tijd

Het kost wat, maar dan hoef je geen 3 maanden op een uitslag te wachten die je eigenlijk niet wil horen.
Een paar dagen na het bezoek aan de privekliniek was de uitslag van het MR onderzoek binnen bij de behandelend arts, ongeveer met dezelfde tijd als de røntgen die via de reguliere weg ging en heel wat meer tijd vergde.
Het resultaat tot nu toe... artrose in de schouder lijkt op dit moment het meest voor de hand liggend, de foto en de MR komen beide met hetzelfde resultaat, alleen denkt de MR dat er nog wat oude schade aanwezig is.
Wat op zich niet zo heel gek zou zijn gezien mijn oude lifestyle en de toch wel 2 ernstige aandoeningen die ik in het verleden heb gehad en de gevolgen/ elen daarvan misschien nog wel stilletjes aanwezig zijn en af en toe door onbekende reden geactiveerd worden.
Nu is via de reguliere weg een aanvraag naar een specialist gegaan, geschatte wachttijd een maand of 2.....
De vraag is of ik mijn  medische geschiedenis op tafel moet gooien, op die manier is alles bekend in Noorwegen en ik vraag me af of het er iets toe doet.... fucked up is het toch al....
Time will tell, ondertussen moet ik eens gaan nadenken wat ik met het werk ga doen, de job die ik heb zal ik niet in verder kunnen , maar dat wilde ik eigenlijk toch al niet.
Het mooiste zou zijn om het roer weer volledig om te gooien (en dat kan ik heel goed) en proberen iets heel anders te vinden/ op te zetten. Dat had waarschijnlijk in NL makkelijker gegaan dan hier, maar ik weet zeker dat hier ook kansen zijn, voorlopig heb ik tijd genoeg om daar over na te denken....

Laten we eerst nog even van de zomer genieten, het is prachtig weer en ik grijp wederom elke kans om naar buiten te gaan. We hebben geen boot om deze vol te laten groeien met alg en zijn we ook dit weekend op pad geweest.
'Ondje blijft thuis want die is niet zo'n fan van de boot die we nu hebben, ze vond de oude met kajuit leuker.
Anne, hengels eten/drinken mee aan boord en we kunnen ons weer en dag vermaken.
Visjes vangen om de winter door te komen en genieten van de bruinvissen en zeehonden die af en toe rond de boot opduiken. (sorry voor de kut kwaliteit foto, pocket camera en een schommelende boot geven niet het beste resultaat)

Vooral het puffen van de bruinvissen is en prachtig geluid wat nooit gaat vervelen stukken beter dan het geschreeuw van die schijtmeeuwen die in grote aantallen om je boot bewegen als ze in de gaten krijgen dat er iets te halen valt.
DW deed bij hetzelfde eiland ook een mislukte poging wat vis boven te halen, hij ging iets eerder terug dan ons en niet veel later kregen we een telefoontje met de oproep dat zijn motor het had begeven.
Daar dobberde hij dan hulpeloos rond dat hebben we met de oude boot ook al eens meegemaakt en dan ben je echt hulpeloos.
Met mooi weer valt het wel mee, maar als je zoals vorige week ineens een onweersbui boven je hebt hangen of als vorige jaar toen wij met de oude boot stil vielen er een storm met hagel en sneeuw op steekt, wordt het een stuk minder aangenaam.
Rescue Norway is on it's way, touw tussen beide boten en DW naar de eerstvolgende haven aan de andere kant van het fjord gesleept.

Helemaal naar zijn eiland ging niet want daar hadden we te weinig brandstof voor en ik ga ook niet mijn eigen motor oververhitten anders moeten we beide om hulp gaan vragen....

bewogen

We kunnen stellen dat afgelopen week, een bewogen week was.
Laten we bij het begin beginnen:
Al een hele tijd maakt de Nissan tijdens het sturen een enorm kabaal, kan een te laag niveau van de vloeistof zijn, maar het kabaal kwam overduidelijk uit de servopomp.
Met het euvel naar de Nissandealer en deze kon het probleem wel oplossen voor een slordige 15000 nok
wat met de huidige koers neer komt op zo'n 1900 euro.
Daar heb ik maar 1 antwoord op FUCK OFF! 10.000 voor de pomp en de andere 5000 voor het inbouwen... er moet toch een andere oplossing zijn.
Gelukkig hebben we nog wat trouwe vrienden in NL en ik bel DR op van Bandenservice Raaijman een betrouwbaar adres voor jullie auto onderhoud in vrouwenpolder.
DR kan de pomp leveren voor een fractie van de Noorse prijs en stuurt het ding naar Noorwegen (ik bestel er meteen een nieuwe set banden bij , die kan die er op zetten als we in september naar NL rijden, helaas houd de douane het ding bijna 2 weken op, maar uiteindelijk naar m een keer op te grond hebben te laten gestuiterd kan ik m ophalen bij het postkantoor.
Nu nog inbouwen, maar dat lijkt vrij eenvoudig, er komt niet heel veel techniek bij kijken. Vismaat PJK heeft er wel verstand van en binnen 2 uur zit de pomp erin.
Als wij er op het gemakje 2 uur over doen, dan kan het bij de dealer in zeker 1 uur tijd, maar de hebberige honden rekenen 4 uur voor het monteren .
Many thanks DR en PJK voor jullie hulp!
Dat was goed nieuws, slechter ging het met Anne die met Janis aan het spelen was met een iets te kort stokje.
'Ondje ziet niet zo goed meer en in haar bejaarde enthousiasme ziet ze Annes duim aan voor de rest van het stokje. Au.... hoewel er niet veel tanden meer inzitten weet ze haar duim toch goed vast te grijpen met haar eerste kies en Anne strek van schrik haar hand terug waardoor er een flink stuk van haar top afscheurt...
'Ondje terug aan de riem en Anne die ondertussen flink duizelig wordt ondersteunend naar huis gebracht en daarna naar het ziekenhuis om te zien wat ze er aan kunnen doen.
Behalve een tetanus prik en schoonmaken, kunnen ze verder niet veel doen. Haar nagel is doorgescheurd en een deel van de top ligt los maar kan niet gehecht worden omdat een rafelwond is. De nagel zal vanzelf een keer loslaten en het topje zal hopelijk weer aangroeien.
Time will heal all wounds, maar deze pijnlijke ervaring zal wel een paar maanden nodig hebben.

Zaterdag een feestje bij onze Engelse vrienden, maar ik besluit eerst ff naar de boot te gaan en misschien een uurtje vissen.
Het is drukkend weer, warm, niet al te veel wind ,het lijken goede omstandigheden.
Ik blijk gelijk te hebben met de eerste lijn die ik naar beneden laat zakken, zit er een vis aan en zo gaat het maar door en door. alles onder de maat terug het water in en alle eetbare formaten blijven aan boord.
De vis is zo op jacht dat ik zelfs 5 koolvissen aan 1 lijn heb zitten, iets wat me nog nooit eerder is overkomen.
Het zijn niet alleen de vissen, ontelbare prachtige vogels, bruinvissen en ander wild om de boot.
Ik kon het zelf niet geloven en laat ik dan net nu geen camera bij me hebben...kut!
Ik vaar naar een andere plek om te zien of de platvis ook zo goed bijt en dat doen ze. Ik vang zelfs een soort die ik nog nooit eerder heb gevangen, stekelrog.

Ik bezit geen kennis over de vis en dacht dat de stekels giftig waren, eerst  een kleintje naar boven, maar ze worden steeds groter en van nummer 5 werd ik zelfs bang zo groot was die.
Achter in de boot heb ik niet veel ruimte en ik zat in mijn korte broek. Nu had ik al moeite om de vis binnen te krijgen en ik dacht als dit agressieve beest aan boort licht te spartelen slaat die misschien zijn stekels in mijn poot.... ik laat m buiten boord hangen en probeer m in het water te onthaken nadat ik een foto met mijn telefoon heb gemaakt.
Later hoor ik dat de stekels alleen maar pijnlijk zijn en absoluut niet giftig, bovendien blijkt het ook nog een hele smakelijke vis te zijn waar bijvoorbeeld in Engeland goed geld voor wordt betaald.
Volgende keer toch maar binnenhalen dan...
Weer met tegenzin thuis , door naar Idse voor een feestje en zondag weer terug.
Vandaag ben ik voor de MRI scan geweest, ik had geen zin om langer op het Noorse systeem te wachten  waardoor ik pas in September (juni aangevraagd) terecht kan voor de scan.
Voor ruim 300 euro kon ik terecht in een privékliniek en is de wachttijd maar 1 dag of nog korter.
Erg aangenaam kun je zo'n MRI scan niet noemen, maar het zit er op en de uitslag wordt doorgestuurd naar een arts en kunnen ze hopelijk zo met een snellere diagnose en behandeling komen.
Genoeg excitement voor deze week, tot de volgende.

traditioneel

Een ander doel van onze Vlaamse gasten was behalve een goede vakantie hebben in Noorwegen
( dat hebben ze volgens mij ook wel gehad, zelfs met zomers weer) proberen de kunstwerken van Karloz
te promoten op de Stavanger tattoo convention , die dit jaar voor de achtste keer werd gehouden.
Het werk van Tikimaster K bestaat voornamelijk uit hout gesneden tiki's (beelden uit de Maori cultuur)
Viking en meer modernere kunst zoals je op zijn facebook website kunt zien.
De contacten voor de conventie heb ik gelegd en zo hebben we een stand kunnen regelen, met goede moed, maar zonder al te hoge verwachtingen hebben we vrijdag en zaterdag op de conventie doorgebracht.
De verwachtingen niet al te hoog, omdat we niet weten hoe de Noren tegenover deze vorm van kunst staan.
Ze staan nu in het algemeen niet bekend als een volk dat overal voor open staat maar meer als wat de boer niet kent vreet die niet...
Aan de andere kant zal je denken dat op een conventie als deze er volk komt dat interesse heeft in bepaalde kunstvormen, tattoo is immers ook een vorm van kunst of is het tegenwoordig meer een soort" must have gadget anders hoor ik er niet bij" iets?

Aan de eerste bezoekers te zien, lijkt het daar helaas wel erg op en lopen ze zonder een blik te wagen op onze stand voorbij.
Toch is dat eigenlijk vreemd, zijn zij een deel van hun eigen geschiedenis vergeten of erger nog kennen zij hun eigen geschiedenis helemaal niet. Doelend op de Noorse antropoloog Thor heyerdahl die opvallende expedities maakte naar Polynesië en zo die cultuur bekend maakte bij de Noren, de man heeft zelfs een eigen museum in Oslo en er wordt op dit moment een film over zijn reizen gemaakt, de duurste Noorse film ooit...
Gelukkig krijgen we later op de dag en de zaterdag bezoekers met wat meer interesse en kan master K, nog wat zijn werk verkopen en ik iets van mijn bonecarvings.
De Zaterdag besteed ik de eerste 3 uur aan iets wat ik al jaren wil, een tattoo op traditionele manier gezet,

dus niet met machine, maar met de hand ingeklopt met naald en bamboe.
Waarom? zullen sommige zich afvragen, even buiten dat tattoo's een verslavende werking hebben heb ik eigenlijk van vanaf dat ik nog een klein jongetje was interesse gehad in  nativ and tribal art van wie ik het heb gekregen weet ik niet maar het is er in periodes van jaren de ene keer wat sterker dan de andere maar echt weg gaan doet het nooit. Als kind kon ik bijvoorbeeld urenlang de uit Indonesië afkomstige houtgesneden dekenkist van mijn tante bestuderen.
Hoewel ik geen voorstander ben van jezelf laten tatoeëren op een conventie (kwaliteit, drukte, warmte etc)
maak ik toch een afspraak met de uit Nieuw Zeeland afkomstige Brent McCown  van tattootatau.

Het wordt een eveneens traditioneel Samoa patroon over de de hele scheenbeen.
De domme algemene opmerkingen over het patroon , zoals welk merk autoband is het...
(Echt heel grappig maar vooral ook heel triest), heb ik (en vele andere) al gehoord. Meer
Interessant is de betekenis van het patroon, die eigenlijk alleen is voorbehouden aan de persoon
die er heeft (en zelfs die weet niet exact alles, dat is dan weer voorbehouden aan de persoon die m maakt.)
Maar ik zal jullie een deel uitleggen zonder in details te treden, zodat die traditie toch een beetje wordt voortgezet.
Het stuk bestaat uit 6 verticale lijnen met tussen die lijnen verschillende patronen.
Het midden is een patroon van stappen, de stappen in je leven, de vooruitgang.
in andere kun je kleine pijlen terugvinden, naar boven en naar beneden gericht.
Die naar beneden gericht zijn om de slechte  binnenkomende energieën  tegen te houden en de uitgaande uit te laten stromen. De pijlen naar boven gericht zijn om de goede energieën op te nemen.
Dan is er ook een baan met een soort ying-yang wat staat voor balans en 1 baan met haaientanden wat staat voor bijvoorbeeld een goede vangst/jacht ( de Samoa waren erg afhankelijk van de oceaan en de daarin levende dieren) een ander patroon zijn de zuignappen van de octopus, die staan voor houvast. Elk patroon kan natuurlijk op verschillende wijze worden geïnterpreteerd.
Deed het pijn? is dan meestal de volgende vraag... probeer het zelf eens zou ik zeggen, voor mijzelf kan ik zeggen dat het aangenamer was dan je laten bewerken met een machine.

Grappig dat ik met de plaat in de lokale krant ben gekomen met foto nr 5 en 6.
Daarna weer terug naar de stand, K en E zijn eerder vertrokken omdat zij hun boot terug moesten halen en de vakantie erop zat, Anne en ik zijn tot het einde gebleven om te zien of we nog iets konden verkopen (en dat is gelukt) en om de prijs (een tiki van K) voor best tattoo uit te reiken.
Een bijkomend iets op een conventie is vaak het hoge gehalte
81 (hells angels)  met hun eigen tatoeëerders en zitten ze in de organisatie geworteld .Het zijn niet echt mijn vrienden en met mijn oude werk in Belgie heb ik er maar al te vaak me te maken gehad.
Ik ben niet van ze afhankelijk en heb ze zeker niet nodig voor iets en behandel en benader ze (en ieder ander) dan ook altijd met dezelfde houding:
Ik ben niet meer dan jou en jij ben zeker niet meer dan mij.
We wisten niet wat we konden verwachten, maar het viel deze keer erg mee. Ze leken zelfs wat tam....
Aan het einde van de conventie was er een afterparty in het clubhuis van een andere bekende mc de gipsy jokers waar we even een paar pintjes hebben gedronken.

Al met al was het weer een geslaagd weekend en voelde het goed om weer even  tussen de normale mensen te zijn.

contest

isobel varley 's legs

pain solution

balans

De Vlaamse gasten, Tikimaster K. en geliefde E zijn even een paar dagen aan het rijden naar het oosten van het land.
Het is al een aantal dagen zomers, Anne is hard aan het werk en ik zit helaas nog steeds thuis wegens gebrek aan passend werk.
De drang om buiten te zijn is nog sterker dan normaal, buiten spelen is belangrijk maar schiet er de laatste tijd nogal eens bij in door de drukte van FBA Tjenester en Anne haar nieuwe job.
Even Preikestolen ophoppen hebben we al zo vaak gedaan (hoewel het uitzicht bovenop adembenemend blijft) en er zit sinds we hier wonen een andere berg in de planning die we niet kunnen doen omdat onze ouwe viervoeter dan te lang alleen is.
Het is altijd leuker met zijn 2en, maar ik grijp mijn kans en ga alleen op pad.
Om 7 uur de deur uit, 2 uur rijden door de bergen (omdat je daar zo vroeg in de ochtend behalve een paar schapen vrijwel niemand tegen komt kun je dus lekker doortrappen) en om 9 uur arriveren aan het startpunt van Kjerag .
 3 uur omhoog en 3 uur omlaag, je moet 3 bergkammen over dus ongeveer 1 uur per bergkam.
Een mooie trip om mijn nieuwe lichtgewicht rugzak te testen de  Osprey atmos 50, genoeg ruimte voor een 1 of meerdere dagen berg /huttentocht, maar nog belangrijker geen druk op mijn schouder.
3 liter camelbak erin, primus brander om onderweg een kopje thee of bouillon te maken, pannetje, eten, jas, paar extra sokken, muts , handschoenen (je weet het nooit in de bergen), trui, touw, GPS en nog wat andere troep.

Het eerste deel is meteen een slopende 45 graden helling waar geen einde aan lijkt te komen, gelukkig zijn er wat hulpmiddelen om jezelf omhoog te werken en te zorgen dat je niet terug naar beneden flikkert , maar dan valt het nog niet mee en blijkt mijn conditie iets slechter dan ik dacht.

Met kleine stapjes en veel tussenpozen kom ik boven en zie ik dikke mistwolken voorbijkomen...Het zal toch niet zo zijn dat mijn uitzicht straks door mist wordt belemmerd?
Na een uur of 3 ga je het laatste stukje door de sneeuw en kom je aan bij de rots die op 1000 meter hoogte tussen de bergwanden klemt.
Langs de achterkant kun je via een smal richeltje op de rots stappen/springe en je moment door een ander op foto (je camera ff uitlenen aan een andere klimmer) vast laten leggen. Als je die stap tenminste durft te maken....
Ik stond op de richel, kijk 1000 meter naar beneden, kijk naar de rots en het relatief kleine deel waar je op kunt staan en ontdek dat ik die stap toch niet durf te maken.
Misschien denk ik te veel na en moet ik net als die vele andere als een blind paard gewoon die rots op springen. Aan de andere kant weet ik dat mijn evenwichtsgevoel echt ontzettend kut is en als ik op ongelijke delen spring het vaak genoeg gebeurd dat ik keihard op mijn bek ga. In dit geval zou dat dus een vrije van van 1000 meter zijn.
Ik twijfel en besluit met pijn in mijn hart er maar met 1 been op te gaan staan. Ziet er een beetje lullig uit, maar beter zo dan helemaal niet.

Boven even uitrusten en na een minuut of 20 verdwijnt de mist en wordt de verborgen schoonheid van de bergen en fjorden onthuld

Tijd om weer 3 uur terug te lopen, een tochtje om te onthouden en zeker nog een keer over te doen in het gezelschap van Anne.

NB. een uurtje nadat ik dit bericht schreef, bracht iemand mij op de hoogte van dit krantenartikel   3 Polen moesten de dag nadat ik er was met een helicopter gered worden van dezelfde berg op een uur afstand van het start/vertrekpunt. Ze
werden verrast door regen en kwamen vast te zitten door dat de berg te glad werd (lees verkeerd schoeisel en onvoorbereid) . De reddingswerkzaamheden werden bemoeilijkt omdat het donker werd, de Polen waren zo slim geweest om laat naar boven te klauteren en tegen zonsondergang terug te gaan.... Do I need to say more?

bijna terug aan de start

one foot in the grave

de vrije val

de echte waaghals

oneindige bergen

...

niets

Jullie hadden 'm waarschijnlijk al door.... deze week wegens gebrek aan turbulentie, geen blog.
Nog een paar dagen langer wachten en dan weet ik bijna zeker, dat ik iets meer heb te vertellen dan vandaag.

carbonpapier

Klaagde ik vorige week nog over bureaucratie, krijg ik de volgende dag een brief binnen voor de MRI.
Moet je wel even op wachten, het is pas half September voor ik daar terecht kan. toen ik mijn blog eindigde met na regen komt zonneschijn, maar niemand verteld erbij hoe lang je daar op moet wachten,  dat was1 dag om precies te zijn.
Ik klaag niet graag over het weer, dat kan ook niet in een land waar je 4 seizoenen op een dag kunt hebben en ik wil ook niet op zo'n zeikerige kaaskop lijken die hele dagen berichten op facebook plaatst met klachten over het weer.....
Dat het veel regent is misschien niet altijd leuk, maar je kunt er weinig aan veranderen. De juiste kleding is een betere optie tegen deze ongemakken van de elementen.
Kou geen probleem en sneeuw is leuk, maar af en toe wat zon is natuurlijk wel eens lekker. Laten we dat nu net hebben...
Behalve dan de zaterdag dat ik met PJK ben gaan zalmvissen ( weet het, slecht voor mijn schouder, maar sommige kansen kun je nu eenmaal niet aan je voorbij laten gaan en moet je de gevolgen daarvan incasseren) in Bjerkereimselva een goede zalmrivier in de regio op een klein uurtje ten zuiden van Stavanger.
Een dagkaart kost je ruim 40 euro pp, maar PJK had een vergunning via zijn werk, dus dat maakt het weer een stukje leuker.
Klammig weer, windstil en wat miezer erbij... wij zijn er klaar voor!
Zalmvissen moet vergt veel geduld en geluk. Dat geluk is bij mij altijd ver te zoeken en mijn enige vangst van de dag is ook meteen mijn record : de kleinste vis ooit gevangen.
Het is dan wel een mooie regenboogforel(letje).

 PJK heeft zoals wel vaker meer geluk en vangt een kleine zalm, de rest van de dag zien we ze wel uit het water springen, maar er meer uithalen zat er helaas niet in.


Omdat ik tot mijn groot ongenoegen (en eigen frustratie) een hele slechte tekenaar ben  (caliber harkpoppetjes) heb ik voor het carven van hout en bot vaak voorbeelden nodig. die zet ik soms door middel van carbonpapier over op het te bewerken materiaal, dat scheelt mij een hoop frustratie ipv het 20 keer opnieuw te tekenen. Dus gaan we even carbonpapier halen en lopen we weer tegen zo'n typisch Noorse gewoonte aan. Terwijl in een enorm groot deel van de wereld carbonpapier gewoon carbonpapier is heet het hier in Norge blåpapir (blauwpapier)... prima als jullie dat zo willen noemen, maar vraag je naar carbonpapier dan hebben ze geen idee waar je het over hebt en kun je met je uitleg beginnen. Vreemd genoeg als je dan hebt afgerekend staat op het bonnetje het papier wel als carbonpapier omschreven.
Dan ga je toch afvragen......
Dat blauw komt hier vaker terug, een mossel is een blåskjell en zoals wij de uitdrukking zo blauw als een tientje kennen als je te veel hebt gezopen gaan ze hier op blåbærtur op blauwbessenpad...

Het heeft even geduurd maar eindelijk hebben we onze kleine familie uitgebreid met een nieuw lid.
De papieren lagen er al een tijdje, het was er alleen nog niet van gekomen het nieuwe lid op te halen.

Vrijdag was het dan eindelijk zover.  De Weatherby vanguard S2 in caliber 30-06.  aka my big brother... Misschien net als mij niet de allermooiste, maar wel degelijk.
Met de kunststof kolf en RVS loop bestand tegen het Noorse klimaat.
 nog even een goed scope regelen en dan kunnen we eindelijk weer naar de schietbaan en misschien van de winter wel voor de eerste keer op jacht.

bjerkereimselva

bjerkereims flora

wachttijd

Thuis zitten is even leuk maar na een tijdje gaat het toch flink vervelen.
Zeker als je beperkt wordt in je doen en laten door een schouder die niet echt mee wil werken.
Je ziet er natuurlijk niets aan en ik kan m ook bewegen en eventueel mee tillen, klussen of wat dan ook maar dat is maar beperkt en als je dan iets hebt gedaan wordt je daar een paar uur later flink voor gestraft...
Waar ik vorige week bang voor was , is nu werkelijkheid, de arts en de fysio staan lijnrecht tegenover elkaar
en de strijd om de ego's is begonnen...
Maar er is ook een lichtpuntje er kwam vandaag een oproep voor røntgen binnen die 5 weken geleden is aangevraagd en ik kan over 2 weken terecht..... Dat is toch best snel?
De werkgevers en de overheid in Noorwegen klagen over het hoge ziekteverzuim, niet heel vreemd omdat men hier ook makkelijk met "ziekteverzuim" omgaat. Met een beetje mooi weer of net voor of na het weekend is het toch vrij "normaal" om een paar dagen extra vrij te nemen (lees ziek te zijn)
Dit wordt mede mogelijk gemaak door de egenmelding daarmee kun je 3 dagen zonder verdere verklaring thuis blijven heb je langer nodig dan zul je langs de dokter moeten voor een echte ziektemelding.
die egenmelding kun je 4 keer per jaar gebruiken en die ziekmelding van je dokter.. met een verkoudheid zit je ook a snel een week thuis.
Als je dan echt iets mankeert kom je in het neergaande medische bureaucratische spiraal terecht waarin ik mij nu bevindt.
Dus zou het misschien een plan zijn om als overheid die vindt dat het ziekteverzuim omlaag moet om zichzelf eens te vernieuwen, de bureaucraten uit te dunnen en door alleen al die enorme wachttijden te verkorten zou heel misschien ook wel eens het ziekteverzuim voor een deel omlaag kunnen gaan. Hoe eerder geholpen hoe eerder genezen, of zie ik het nu helemaal verkeerd?
Het is niet dat ze het werk in het ziekenhuis niet aankunnen, loop je op een willekeurige dag daar naar binnen zit er misschien een handjevol patiënten te wachten en dan raakt het personeel al gestrest en denkt men dat ze het heel druk hebben. Het probleem zit m dus ook in de organisatie/planning iets dat waar je hier regelmatig tegen aanloopt/botst.
 Anyway die røntgen zit ik niet op te wachten, daar die weinig zullen laten zien van de spieren. Ik zal dus nog even een nieuwe week of 7 moeten wachten voor de mri en ultralyd scan en tot die tijd gebeurt er helemaal niets.

Maar mijn bedrijf moet ook doorlopen, de opdrachten blijven binnenkomen en ik kan ze moeilijk allemaal gaan cancelen. Dus af en toe moet ik toch wat doen, gelukkig is Anne er ook nog die naast haar job net zo hard in het klussenbedrijf meewerkt zodat dat in ieder geval (al is het gestaag) door blijft lopen.
Ik ga nog even lekker van de zon genieten.... oh nee, het regent al zeker1 week onafgebroken.
Na regen komt zonneschijn zeggen ze, maar niemand verteld wat de wachttijd daarvoor is... zelfde bureaucraten als bovenstaand.

foto's

Een week arbeid zit erop, tenminste voor Anne.
Ikzelf kan even niet aan het werk vanwege een serieuze schouderblessure. Daar had ik al een aantal maanden last van maar met het korten van uren op mijn werk (wat eerst 3 man fulltime was, is nu 1 tot 1,5 man fulltime) waardoor ik meer en meer alleen moet doen ging de kwaliteit van mijn fysiek alleen maar achteruit. Hoewel op papier mijn functie mooi staat omschreven, komt het vooral neer op zware lichamelijke arbeid waarbij ik soms enkele duizenden kilo's per dag met de hand verwerk.
Dat gaat een tijdje goed en daarna kan iedereen met een beetje gezond verstand begrijpen dat het een keer mis gaat.
Ik klaag er niet graag over, maar nu blokkeert mijn schouder aan alle kanten en heb ik geen andere keus dan naar de dokter te gaan en mij ziek te melden.
Iets wat door mijn baas niet in dank werd ontvangen en er wordt direct al geopperd dat ik moet stoppen met mijn job en iets anders moet gaan zoeken.
Dat zal op de termijn ook wel de beste oplossing zijn, maar ik stap natuurlijk niet zomaar op....moge dat duidelijk zijn. Zeker niet na hoe ik de afgelopen tijd ben behandeld.
Maar goed ik bevind mij nu in de wondere bureaucratische wereld van de Noorse gezondheidszorg waar de Noren zelf zo over opscheppen dat het zo goed is, maar daar heb ik tot op heden nog niets van vernomen.
Een dokter die na 2 ziekmeldingen mij nog nauwelijks heeft onderzocht en vervolgens een verzoek voor röntgen stuurt  waar ik na 4 weken nog steeds geen afspraak heb en volgens mij beperkte medische kennis vind je op het gebied van spierproblemen niets terug op een röntgen foto.. maar goed wie ben ik?
gelukkig bood het werk een regeling voor fysio, ik weet dat ik in mijn geval daar niet veel aan heb, maar ik ga toch langs om mijn goede wil te tonen.
Tot mijn verbazing zit er een jongeman, die verstand van zaken heeft. Het bestaat dus toch?
Hij wordt ingehuurd door mijn bedrijf dus het is er alles aan gebrand om het volk dat wordt doorgestuurd zo snel mogelijk aan het werk te zetten. Hij onderzoekt 30 minuten lang en komt terug met 2 opties waarvan 1 waarschijnlijk.
een fatpad (jaja kom maar op met het commentaar) op het spierweefsel of erger een frozen shoulder en dat wordt het meest waarschijnlijk geacht. In dat geval ben ik goed de lul.
Om het 1 van het ander te onderscheiden wil hij kijken hoever we met een spuit cortison komen....en een onderzoek met radiogolven gaan doen waardoor je wel meer ziet.
slimme gast alleen hij is geen arts en moet dus een brief schrijven naar mijn dokter met zijn bevindingen en dan maar hopen dat de 2 ego's niet lijnrecht tegenover elkaar gaan staan waardoor ik de dupe ben.
wordt vervolgd.
Door de extra tijd die ik thuis ben, kon ik mooi het grootste deel van de vakantie foto's gaan sorteren en nabewerken. omdat ik in dat soort dingen een perfectionist ben is het altijd weer een tijdrovend karwei, had ik een prof geweest dan maak ik misschien maar 1 foto per situatie. Niet ik, ik fotografeer vanuit vele hoeken en selecteer dan later de beste.
Dat nabewerken dat gaat redelijk snel, het vele werk zit m in de host (fotoport.nl) waar ik mijn site heb ondergebracht.
Hoewel die voor fotografen is ontwikkeld blijken de mogelijkheden achteraf maar beperkt. Zo kan je maar 1 foto tegelijk uploaden en dan is er weinig keus om te organiseren laat staan verkopen. Wil je een foto bijvoorbeeld in een andere galerie zetten, dan moet je deze eerst verwijderen en vervolgens opnieuw uploaden. en zo ben je uren en uren bezig en daar heb ik niet veel zin in.
Daarnaast ontbreekt het aan verkoop en promotie tools, hoewel ik er niet vanuit ga dat ik ooit een foto zal verkopen, las je het niet probeert zal je nooit ergens komen toch? En als ik dan toch ander werk moet gaan zoeken....
Mijn verzoek aan jullie is deze week, weten jullie een  ECHT goede host gespecialiseerd op het gebied van fotografie laat het dan aub ff weten en kan ik het gaan overwegen mijn site ergens anders onder te brengen.
Ik heb zelf al zitten kijken bij photoshelter.com, maar heb er geen ervaring mee en er zullen er vast vele andere zijn met misschien een nog iets lager tarief.
verzoek 2 is:
Vaak ben ik in de zomer bezig met carven van hout en nu ook begonnen met het carven van bot en gebruik daarvoor de oude Maori ontwerpen. Het beste botmateriaal zijn brede wat dikkere stukken zoals de schenkel van een koe die je in je soep gooit.. weet je wel ,ook zijn die vaak al schoon te koop bij de dierenwinkel, behalve hier dan in Norge.
Heb je tips waar te koop, zijn ook die welkom 100 weten er altijd meer dan 1.

Hoe dan ook de meeste foto's staan erop en je kunt ze zien op www.norwayphotography.com   en eventueel ook nog op http://www.flickr.com/photos/fred68/

ff een souvenirtje scoren

6000 km

Ook al waren het maar 2 weken, toch is het weer wennen om binnen te zitten.
2 weken in de auto, 6000 km asfalt en onverharde stoffige wegen ik mis het vrije buiten leven nu al en Anne zit met hetzelfde probleem.
Ondanks dat we elke dag rijden, is het toch ontspannen, geen telefoon, emails, werk, zaken, alleen af en toe internet als we iets op moeten zoeken. Voor de rest genieten van alles om je heen met de camera op schoot om mooie plaatjes te maken.
We zijn naar de Noordelijkste provincie van Noorwegen gereden, Finmark. Vreemd genoeg is de snelste manier om daar te komen door eerst naar het zuiden te rijden en dan via Oslo een stukje omhoog en dan Zweden in. lange wegen, heuvelachtig met miljoenen bomen en rond de poolcirkel verschijnen de eerste rendieren.
Naarmate we hoger komen worden het er meer en meer en af en toe hopt er een eland tussendoor en moeten we weer eens vol in de remmen om m niet op de bumper te krijgen, want ze komen echt uit het niets

en bijna onzichtbaar tussen de bomen, hoe kolossaal ze ook zijn.
Verder zweden in rijden we door Lapland ( een gebied wat door Noorwegen, zweden, Finland en Rusland loopt) het land van de Sami een nomadenvolk met hun eigen cultuur en taal  voor het grootste deel leven zij van de rendieren.
Van Zweden door naar het nog meer uitgestrekte Finland en van daaruit passeren we nog een paar keer de Noorse en  Zweedse en Finse grens tot
we eindelijk in Finmark belanden. Veel tijd om rond te rijden hebben we niet want we zijn inmiddels al een aantal dagen onderweg.
Vanuit het noorden een stuk terug over de E6 en later via de kust over de atlantic road en daarna via Ålesund, Westkaap, Bergen terug naar Stavanger.

De gemiddelde temperatuur was een graad of 7, af en toe zon en af en toe regen. Tijdens de regendagen hebben we een hut genomen die je te pas en te onpas langs de weg vind en met droge dagen in de tent.
Ondanks de vele grijze luchten hebben we toch nog 1200 foto's getrokken. Waarvan er nog geen 10 procent van zal overblijven. Dat wordt dus dagen uitzoeken en nabewerken.
Net als vorige jaar toen we een prachtig shot miste van een zeearend die een pollack uit het water greep naast onze boot, misten we deze keer een winnende foto.
Langs de weg zat een mooie volle vos aan een dood rendier de knagen het duurde even voordat we stil stonden, daarna ben ik met mijn camera door de greppel aan de andere kant van de weg  terug gelopen.
De 2 prachtig in de camera en op het moment dat ik wil afdrukken komt er een vrachtwagen langs denderen en de vos is gevlogen.... we hebben nog even staan wachten op de hoop dat die terug zou komen maar helaas.
Desondanks vele plaatjes die volgens mij de moeite waard zijn, vandaag alvast een voorproefje en de rest is snel te zien op www.norwayphotography.com  en hier kun je nog een filmpje van Janis vinden die op een poot van een rendier zit te kluiven op de poolcirkel.
Onze vakantie zit er dus op en we gaan ons klaarmaken (hoewel het niet meevalt) voor arbeid.