Faroe eilanden

Een ongekend mooie reis hebben we achter de rug naar de altijd groene Faroe eilanden en het onaangetaste IJsland.
In deze blog zal ik proberen een kort verslag te ven van deze onvergetelijke ervaring.

3 weken hadden we gepland om met eigen auto eerst naar Kristiansand in Noorwegen te rijden, daar de boot naar Denemarken te nemen en vanaf daar de boot naar Faroe, daar 3 dagen blijven en de volgende boot te pakken naar IJsland.
Die vervolgens rond te rijden en dan zonder tussenstop de boot terug naar Denemarken en vanaf daar weer de boot terug naar Noorwegen.
Hadden we de reis vorig jaar gedaan, dan hadden we het Denemarken stuk over kunnen slaan want toen was er nog een verbinding vanuit Bergen, Noorwegen.
Helaas is die gestopt en gaat het dus via een frustrerende omweg, want uiteindelijk vaar je gewoon vanuit DK langs Stavanger en Bergen.
In de nacht zijn we hier vertrokken om alle verbindingen op tijd zonder te stressen te kunnen halen, eenmaal op de Smyril line, konden we onze couchettes betrekken. Dit zijn niet al te comfortabele kooien die je met 6 of 9 personen deelt. Deze krappe ruimte onder in het schip gebruik je alleen om te slapen (als je dat voor elkaar krijgt). Na wat onderhandelen konden wij tot aan Faroe de onderste bedden bemachtigen, eigenlijk hadden we de bovenste, maar de ruimte tussen bed en plafond was zo krap dat ik niet in staat was mij te kunnen omdraaien.
30 uur varen over een behoorlijk ruige zee tot aan de eerste bestemming. Wat een feest, enfin nu weten we meteen dat we nooit maar dan ook nooit op cruise zullen gaan.
Het is een zeer gemengd publiek, backpackers, camper bejaarden, fietsers, hikers, bikers, avonturiers van arme sloebers tot aan so-called rijke honden waarvan je jezelf af gaat vragen wat ze daar toch gaan doen met hun lakleren handtasjes, hakjes, witte kleding en fancy zonnebrillen.
We gaan ons de komende uren maar eens bezig houden met eten, drinken, boot verkennen, en de reis verder plannen want daar waren we nog niet helemaal mee klaar.
Dat is ook wel kenmerkend voor onze manier van reizen, een globaal plan met een aantal punten waar we absoluut heen willen en de rest plannen we eigenlijk onderweg, met alle ruimte om overal van af te wijken.
om 22.30 komen we aan in Torshavn, Faroe eilanden. en pakken daar de dichtstbijzijnde camping om de volgende ochtend vroeg op pad te gaan.
Geen vast plan, dus we gaan gewoon 1 van de eilanden rond rijden. De schoonheid is ongekend, de fjorden zijn diep uitgeslepen en alles is begroeid met gras en mos, het weer is kut, schapen blaten overal waar je komt en op de grond en in de lucht zijn ontelbare vogels in alle soorten en maten.
Faroe, staat ook bekend om de jaarlijkse walvis slachtingen, groepen grienden die op de oceaan worden gespot, worden met kleine bootjes het fjord ingedreven en zo het strand op aan het einde van het fjord en daar worden ze met de hand gedood.
Er is geen vaste periode of tijdstip voor dit ritueel, het komt zoals het komt. De eiland bewoners praten er niet graag over, maar ik doe toch wat verwoede pogingen om meer te weten te komen. Bovenstaande was alles wat ik kon vergaren en dat was al heel wat. Met fotografie in gedachten had ik dit graag mee willen maken om er een mooie serie van te maken, helaas niet gelukt. Later deze reis zullen we nog wel andere bizarre rituelen mee gaan maken. De eerste indruk is overweldigend, maar geeft ook het gevoel dat 2,5 dag wel genoeg is hier.
Volgende dag met een kleine boot naar het vogelbroed eiland Mykines, op de kade spreken we andere gasten die al een dag op de boot wachten (gaat maar 1 keer per dag) omdat die vanwege het slechte weer niet in de vaart was.
een uur te laat kwam de boot aan en omdat de twijfel ineens toeslaat of we dezelfde dag wel terug kunnen komen (volgende dag moeten we de boot naar IJsland hebben) vragen we de kapitein hoe hij er over denkt. Ik denk wel dat we terug kunnen, maar zeker weten doen we het nooit. KUT......
We kijken elkaar aan en hebben beide zoiets van zeg jij het maar...... We gaan.
Een ruim uur over behoorlijk ruig water, iedereen is lijkbleek, Anne goed zeeziek.
Aangekomen op het kleine eiland moet ze zich toch overmannen want er staat een stevige hike te wachten van 3,5 uur door storm en slagregen en over 4 uur komt de boot weer om ons op te halen.
Duizenden papegaai duikers broeden hier samen met de grootste kolonie Jan van Genten en ontelbare stormvogels en ander gespuis.
Fotograferen is bijna niet te doen, door het slechte weer en we hebben op sommige delen van de track moeite om ons in balans te houden op steile modderpaden naar boven en naar beneden. Desondanks een gave hike die we nog nooit onder zulke weersomstandigheden hebben gedaan.
er is op de weg terug een kleine herberg waar we wat kunnen nuttigen en dan wachten op de boot terug. Wat een zenuw slopende uren zijn dat, komt die nou wel of komt die niet?
maar we zien boven aan de berg wat locals op quads verzamelen, dus het vermoeden is dat die zal arriveren.
En gelukkig, komt het bootje met enige moeite aanmeren in de baai waar de golven over de kade slaan.
eerst wordt het eiland voorraad uitgeladen, bouwmaterialen, werklui en voedsel en dan mogen wij aan boord. de boot zit met 20 man goed vol.
Maar de reis terug is ongekend hard, Anne nog zieker dan op de heenweg en zo ook de rest van de passagiers.
Er is geen andere manier dan proberen vol te houden (een weg terug is er niet), hoe moeilijk dat ook met zeeziekte is.
Belangrijkste is dat we de boot terug hebben, achteraf bleek dat ook de laatste te zijn voor de komende 2 dagen.
Dag 3 checken we alvast in bij de boot naar IJsland laten de auto bij de terminal staan en lopen vanaf daar het leuke centrum van Torshavn in. Verkennen wat, snaaien wat bij een vreettentje waar alleen locals komen (altijd goed) en rijden dan op het gemakje de boot op om aan avontuur 2 te gaan beginnen.

op reis

Het is weer die tijd van het jaar dat vele op vakantie gaan.
Lekker even relaxen, bijtanken, nieuwe culturen opsnuiven, de een gaat naar het Turkse Alanya (waar ik niet dood gevonden wil worden) de andere reist naar de zuidelijke zonnige oorden en wij gaan het nog iets hogerop zoeken.
Færø eilanden en daarna door naar IJsland.
4x4 is volgeladen, Betty zit bij haar oppas en kan helemaal los gaan met vier andere Staffies, de poes zit in het pension dus kunnen we zo meteen met een gerust hart richting Denemarken en van daaruit rijden we de auto de boot op en gaan we aan een lange bootreis beginnen. Iets waar ik helemaal niet naar uit kijk.
Ik verveel mij stierlijk op zo'n boot, maar het is nu eenmaal part of the deal als je met de auto die kant op wil.
Eenmaal op bestemming hebben we ongeveer 2 weken om het land van vuur en ijs te ontdekken en rond te rijden.
Meerdaagse trektochten met rugzak over de lavavelden en in mijn hoofd heb ik al honderden foto's gemaakt.

Ik geloof dat wij er wel aan toe zijn, Anne heeft hard gewerkt en veel voor elkaar gekregen en ik heb er na mijn fysiek falen ook wel zin voor.
De afgelopen maanden zijn niet de makkelijkste geweest en zelfs vandaag hebben we nog uren  gestreden tegen het bureaucratisch gezag. Uren aan verspilde tijd die we hadden kunnen gebruiken om in te pakken bijvoorbeeld.
En na al die verspilling weet ik nog steeds niet waar ik aan toe ben, zoals of ik straks nog geld krijg waar ik recht op heb.
Want ook voor de bureaucraten is het vakantie tijd en wordt niet zoals beloofd de zaak doorgeschoven door een vervanger maar eindigt deze op een stapel andere dossiers en dan kun je jezelf af gaan vragen wanneer die dan behandeld gaan worden, want na de vakantie is de stapel zo ver opgehoopt dat het wel heel lang kan gaan duren eer die van mij weer eens van stof wordt ontdaan.
Het is te triest voor woorden.
Wij gaan opladen en komen harder terug dan ooit!

Ik wens jullie een goede zomer, Have Fun!

Even weg

ik weet het, ik weet het.......
De blog verschijnt met de regelmaat van een slechtlopende imitatie Rolex.

Niet zo heel vreemd, want er gebeurt ook niet zo veel hier in het Noorden.
Anne gaat nog steeds lekker, zo niet beter.
De kat beweegt nog en de hond doet het ook nog steeds, de schrijver zit met enige tegenzin nog steeds thuis met zijn mankementen.
Een paar keer per week naar de fysio en verder veel trainen en koelen. Door het enorme trage Noorse systeem ben ik inmiddels een jaar uit de roulatie, wat inhoud dat er wat dingen gaan veranderen.
Na 1 jaar stopt de betaling van de werkgever en neemt de uitermate bureaucratische instelling NAV de zaak over.
deze zouden 2 opties moeten geven :  een uitkering (60 procent van het basisloon) of omscholing indien  de client niet meer terug kan keren naar de huidige werkgever omdat het fysieke gestel van de client dat niet toelaat.
Het laatste is dus het geval en hoewel de arts een aanbeveling brief heeft geschreven, willen de uber bureaucraten hier niets van weten / horen en geven aan zonder te veel woorden te gebruiken, dat ik misschien wel niet wil werken.
Maar zo is het niet, ik wil maar al te graag werken, moet alleen nu werk vinden dat mij niet te veel fysiek belast en daar heb ik niet de juiste papieren voor.
Het is een heel getouwtrek waar geen hond op zit te wachten en wat voor het einde van deze maand moet zijn opgelost.
Aan mij zal het niet liggen, ik sta voor vele opties open. Maar de hooghartige zaaksbehandelaar......
NAV wordt door de Noren zelf betiteld als een instituut, ze zijn er om je te helpen maar doen dat liever niet en al de miljoenen die er in zijn gepompt om er een goed geoliede machine te maken was een waardeloze investering.
De Noren hebben er zelfs een soort van gezegde voor dit instituut, want omdat de meeste die hiermee te maken hebben geen job hebben of iets (tijdelijk) mankeren: Je moet sterk van lichaam en geest zijn om met de honden te dealen.
The worst case scenario is dat ik met een uitkering eindig tot ik fysiek weer in staat ben een fulltime job te doen, een ander bedrijf op te richten, personeel aan te nemen of wat dan ook. In dat geval moeten we het even rustig aan doen, maar ook daar komen we wel doorheen.
In de tussentijd houd ik mij redelijk rustig en probeer zo weinig mogelijk uitspattingen te maken (en dat is niet gemakkelijk), het blijft dus bij simpele wandeltochten( af en toe met een lichte rugzak op) en wat foto's maken maar ook dat moet ik niet hele dagen doen.
Zoals sommige van jullie gezien hebben , ben ik mijn grenzen in fotografie aan het verleggen om zo meer kennis op te doen.
Dat had ik jaren geleden moeten doen, ik weet dat ik het zelf zeg.... maar ik ga de laatste tijd toch wel wat stappen vooruit. Ongeacht of je van het werk houdt, dat ik maak.
De URBEX fotografie slurpt mij helemaal op, er is niets spannenders dan dat. Je weet niet altijd waar je beland, tegenkomt in een donker verlaten en vervallen pand, houd de vloer het wel of val je 2 verdiepingen naar beneden.....woont er misschien toch nog iemand of ligt er een lijk achter die deur.
Het ligt op de grens van wat mag en soms er net iets over. Want het is niet jouw eigendom waar je naar binnen gaat.
Aan de andere kant, je laat alles zoals het is zodat de volgende die de locatie vindt dezelfde beleving als jou heeft.
Anne zat 2 dagen in Oslo en ik ben met hond en tent op pad gegaan naar een verlaten sanatorium 9 uur rijden van hier. Ik moest er na al dat gezeik met NAV er even een paar dagen tussen uit.
Mijn eerste lange auto rit sinds lange tijd, Betty voor het eerst mee kamperen en een locatie bezoeken die hoog op mijn lijst staat.
Het pand gebruikt als sanatorium, als weeshuis, asiel opvang... daar is veel gebeurd en ik loop helemaal alleen in dit enorme pand diep verscholen tussen de bomen en bergen. Als je adrenaline te kort komt is dit een goede aanbeveling.
Op de heen weg heb ik nog wat panden en fabrieken bezocht die ik bij toeval tegen kwam door mijn ogen goed te gebruiken.
Nog niet alle foto's zijn op internet geplaatst, ik zal er nu een paar laten zien en de rest kun je in loop van tijd op het net bewonderen of afschuwen. Voor nog wat andere updates kun je HIER en HIER kijken.
Hoe ouder hoe gekker, maar als dit het ergste is.... en ik niet voor mijn vervroegde midlife crisis een mercedes cabrio wil hebben of kleine Anne in wil ruilen voor een jonger exemplaar.... who cares?

Website

Hotel Fred en Anne (Dat Fred moeten we toch eigenlijk eens vanaf, gezien ik hier alleen nog maar mijn officiele naam gebruik -Ferdinand-..!) draait weer op Volle toeren.
G+N nog net weg of familie A+E staan al weer voor een lang weekend op de stoep.
Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar zowel G+N genoten van prachtig weer met hun klim naar de Preikestolen en A+E hadden 4 zomerse dagen met temperaturen boven de 20 graden.
Zelfs op de nationale feestdag van Noorwegen Syttende Mai (wat niet meer betekent dan 17 mei) hielden we het droog, iets wat de afgelopen 3 jaar nog niet is voorgekomen.
Betty hebben we mee de stad ingenomen op deze dag van tradities,parades en veel geluid. Zo kan ze leren met alle situaties om te gaan in de hoop dat het een allround hond wordt.
Mooi weer is niet alleen leuk voor gasten , maar ook voor ons en wordt dan zoveel mogelijk buiten doorgebracht. Voor de gasten hield dat in dat ze mee op pad konden, enigszins aangepast en rekening houdend met de leeftijd en de conditie van de gasten, hebben we toch een paar fijne uitstapjes gedaan op Noorse wijze en met invloeden uit andere delen van de wereld.
Zoals een prachtig uitzichtpunt, waar je de zon in de zee ziet verdwijnen op Noorse wijze aangepast met hutten waar je uit de wind kunt zitten en grillen of lekker kunt gaan relaxen met een goede fles wijn, kaasjes, toast etc. zoals wij dat hebben gedaan.
Of je doet een tochtje in nabijheid van bergen en bos en voor de lunch neem je op Noorse wijze een grill, worst, brood en mosterd mee en voor de niet zo hardcore mensen een thermos koffie.

Al met al een goed weekend achter de rug
Nu weer terug in de realiteit, de gasten zijn weg, Anne is op haar job, het regent weer, ik schrijf een blog en zit voorlopig nog steeds thuis. De 1 zal zeggen stel je niet aan ik ken ook iemand die aan zijn schouder is geopereerd en die werkte al weer na 3 dagen., Sure...maar we zijn niet allemaal hetzelfde en zeker niet alle operaties zijn hetzelfde.
Ik kom er beetje bij beetje achter dat ze toch flink aan het reconstrueren zijn geweest en dat het herstel goed maar naar mijn zin traag verloopt. Alles wat ik te veel of verkeerd doet wordt echt direct of een paar uur later afgestraft met veel pijn en stijfheid en ben ik weer een paar stappen terug in het proces in plaats van vooruit.
Met wat aanpassingen, hulp en de nodige voorzichtigheid (heel erg lastig) kun je toch een eind komen.
Zo kan ik toch op pad met mijn rugzak op (een goede die mijn schouder niet belast) en een beetje genieten van het leven zoals iedereen dat zou moeten doen.
Ik schreef dus een blog, doe het huishouden  (en dat is dan naast 2 x per week fysio ook meteen training voor mijn schouder), zit achter nieuw aangepast werk aan, maak ruzie met bureaucratische instanties, die er zijn om je te helpen maar daar eigenlijk geen zin in hebben en verder bezig met mijn fotografie die zoals jullie weten op dit moment redelijk bovenaan staat.
Dus laten we het daar nog eens over hebben:
Norwayphotography.com loopt niet echt fantastisch, mede omdat de site moeilijk is te onderhouden en aan te passen.
Daar over  en over de beperktheid van de naam nadenkend, ben ik op het volgende gekomen.
Er komt een geheel nieuwe website en een nieuwe naam die mij wat meer creative ruimte geeft.
Pixel your soul photography komt later dit jaar met een super website pixelyoursoul.com.
Op deze website komen alleen de mooiste fotos en dit zal ook mijn portfolio worden.
Als voorloper hierop heb ik een facebook pagina gemaakt die je hier kunt zien , op deze pagina kun je extra foto's en series zien die je nergens anders ziet, vaak samen met achtergrond informatie die ik op een website niet kwijt kan. Ik zeg LIKE of VIND-IK-LEUK  of / en DELEN deze pagina als je facebook gebruikt. Hoe meer bezoekers en promotie hoe beter. Je hoeft niet bang te zijn voor spam of andere onzin want het enige wat wordt geplaatst zijn foto's en achtergrond informatie.
Alsof dat niet genoeg is kun je ook nog op mijn algemene foto site kijken, die inmiddels ook een nieuwe professionele look heeft gekregen .
Zoals je op de sites kunt zien beperk ik mij de laatste tijd niet tot het maken van landscapes, maar probeer ik een beetje out of de box te denken en uit mijn comfort zone te stappen en dat is best leuk, maar soms ook best moeilijk.
Het wordt iets gemakkelijker gemaakt door een nieuwe hobby van Anne. Nu ken ik haar toch al een tijdje en dacht altijd dat Anne en haar hobby niet in 1 zin was uit te spreken.
Maar gasten over de vloer brengen ook wel eens nieuwe invloeden en in het kader van je moet overal de beste dingen eruit pakken en dat samenvoegen kwamen we met het volgende:
G+N hebben een hobby genaamd geocache, een soort spoorzoekertje voor volwassenen.
Je vindt de coordinaten op een website, voert die in je handheld GPS en je gaat op zoek naar de schat (en dat gaat meestal helemaal nergens over, maar kan soms ook heel leuk zijn), deze ligt dan ergens verstopt op een verlaten plek. Daar log je 'm door middel van je naam en datum op te schrijven en vervolgens doe je dat ook op internet.
Het zal allemaal wel, maar het leuke ervan is, dat je behalve veel buiten bent, dat je op plaatsen komt waar je anders nooit zou komen.
Anne met de GPS voorop en ik met de camera er achteraan, een gouden combinatie -win-win- situatie.
Daar uit voort vloeiend ben ik mij in iets anders gaan interesseren wat ook weer te combineren is met bovenstaande : URBEX, Urban Exploration, het vinden van verlaten of vervallen huizen, kantoren, kerken,ziekenhuizen, fabrieken, instituten, kastelen,villa's, scholen...you name it.. en die te fotograferen, wat de meest prachtige en bizarre beelden op kan leveren. Probleem is dat het in Noorwegen wat lastig is en wereldwijd gezien de locaties geheim worden gehouden.
Alle tips zijn dus welkom...

Tot de volgende!
groet,
 Fred Ferdinand

                                                                                                       

naam

De beperkingen van mijn schouder ben ik goed beu, net als het thuiszitten.
2 komende maanden mag ik mijn schouder dan wel bewegen maar nog steeds niet belasten, niet meer dan 2 kg.
De fysio is inmiddels begonnen en 2 keer per week moet ik er flink tegen aan om de kleine spieren te trainen die alles op zijn plek houden (Tijdens dat trainen voel je jezelf toch flink kut, sta je daar als stevige vent die geen klote kan....).
De fysio gast is in ieder geval positief over wat ik al kan en hij verwacht dan ook wel dat het goed zal gaan komen, maar nog lang nodig heeft en nooit meer zal worden zoals het was.
Ik moet mijn nabije toekomst dus anders in gaan delen, ander werk en het is nog maar de vraag of ik mijn bedrijf voort kan zetten zoals ik dat tot nu toe heb gedaan.
De huisarts staat aan mijn zijde en heeft NAV (uwv) geadviseerd om mij om te scholen....
Maar het NAV neemt niet graag adviezen aan van een buitenstaander en hoewel de instelling er is om je te helpen, gaan ze ook dat liever uit de weg.
Ik denk dat het nog een lange frustrerende weg wordt voor we krijgen waar we recht op hebben en uiteindelijk zal het ook wel weer goed komen.... hoewel ik daar nu nog even een hard hoofd in heb.

Voor de rest moet ik mijn tijd thuis en steeds meer buiten door brengen terwijl Anne hard aan het werk is (oh ja ze doet het best goed op haar job, krijgt niets anders dan lof en haar naam schalt regelmatig in de grote kantoren in Oslo).
Op dit moment houd ik mij behalve met de hond-die het ook goed doet- en het huishouden, vooral bezig met fotografie en het promoten ervan.
Hoewel ik maar een amateur ben met weinig technische kennis, schiet ik -al zeg ik het zelf- toch af en toe best een leuk plaatje, waarvan sommige naar ik denk wel wat commerciële waarde hebben.
Dus waarom zou ik niet proberen om te kijken of ik er iets verder mee kan komen?
Zeker nu ik weer een camera vast kan houden.
De promotie gaat van foto's plaatsen op interessante sites op internet (waar inmiddels ook al een aantal foto's zijn gescout) tot het mee doen aan wedstrijden enzovoort enzovoort.
Aangesloten bij een expat fotoclubje en af en toe een foto ergens naar toe sturen om te zien of ze bijten.
Bijten deden ze bij de lokale krant toen ik een foto stuurde van een gestrande boot, die werd los getrokken door een reddingsdienst.
Mooie grote foto werd er geplaatst  tot ik tot de ontdekking kwam dat ze mijn naam er niet bij hadden geplaatst.
GODVERDOMME VUILE KUT NOREN, kunnen ze dan echt helemaal niets goed doen?
En die light bulb full of anger staat weer op on. Doen ze het nu met opzet of wat.
OK, het is maar een naam.... maar als ik mijzelf aan het promoten ben dan is die naam toch wel belangrijk en zonder kan ik het artikel ook niet in mijn portfolio steken.
Het kan misschien een fout zijn, maar daar geloof ik niet in. Want die gasten doen dit hele dagen en ze weten donders goed dat als ze een naam weglaten dat ze daarmee het copyright schenden.
Direct een mail er achter aan gestuurd, maar zo snel als ze zijn met het plaatsen van de foto (die ook per mail naar hetzelfde adres was verzonden) zijn ze absoluut niet met het beantwoorden van een email.
Een tijd later dan nog maar een mail en meteen 1 naar de schrijver van het artikel.... je raad het al, niemand thuis.
WTF !? De Noor bij de krant houd net zo min van verantwoording afleggen als de Noor bij de NAV en dat is waarom die light bulb af en toe aan springt.... onrecht is iets waar ik heel slecht tegen kan en dan vooral door grote bedrijven, overheden die zich als een zooi laffe honden overal achter proberen te verschuilen.
Dan maar bellen en dan wordt het lastiger om er onder uit te komen. Ik krijg een dame te spreken  die na mijn vraag en uitleg over copyright toch wel iets begint te stamelen en ze beloofd mij om het uit te gaan zoeken. Hoewel ik daar weinig vertrouwen in had, staat een uur later mijn naam er bij.
Was dat nu zo moeilijk ?

silky stream

silky stream, a photo by Ferdinand Bart Alst on Flickr.

Maandag ochtend, hond mee , camera mee...

Iron

Iron, a photo by Ferdinand Bart Alst on Flickr.

Tijdens en berg wandeling vind je in the middle of nowhere een stuk ijzer in een rots gemonteerd... fascinerend..

gasten

Ze zijn al weer vertrokken, onze gasten.
Donderdag op Sola airport aangekomen, even langs hier gereden om wat wel verlangde drank en tabak te deponeren en daarna direct door na Kristiansand om WW2 cultuur op te snuiven.

Vrijdagavond weer terug in Stavanger en vandaar hebben we gezamenlijk het weekend door gebracht.
Zaterdag mooi weer (en dat was ook bijna de enige dag) en dus een uitgesproken kans om die Preikestolen op te klimmen, want als je hier dan toch bent, dan hoort dat klimmetje erbij.
Maar mooi weer betekent niet, dat het pad naar boven vrij is van sneeuw en ijs en dus hier en daar glad kan zijn.
Buiten dat is de definitie van stevige schoenen (mijn advies om die mee te nemen als je deze kant op komt) voor iedereen anders, zo kunnen een paar modieuze gympen stevige schoenen zijn als je hele dagen op hakjes loopt....  Zo heb ik het nog nooit bekeken.
Geen nood, we hebben hier wat spikes liggen die je onder kunt binden, en zo loop je als een berggeit naar boven. Als je dan ook nog eens hoogtevrees hebt, maar toch zonder te zeiken naar boven loopt, ben je voor mij een held(in).
Anne is met ze naar boven geweest, ik ben eenzaam en alleen thuis gebleven, omdat de kans op uitglijden groot is en dan rare zwaaibewegingen met je armen kan gaan maken.... dat kan ik nu even niet hebben.
Maar ook zonder mij, kan het leuk zijn. Na 2,5 uur klimmen, boven te zijn aangekomen wordt de wegwerp bbq aangestoken, worsten en brood worden gegrild en tegelijkertijd genieten van het weerzinwekkende uitzicht.    
Op de weg terug naar beneden begint het te sneeuwen en wordt eens te meer gerealiseerd dat goed voorbereid op pad gaan toch echt wel zin heeft.
De toch heeft indruk gemaakt en dat is goed. In de avond goed eten en de volgende dag een sightseeing tocht door de bergen en hoewel de beentjes nog pijn doen, een kleine klim naar de mooie waterval Månafossen. Maandag shoppen en een beetje stad hangen, paar dozen hagel patronen wegknallen op de schietbaan en in de avond koken de gasten voor ons en daar hou ik van.
Tenminste als de maaltijd met liefde en zorg wordt bereid, want zoals we wel eens met andere gasten hebben gemerkt die een poging hebben gewaagd om ons blikvoer en opgewarmde worst voor te schotelen wordt niet gerespecteerd !
Maar een met zorg samengestelde Indische maaltijd, natuurlijk wel. U bent dus gewaarschuwd.
Bestaat de ideale gast ? Dat is moeilijk te beantwoorden, maar ik denk dat deze 2 aardig in de buurt komen het kan dan ook geen toeval zijn dan neefje PW tot dezelfde categorie behoort.

Het was dus een geslaagd weekend en nu ik mijn arm een klein beetje kan bewegen en af en toe een camera kan vasthouden heb ik meteen een poging gedaan om eens iets anders te fotograferen dan ik normaal doe.  Bij het Hafrsfjord vond ik een paar zwanen die ik achterna heb gezeten tot ze er doodziek van werden en met een 70 mm lens op een fullframe camera moet je dus ook nog eens heel dichtbij komen wil je een beetje beeld krijgen.
Maar wie wat risico neemt en niet bang is om in de modder op de grond te gaan liggen.....
In mijn bescheiden mening: een pakkende tekst erop en je hebt 2 mooie kaarten te gebruiken voor beterschap, bruiloft of begrafenis.



                                                                                                                

spullen

Laten we deze blog eens beginnen met een opskrift (recept).
Hoewel de lucht nog steeds aan mij is verbonden en het ook niet de meest calorie arme snack is, misschien toch de moeite waard om het eens uit te proberen (als je de volgende dag geen afspraak bij de tandarts hebt en je van knoflook houd).

Nodig : 2 bollen knoflook, 1 camembert , 2 laurier, 2 flinke scheppen honing, olijfolie, tak rozemarijn, 2 flinke klonten boter en afbak pistolets / baguette.

Oven voorverwarmen naar 200 C.
Snijd de bovenkanten van de knoflook af en leg ze met de open kant naar beneden in een ruime ovenschaal.
Giet er een flinke scheut olijfolie over (niet te zuinig) en op iedere bol knoflook een flinke schep honing.
Peper en zout er over, laurier bladeren ernaast en tak rozemarijn in het midden.
2 klonten boter erbij (ook hier weer niet te zuinig) en schuif het de oven in voor 40-45 minuten.
De laatste 10 minuten de camembert erbij ( aan de bovenkant snijd je er een groot kruis in...zonder plastic, maar je kunt het wel in het houten deksel laten liggen) en je broodjes erbij.....
Als alles klaar is , de knoflook heel even laten bekoelen en deze zal gaan openstaan, de knoflook is nu zo zacht dat je het met een mes op je brood kunt smeren, warme camembert erover, goed glas wijn erbij en zorgen dat je omgeving hetzelfde eet.

Nu dat was de maaltijd van gisteren, was ik wel even vergeten dat ik vanochtend in het ziekenhuis moest zijn bij de persoon die mij heeft geopereerd.
Na 6 weken van gehele rust, mag ik de komende 2 maanden mij arm vrij bewegen, maar nog steeds niet belasten, althans niet meer dan 2 kilo.
Nu kan het trainen beginnen, zoals fysio en als alles volgens planning verloopt, ben ik voor we op reis gaan in staat om weer een rugzak op te binden en weer wat meer te gaan klimmen etc.
Want dat binnen zitten komt mij nu de neus wel uit. Helemaal vervelend omdat er dit weekend wat Hollanders op bezoek komen die ik graag mee de preikestolen op neem. Anne weet dat natuurlijk ook en vroeg vandaag specifiek aan de arts of dat was aan te raden, waarna er wat gelach een duidelijke NEE uit kwam.
Ze zullen het daarom zonder gids moeten doen.

Ruim 3 jaar geleden zijn we deze kant opgekomen met een volgeladen container die een weel later aan kwam dan ons, waardoor we een week in een kaal huis hebben geleefd met niet meer dan 2 slaapzakken en 2 matjes. Net een soort kamperen dus.
Maar net als met iedere andere verhuizing heb je van die dozen en spullen die je ergens op zolder of in de garage plaatst en daar vervolgens jaren onaangeraakt blijven staan.
Zo ook hier het geval, maar nu kwam de gemeente Stavanger met een goed initiatief door een open garage verkoop dag te houden (åpen garasje). Inclusief website en planner en de gemeente heeft gezorgd voor de promotie door middel van flyers en posters in bushokjes.
Met het resultaat een kleine 300 garage verkopen......
Even door het huis en garage struinend, hadden we wel het een en ander aan spullen die we niet gebruiken zoals, extra bergschoenen, gereedschap, visspullen (alleen de extra hengels), overtollig kampeer materiaal, bootspul, dakkoffer, mountainbike.... allemaal geen troep, gewoon goed spul dat staat te verstoffen.
Een tafel erbij met gratis koffie en wafels en eind van de dag steken we ruim 700 euro in de zak.
Al met al niet slecht en de rest wat er nog staat zetten we wel op de Noorse marktplaats.

Alst laatste nog een video tip, van een foto-videograaf uit Tromsø die het vastleggen van Aurora Borealis tot zijn beroep heeft gemaakt. Het is een timelapse video, wat inhoud dat het een aaneengesloten fotoreeks is en door die fotos direct aan elkaar te plakken en af te spelen, krijg je een video. Dit is de enige manier om het Noorderlicht vast te leggen in film.
Video kun je hier bekijken.

reindeer ranch

reindeer ranch, a photo by Ferdinand Bart Alst on Flickr.

Even aan het spitten door het foto archief van 2012.
Een rendier farm in Noord Noorwegen.
Rendieren zijn de grootste bron van inkomsten voor de Sami in Scandinavisch lapland.

the tourist

the tourist, a photo by Ferdinand Bart Alst on Flickr.

The tourist

ik zit te denken om een photoblog te starten, ben nog niet helemaal zeker van hoe dit te gaan doen.
Tot die tijd op deze blog af en toe een extra foto met wat uitleg.

Hier 2 toeristen die net als ons al wachtend van het uitzicht en zonsopkomst genoten, op weg naar de Lyngen alpen, in de buurt van Tromsø.

belasting

Ook hier ontkomen we niet aan de belastingdienst....
Skatteetaten zend in april een brief (gelukkig niet in zo een deprimerende blauwe enveloppe, waarvan het zweet je al uitbreekt als het ding in de brievenbus ziet liggen) ingevuld en wel en je kunt direct zien wat je eventueel terugkrijgt of bij moet betalen.
Het enige wat je zelf nog rest te doen is de gegevens nakijken en je hebt de optie om het te laten zoals het is en de brief weer in te leveren of electronisch te verzenden of je kunt nog extra info toevoegen zoals woon-werkverkeer etc. om te proberen zo nog iets extra's terug te vorderen.

Allemaal vrij simpel dus.
Voor mijn bedrijf wordt het iets lastiger, zeker omdat ik honderden bonnetjes heb van ingekocht materiaal.
Heb geïnvesteerd in gereedschappen, bedrijfsauto etc. We hebben zelf een poging gedaan om alles in te vullen maar het blijkt toch iets ingewikkelder te zijn dan we hadden gedacht.
Zeker als je tips en trucks nodig hebt die alleen de specialisten weten. Daarom naarstig op zoek gegaan naar een regnskaps kantoor, waar ik deze week met mijn administratie op bezoek mag komen.

Voor de rest is het leven op dit moment vrij saai aan het worden nu ik nog steeds aan huis ben gebonden.
Hoewel ik mijn tijd misschien anders moet besteden spendeer ik flink wat uren in mijn fotowerk en de promotie daarvan.
Kleine foto competitie gewonnen en op het internet hebben een aantal foto's flink gescoord in het aantal hits.
Leuk om te zien dat je werk serieus wordt genomen, maat toen iemand laatst zei dat je vooral voor jezelf fotografeert ben ik eens na gaan denken of dat wel zo is.

In eerste instantie zeg ik ja, maar fotografie is ook een vorm van kunst en kunst moet je tonen.
Leuker is het nog om mensen met de beelden die jezelf hebt gemaakt, te kunnen inspireren om bijvoorbeeld te gaan reizen of om ze te bewegen dingen in een ander perspectief te gaan zien.
En zo af en toe lukt dat , als ik sommige reacties bekijk. Niet dat ik er verder iets mee opschiet, maar het werkt motiverend om ooit eens mijn eigen reis-foto boek te schrijven.

Mijn Flickr website  loopt dus op dit moment wel lekker, terwijl mijn eigen site, last heeft van achterstallig onderhoud vooral omdat de site moeilijk is aan te passen en te verfrissen. Ik zal dus op zoek moeten naar een andere host....