestyle hiken is Noorwegen het uitgesproken land, eenmaal buiten de bewoonde wereld kun je volledig je eigen gang gaan. Niets geen gebaande paden meer, je gaat van de weg af en je kunt dagenlang dolen zonder iemand tegen te komen-
 Een prachtige rit met sneeuw, ijs, downhillende skateboarders (klik hier voor het filmpje), prachtige vergezichten  fjordviews en de Lysevegen met de 1100 meter lange tunnel die net breed genoeg is voor 1 auto en 27 haarspeldbochten (klik hier voor het filmpje).
Eenmaal in de bergen waan ik mij weer alleen op de wereld (Anne die naast mij staat even wegdenkend, al gaat dat moeilijk omdat we deze maand alweer 11 jaar elkaar het leven zuur maken :). Ik wordt er zelfs zo gelukkig van dat ik mij spontaan laat fotograferen, iets wat niet heel vaak gebeurd.
We eindigen in Lysebotn een gehucht van 2 koeien en een halve paardekop aan het begin van het lysefjord. Daar beland, komen we erachter dat we een veerbootje terug naar Stavanger kunnen nemen. zoekend naar de vertrektijden blijkt dat je een mobil nummer moet bellen om een plekje te reserveren, er is namelijk maar plaats voor 12 auto's en het veerbootje stopt op nog 3 andere plaatsen in het fjord. Voor ons is er geen plek meer en we moeten die mooie weg door de bergen nog een keer rijden om thuis te geraken.
Op de weg terug helpen we nog een gestrande collega landrover rijder, die vast is gelopen in een modderpoel.
Het was een mooie dag.

glasses

Het is herfst in Noorwegen, wind, regen en de temperatuur is (Hoewel met af en toe een zonnig uurtje) flink aan het dalen soms al naar 4 graden. Hoogste tijd dus om de houtkachel weer in vlam te zetten.
Ietsje Noordelijker is de eerste sneeuw al gevallen en ook het Noorderlicht aurora borealis geeft weer spectaculaire licht shows. Helaas te ver bij ons vandaan, maar ik weet heel zeker dat ik dit schouwspel der natuur eens met eigen ogen zal bekijken.
Anne misschien met 4 ogen, ze heeft namelijk een bril besteld.
Niet dat ze heel slecht ziet, maar de ogen onderling communiceren niet zo goed met elkaar. Simpeler uitgelegd, zou Anne een fotocamera zou zijn dan zou de autofocus niet optimaal werken.
Op te lossen door een bril met prismaglazen... Hier alvast een voorproefje van het model .

Tot ziens...

back home

De terugreis is vlotjes verlopen, zelfs niet gestopt door douane controle. Als ik dat had geweten hadden we de auto vol geladen met contrabande.
Het voelt in ieder geval weer goed om hier te zijn, wel nog even in rehab na die overvloed aan drank en voer.

Precies op de grens van Denemarken ging het mooie weer over in regen, dat heb ik dus even niet gemist...
Het was maar voor 1 dag en terug in NO werden we onthaald met een paar zonnige dagen. Een zonnige dag hier moet je benutten, ook al ben je gebroken door de paar vrije dagen die je net achter de rug hebt.
Vanuit het werk direct naar de boot en zien of de prachtige fjorden er nog net zo mooi bij liggen als voor de vakantie...
Ik wordt er wederom aan herinnerd, waarom wij hier zijn gaan wonen. Een ieder die hier is geweest zal het beamen, dit moet wel 1 van de mooiste landen ter wereld zijn.
Een paar uur op het water dobberen, wat visjes vangen. de volgende dag weer en de dag erna nog eens, maar nu met de boot van PJK, een vismaat die voor zijn job in NO is gestationeerd.
Nog steeds mooi weer en ondanks de vele zeehonden die met enige regelmaat hun  grote grijze kop boven water steken, vangen we leuke vis.
De grote en mooiste vissen staan die dag op naam van PJK, ik moet het met enige tegenzin doen met de kleintjes die rond de boot zwemmen, hoewel dat voor Nederlandse normen best leuke vis is. Misschien raak ik iets te veel verwend.
We sluiten de dag met een heuse Doornhaai (de naam vanwege de duidelijke doorns op beide rugvinnen), kabeljauw, schol, makreel, poon, een snotolfje (of was dat nu de dag ervoor?) heel veel wijtingen en een duikboot.
De vele hele kleine eilandjes vaak versierd met een marker aan te duiden dat je er niet kan varen, die in en om de fjorden overal opduiken, lijken vaak op duikboten die net boven water komen. Sterker nog, we noemen ze ook zo. Gaan we ff daar liggen bij die duikboot...
Vlak bij Tungenes fyr zeg ik tegen PJK nog eens:  kijk daar heb je weer zo'n eiland die verdacht veel weg heeft van een duikboot....? Terwijl ik dat zeg vraag ik me af of ik dat eiland  op de heen weg ook gezien had?  uhh, het eiland beweegt en komt onze kant op, het blijkt een Nederlandse onderzeeër te zijn.  Komt er eindelijk iets anders boven water  dan zeehonden en vissen :)