nieuwe dingen

Was je eerst nog vegetariër , heb je nu een jachtvergunning... een beetje rare combi in de ogen van de doorsnee mens.
Dat vegetariër zijn is van lang geleden, we leven vandaag en in Noorwegen en hier is het de normaalste zaak van de wereld dat je een jacht vergunning op zak hebt.
Ik heb 'm eerder dit jaar gehaald en met trots kan ik zeggen dat Anne hetzelfde papiertje heeft gehaald.

Waarom? nou gewoon omdat het kan!

Hoewel ze het leuk vind om te schieten is het zeer onwaarschijnlijk dat ze ooit zelf gaat jagen. Mee gaan jagen is een ander verhaal.
Omdat in de toekomst ook hier de regels zullen worden aangescherpt en de prijzen zullen stijgen, heeft Anne er goed aan gedaan om het nu te doen. Je kan het maar op zak hebben.
Hoe onze veggie vrienden daar over denken weet ik niet, vergeet niet dat we dierenvrienden zijn, niet meer schieten dan nodig is voor ons zelf of het in stand houden van bepaalde soorten. Geen trophyhunters dus.

Weer een papier erbij naast haar toch al drukke job die misschien wel nog drukker wordt.
Ze runt haar eigen Hennes en Mauritz filiaal, daarnaast helpt ze in mijn bedrijf als ik weer eens een paar handen te kort kom en hebben ze haar ook nog gevraagd om te solliciteren als controller op andere shops omdat ze zo handig met cijfers is. Nu zegt dat natuurlijk niet dat ze wordt aangenomen , maar als het bedrijf zelf vraagt om te gaan solliciteren.... dan is dat voor mij hetzelfde als 1+1, 2 is.
Schrijven dus op die extra job die ze kan combineren met haar eigen werk en zo weer en stap verder in een betere toekomst zet.

Nog meer nieuwigheid op materieel gebied.
Ik maak graag plaatjes, ik ben geen technisch fotograaf die bij elk type licht direct weet welke instellingen hij nodig heeft. Maar ik heb wel oog voor detail... tenminste dat denk ik als ik zo eens mijn eigen website www.norwayphotography.com (waar al te lang niets mee is gedaan) of mijn flickr (wat meer random) account open.
Na jaren mijn Nikon d80 te hebben gebruikt, had ik  lang de wens om een stapje verder te gaan, op zoek naar een andere type camera met nog meer mogelijkheden om nog scherpere plaatjes met nog meer detail en meer heldere kleuren te maken.... na veel wikken en wegen gekozen voor de nikon d600 en zo van crop naar fullframe gegaan samen met  een super allround 28-300 objectief, zodat ik geen 3 lenzen hoef mee te slepen als ik met mijn rugzakje op de bergen intrek.
Na aankoop naar net even buiten het centrum gereden en een paar testfoto's gemaakt met de fabrieksinstellingen en zonder nabewerking (en ja elke fotograaf bewerkt foto's na) en ik ben meer dan tevreden. Nu kan ik mij gaan verdiepen in wat het toestel allemaal kan en hoe ik er mee om moet gaan..staat allemaal beschreven in de 332 pagina dikke handleiding,  't is als opnieuw leren lopen.

Nog een paar maanden en dan schrijf ik al weer 3 jaar aan deze blog.
Ik heb plezier in het schrijven. Het gaat mij beter af dan een face to face conversatie omdat ik nu eenmaal niet zo goed ben in communiceren.
Wel goed in het geven van oneliners, maar voor de rest zitten de woorden wel in mijn hoofd maar komen ze er op 1 of andere manier niet uit de mond zoals ik dat graag zou willen.
Zie het als een mankement... anyway, schrijven geeft me de tijd om de juiste woorden te vinden die ik wil gebruiken en dan nog, is er altijd achteraf (soms uit frustratie of onwetendheid) wel iets dat je denkt , mwaah, misschien had ik een andere woordkeus moeten gebruiken of is het politiek gezien niet zo handig wat ik nu op deze blog publiceer omdat er altijd wel iemand is die er aanstoot aan neemt , zonder dat het mijn directe bedoeling is...Het is aan jezelf je deze blog leest en interpreteert en wat je leest is mijn kijk op de wereld ,hoe ik dingen ervaar en mijn emoties en zal niet altijd overeenkomen met die van een ander en net als met alles in deze wereld, je kunt niet met iedereen rekening houden. Dan moet ik mezelf gaan beperken en daar houd ik niet zo van.
De oneliners die ik schreeuw, lijken niet slecht, maar wat ik schrijf ben ik echt.
That said, meer dan 15000 pageviews (die van mijzelf niet meegerekend) een handvol trouwe lezers en af en toe vindt een nieuwe lezer zijn weg naar deze blog en laat een positief commentaar achter(wat tegenwoordig eerst naar mij wordt gestuurd om spam te voorkomen voor het wel of niet gepubliceerd wordt, dus daar kan soms wat tijd over heen gaan).Het het is fijn en motiverend om te horen dat er mensen zijn die sommige berichten met plezier en een lach lezen en soms met een traan zoals met dit bericht wat ik eigenlijk zelf nog steeds niet terug kan lezen.
Hoewel de laatste tijd de blog iets  onregelmatiger wordt bijgewerkt (een bericht per 1 of 2 weken),
zolang jullie blijven lezen, blijf ik nog even schrijven en foto's maken.

locals

Een goede manier om er achter te komen hoe een persoon, groep,gemeenschap denkt en doet is om jezelf er tussen te mengen.

Dat hebben we dus gedaan, ons tussen een groep eiland en kleine gemeenschapvolk gemengd.
Zaterdag speelde de oude countryzanger Wendel Atkins in het dorpshuis op het idyllische eiland Idse.
Daar komen de echte hillbilly inbreed locals op af, een uitgelezen kans om eens van dichtbij te bekijken hoe die lui nu zijn en hoe ze zich gedragen.
Toen we eerder op de dag voorbij het dorpshuis waren gereden zagen we al wat campers op de kleine parking staan. Ik dacht daar zal die Wendel vast in touren, maar het bleken de campers van lui uit de omliggende dorpen te zijn, zodat ze zich vol met drank kunnen gieten en daarna direct plat kunnen.
Een fenomeen dat ik nog nergens eerder heb gezien.
Aanvang 20.00, wij waren er rond 19.30 en de toko was al goed gevuld.
Eerst even 400 nok pp entree geld betalen. Dat is een hoop geld voor een artiest die zijn beste tijd al lang heeft gehad. Maar voor dat bedrag krijg je ook "eten" .geserveerd.
In de zaal zat een man of 100 aan tafels, wij proberen ergens aan te schuiven en de eerste irritatie is een feit.
Gereserveerd krijgen we van iemand te horen waarvan haar oom die naast haar zat haar vader had kunnen  en haar moeder misschien wel eigenlijk haar oudere zus is.
WTF is dit nu weer voor gezeik en ik verban haar naar hel door haar -dra til helvete- toe te wensen.
Eigenlijk was ik er al meteen klaar mee en stond ik al op het punt om een willekeurig persoon bij de strot te grijpen en daarna de zaal rond te meppen, zomaar om een statement te maken. Nee, ik had nog geen druppel alcohol gedronken...
Weggaan was geen optie want die toegang die we hadden betaald/gereserveerd was bindend.
We gaan verhaal halen bij de eigenaar. Als je namelijk weet hoeveel gasten er komen en je weet ook dat je ze allemaal eten moet geven dan weet je volgens mijn simpele logica ook hoeveel stoelen je neer moet zetten.
Dus geen 80 stoelen als je weet dat er 100 gasten komen, hoe moeilijk kan het zijn?
Moet echt alles voorgekauwd worden?
Er wordt een tafel bijgezet waar wij en onze Engelse kameraden plaats aan kunnen nemen, tegen de tafel aan waar de verbannende zitten, mooi!
Hoewel het een muziek evenement is, wordt er geen muziek gedraaid. Nog zoiets wat ik niet kan begrijpen.
We moeten het dus naar onszelf luisteren en het gekakel van de locals.
Als het eten wordt geserveerd zullen ze hun muil wel even dicht houden...
Pinnekjøtt met kålrabistappen en potetmoes en als toetje riskrem met rødsaus, in het Nederlands is het lamsvlees aan rib met koolraabstampot en gestampte aardappels met als toetje een soort rijstepap met een rood sausje erop.
Het zou lekker kunnen zijn als je liefde in je gerecht stopt, maar als je de stukjes lam kookt in een smakeloze bouillon, de koolraap de koolraap laat en alleen maar stampt tot een prutje en daar een bak met gestampte gekookte aardappel naast zet, dan is het voor mij niets meer dan uitgekotst smakeloos voer waar de honden geen brood van lusten.
 De weeïge lijkenlucht van pinnekjøtt is al genoeg om je de eetlust te ontnemen. Alsof je botten aan het uitkoken bent.
In tegenstelling tot de Noren die al weken naar deze heerlijke maaltijd uit hebben gekeken en hun vingers erbij af likken.
Het is een traditionele maaltijd, die waarschijnlijk stamt uit de tijd der machtige vikingen. Prima, snap ik helemaal, maar probeer af en toe een beetje met je tijd mee te gaan door er een smakelijk gerecht van te maken in plaats van alleen een maagvullend produkt.
De Noren zitten in groepen aan hun tafels opgedeeld in families en je kunt zien dat ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Sommige vragen uit beleefdheid aan elkaar hoe het gaat maar het is niet gemeend.
Nep, fake, schijnheilig, achterbaks en net zo hypocriet als het Christelijke geloof dat ze op de been houd.
Gelukkig de muziek begint, Je kan in de verte horen dat die Atkins toch wel een mooie stem heeft, maar het komt er niet meer zo goed uit en het wordt er niet beter op met de lokale extra gitarist die de verkeerde akkoorden aanslaat en af en toe een noot mist.
1 ding moet je de Noren meegeven, zodra ze de eerste muziek horen wordt er direct gedanst, maar ik geloof niet dat de foxtrot geschikt is bij een langzaam countrynummer. dat is net zoiets als een linedancer in een metallpit.
De drank (die ze zelf hebben meegenomen, omdat ze geen geld uit willen geven aan de bar) zit er goed in en hoewel de gemiddelde leeftijd 50/60 is zitten ze vrolijk aan elkaars vrouw te plukken alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

We zijn er wel een beetje klaar mee, maar komen op weg naar de uitgang een paar gasten tegen van onze leeftijd en we zien al aan elkaars uiterlijk dat we ongeveer op 1 lijn zitten. Raken aan de praat en naar het lijkt lopen er gelukkig ook nog normale mensen rond op deze godvergeten aardkloot.

Halloween

Halloween sucks big time, naar mijn inziens gewoon weer een andere commerciële uitbuiting.
Anyway, veel last heb ik er ook niet van... Halloween vieren we wel op onze eigen manier, samen met een collega hebben we een paar pompoenen meegenomen de bergen in om te laten dienen als target.
Geef toe, pompoenknallen is toch veel leuker dan in de kou langs de deuren te gaan om snoep te bedelen..



                                                                                                                                                                              
Het zal jullie niet ontgaan zijn dat we een blog hebben overgeslagen, gebrek aan inspiratie (ga er maar aan staan elke week weer een nieuw verhaaltje te schrijven) en te druk met andere dingen. Vooral Anne had een pittige week. Jaarlijkse balans in haar toko, beetje stressvol en een paar hele lange werkdagen.
Dagje Oslo tussendoor voor een cursus en dan ook nog voor mij achter een nieuwe machine aan.
Maanden geleden een mooie DeWalt bandschuurmachine gekocht, na eerste keer gebruik defect..
Om ziek van te worden... En de hufters geven geen nieuwe maar sturen deze op voor reparatie.
Nu gebruik ik het ding geen hele dagen , maar terug uit reparatie heeft die even stil gelegen en met de volgende klus, werd de machine zo heet dat je 'm niet meer beet kon houden.
GVD, weer terug naar de winkel.. en natuurlijk krijgen wij de schuld, als die te heet wordt heb je m overbelast.
Dan krijg je een welles nietes spelletje en de hufter van de winkel schuift uiteraard zijn verantwoordelijkheid af naar de vertegenwoordiger.
De discussie wordt taaltechnisch te ingewikkeld voor mij en Anne is in tegenstelling tot de verkoper  vastbesloten dat er een nieuwe machine moet komen.
Na dagenlang de verkoper lastig te vallen en hem te zeggen dat wij met hem dealen en niet met de vertegenwoordiger, waren ze kleine Anne zo beu, dat ze besloten hebben een nieuwe te geven.
Trots op mijn duifjes vastberadenheid en de nieuwe machine snort als een kat...
Het lag dus aan de machine en niet aan de gebruiker...  Maar ja, dat kun je die gast van de winkel niet wijs maken...

Nog meer goed nieuws, Koning winter is gearriveerd.
Was het eerder deze week nog stralend herfstweer, tegen het einde zakte de temperatuur en dwarrelde de eerste sneeuwvlokken naar beneden.
Zodra dat gebeurt is er ook stress bij de Noren en de autobanden verkopers, want massaal wordt er dan overgestapt naar winterbanden of spijkerbanden.
Je weet niet wat je ziet maar ze staan dan in dikke rijen te wachten bij de bandenshop die zelf ook in paniek zijn omdat ze de "drukte"niet aankunnen. Je kunt een paar uur op je beurt wachten of proberen een afspraak te maken, wat eigenlijk niet gaat omdat ze dan zeggen kom over 2 weken maar terug.
Dan maar zelf aan de slag en door dat te doen, sparen we 450 nok per auto uit... Tel uit je winst.
Even terug naar die winter, velen raken in een depressie omdat ze niet tegen de donkere periode kunnen.
Groot nadeel van de winter is de gladheid, ik ben als Bambi op ijs,maar dat neem ik voor lief.
Voor de rest is voor ons de winter een heerlijke tijd, wat weer een hoop mooie plaatjes op gaat leveren.

elfenbankje

Oktober sunrise

goedkoop

Deze ochtend op weg naar mijn werk, verbaasde ik mij weer eens over het rijgedrag van de andere wegge(mis)bruikers.
Gisteren gebeurde dat ook al, maar toen was het Zondag. Op Zondag is de weg wel vaker gevuld met idioten die naar het lijkt op andere dagen nooit buiten komen.
Deze ochtend de opstart na de herfstvakantie, is er altijd wat extra stress in het verkeer, alsof ze na 1 week niet meer weten hoe je moet rijden.
Eerst komt er een grote combinatie vrachtwagen direct van de invoegstrook naar de linkerbaan (jaja tussen stavanger en sandness zijn er 2 rijbanen op de snelweg) terwijl er rechts genoeg ruimte is om te rijden.
Vervolgens houd de chauffeur er goed gas op en haalt met zijn wagen in alsof  hij in een gewone auto rijd.
De maximum snelheid in Noorwegen is 90 km per uur en dat geldt zowel voor normaal als vrachtverkeer.
Ik rijd 95 maar heb moeite om de vrachtwagen bij te houden en de afstand tussen hem en zijn voorligger is minimaal. Je kunt er op wachten dat hij ineens vol in de remmen moet, het is tenslotte ochtendspits.
Vol in de remmen voor een jonge dame die vrolijk zit te bellen en 2 rijstroken in beslag neemt neemt en erachter komt dat ze recht op een splitsing af rijdt, maar nog niet kan kiezen welke kant ze op wil...
Ongekend! Zal ik er hier af gaan? en zo snijdt ze een haar achterligger de pas af die vervolgens bijna in de kant beland... Oh nee... ik neem toch die andere baan maar, en de volgende kan weer vol in de remmen.
Misschien stoor ik mij er te veel aan en zal het in vele andere landen nog veel erger zijn. Maar het valt wel op en blijkbaar ben ik daar niet de enige in, want onlangs zijn er een groot aantal rijscholen (in de orde van 40) per direct gesloten wegens ernstige tekortkomingen en 25 andere kregen een serieuze waarschuwing.
Dat zijn flinke getallen in een land met een kleine 5 miljoen inwoners.

Anyway, er gebeuren ook leuke dingen.

Ik heb iets iets betaalbaars ontdekt: munitie.
Munitie om kleiduifkes te knallen welteverstaan, want voor mijn geweer kost het meer dan 1 euro per patroon. Maar hagel voor de duifkes van klei was het 37 kroner voor 25 patronen dat is ongeveer 5 euro.
Een acceptabel bedrag, dan kunnen we zonder krom te liggen wel een paar keer lol hebben op de schietbaan.
Achter mijn werk ligt 1 van Europa's modernste (zeggen ze) hagelbanen van Rogaland jegerklubb Omdat we al lid zijn van Norges jakt og fiske forening kunnen we dat lidmaatschap gebruiken om daar te mogen schieten , het enige wat je moet doen is een elektronische kaart opvullen met het aantal gewenste kleiduiven.
Je gaat naar de schietbaan die in 3 terrassen tegen een berg op is gelegen en kiest daar een voor jou geschikte baan, steekt je kaart in een daarvoor bestemde gleuf en na wat instellingen kun je je goddelijke gang gaan 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Echte controle is er niet dus als het stil is en je wilt een beetje spelen met je geweertje en bijvoorbeeld op pompoenen  schieten ipv duiven.....

De afgelopen 2 weken was Reier van Visservice.nl   met zijn gasten ook weer in de buurt. Gelukkig voor hem kwam er na een aantal dagen slecht weer een paar dagen heerlijk weer, 5 tot 10 graden , weinig wind en een lekker zonnetje. ideaal om op het water te dobberen en wat te hengelen.
hij heeft elke week een andere groep gasten en wij gaan dan 1 keer per week ff langs om een bakkie te doen of een hapje mee te eten en een potje te kaarten met de vissers.
Er zijn altijd een paar vaste gasten die we inmiddels goed kennen en voor de rest zijn wij een leuk tijdverdrijf en kunnen ze het over iets anders hebben dan over vissen.
Altijd gezellig in zo'n gemêleerd gezelschap. Heb zelfs ook nog tijd kunnen maken om een dagje mee te vissen, hun basecamp is naast onze haven. Kan ik mooi met onze eigen boot mee. In vergelijking met de rest had ik maar bar weinig vis. Maakt niet uit, het was een (Noors) nazomers dagje op een geluidloos fjord.
Lekker toch?

haggis

We zijn nog steeds aan het bijkomen van de overdosis, drank, food en rock 'n roll die we vanuit NL hebben meegekregen.
De keukenkastjes zijn weer volgeladen met vooral dingen die we hier niet kunnen vinden.
We willen niet van die Hollandse zeikerds zijn (zoals die je op verschillende forums tegenkomt) en alleen maar eten uit NL willen nuttigen omdat ze het lokale voer niet lekker vinden. What the fuck doe je dan hier?
Wat we mee uit NL nemen zijn producten zoals bami/nasi mix, pannekoek beslag, oosterse kruiden/specerijen, bami, sauzen en nog een paar andere etenswaren. Van alles een beetje, niet al te veel.
Is het op dan is het op en dan gaan we niet moeilijk lopen doen anders zou je geen leven hebben en jezelf alleen maar frustreren.
Dat waren de spullen omdat we die hier niet kunnen krijgen.
Wat we hier wel kunnen krijgen maar niet te betalen is nemen we natuurlijk ook wat van mee.
Goede wijn, een paar lekkere pintjes een fijn flesje single malt en tabak. Niet te veel, we houden ons netjes aan de regels. Want met die kop van mij, wordt je er al snel uitgepikt bij een grenscontrole.
Dan hebben we nog wat bouwmateriaal zoals schroeven, boortjes, zaagbladen, kwasten  en gereedschap. Alles hier te krijgen, maar zo goedkoop als in NL is onmogelijk. We hebben er plaats voor dus waarom niet.
Als je alles bij elkaar op zou tellen scheelt da op 1 rit al snel zo'n 1000 tot 1500 euro, dat is best veel geld waar je veel andere leuke dingen mee kan doen. Eerst maar eens zonder kleerscheuren de grens over zien te komen zonder aangifte te doen.
DK geen probleem , er zijn geen controles deze keer. NO is er altijd controle bij het afrijden van de boot.
Een tactische zet is om Anne te laten rijden. Nog beter is het dat achter ons een open transporter rijdt met verhuisgoed wat slecht is geladen, weliswaar een Noors kenteken maar met een oude belasting sticker erop en bestuurd door 2 plathoofdigen oostblokkers. Mooi!,  dat is al bijna garantie voor ons om zo door te kunnen rijden en inderdaad, wij kunnen verder en de wagen achter ons wordt er uitgehaal voor volledige controle.
Had ik nu maar mijn mooie schedel en sterk water verzameling meegenomen, die inmiddels al bijna 3 jaar in kisten staat opgeslagen.
Het enige wat ik daarvan 1 keer per jaar meesmokkel zijn kleine items, de grote stukken durf ik niet aan.
Ga maar eens uitleggen waarom je bv een krokodillenschedel op je achterbank hebt liggen....
Hier dan maar beetje bij beetje wat nieuws opbouwen met iets wat dan in de rest van Europa weer zwaar illegaal is, bijvoorbeeld walvistanden.
 Omdat Noorwegen een rijke walvisjacht verleden heeft (en volgens mij wordt er af en toe nog steeds op gejaagd) zijn er nog wat tanden in omloop.
Tijdens de periode in NL vond ik nog een leuk setje op de Noorse marktplaats voor een redelijke prijs.
Mooi om te verzamelen en als je er genoeg hebt misschien ook om te carven.
Bedrag overgemaakt en toen we terug kwamen lag er een briefje in de bus dat we de envelop op konden halen op het postkantoor.

Tot mijn verrassing 3 prachtige grote massieve tanden, een mooie aanvulling op de verzameling.

En er is hier nog iets niet te krijgen, een maaltijd dat ik al jaren wil eten
Maar nooit de kans voor heb gekregen.
Zelf kunnen we een redelijk potje koken , maar het is ook wel eens fijn als een ander dat voor je doet. Met de bovenburen kunnen we het gelukkig goed vinden. Er is wel een groot leeftijdverschil want het zijn pensionisten, maar dat lijkt bij de mensen uit de UK niet zoveel uit te maken, waarschijnlijk door de pubcultuur... Anyway de Schotten zijn ook even thuis geweest en hadden wat traditionele inkopen gedaan waaronder die voor haggis.
Haggis mince, neeps 'n tatties anders gezegd, gevulde schapenmaag met gestampte aardappels en  gestampte koolraap. Het zou qua ingrediënten zomaar een Noors gerecht kunnen zijn.
Ik wist niet heel goed wat ik ervan moest verwachten, maar het was heerlijk. Wel een enorm zwaar gerecht, met 1 bordje kun je een hele dag vooruit.
in de avond een kleine whisky proeverij gehouden en de rest weet ik niet meer.....
Hehe, het was een leuke avond en we kunnen er niet onderuit dat wanneer hun weer terug zijn in Schotland dat wij dan toch ook een keer die kant op moeten voor een bezoekje, we kennen inmiddels de hele familie al dus dat zal en mooi feestje worden.

De familie (Anne en mijzelf) hebben in het kader van ons 12 jarig jubileum aan gezinsuitbreiding gedaan.
Kinderen doen we niet aan want daar hebben we geen tijd voor en zijn in, maar een goed alternatief is gevonden.

Een prachtige slanke weatherby SA-08, semi automaat hagel geweer is ons nieuwe "kindje". En als kers op de slagroom hebben we samen op ons jubileumdagje (wat een onzin allemaal) zalig een zooi kleiduiven afgeknald. Het toppunt van romantiek!

Thuis

NO,DK,DE,NL,BE,NL,DE,DK,NO...
Dat was de reisbeschrijving van de afgelopen 2 weken.
Na de rumoerige tijd met 'ondje,  stond de wereld even stil ( en eigenlijk nog steeds wel een beetje).
In het rumoer helpt Anne er mij er aan herinneren dat ik jarig ben, iets wat mij volledig was ontgaan en een herinnering waar ik helemaal geen behoefte aan heb.
Goed dat we er eigenlijk toch nooit iets aan deden, in NL gaven we wel eens een feestje maar dat was meer om onze goede vrienden bij elkaar te hebben.
We besluiten toch eens gek te doen en bestellen voor het eerst in 2,5 jaar een pizza. Niets bijzonders, niet de goedkoopste, maar ook niet de duurtse, zonder verdere opties. Anne belt en haalt de 2 pizza's daarna af bij Dolly Dimples.
Eerst een schamele 65 euro afrekenen voor de 2 schijven verorbert mogen worden.
Ok Noorwegen is niet 1 van de goedkoopste landen ter wereld, maar nu zijn geloof ik alle verhoudingen uit hun verband getrokken.
Ik bedoel de kostprijs voor de producten, arbeid en dan zeker de kwaliteit. Het is niet smerig, maar ook zeker niet de lekkerste pizza. Kortom het is het geld niet waard en dit was dan ook meteen de eerste en de laatste keer.
Een paar dagen later op de eerste reisdag naar NL is Anne Jarig, ik vergat die van mij en helaas ook die van Anne. Gelukkig hebben we facebook en terwijl zij onder de douche staat wordt ik er aan herinnert dat het Anne haar verjaar beurt is.
Ik koop haar wel een hamburger op de boot naar DK...
3,5 uur rijden naar de boot, inchecken, 3,5 uur boot overtocht, 2 uur rijden naar onze vaste overnachtings plaats in Låsby DK en de volgende dag een kleine 1000 km rijden naar Vlissingen, waar we bij Anne haar ouders zullen verblijven.
Het wordt net als vorig jaar een energie verslindende week, met veel bezoeken aan vrienden, familie, feestjes, bandjes en inkopen doen.
Ook minder leuke dingen staan op het lijstje, zoals een bezoek aan de tandarts wat we nog steeds in NL doen vanwege de goede tandarts en de prijs die we hier betalen... in het kader van we zijn er nu toch, hebben we de Nissan ook een grote beurt laten geven, inclusief een nieuwe set banden (wat zeker niet voor zijn tijd was.) en ook dat legt in verhouding tot NO geen windeieren.
Zoals bekend had de Nissan een nieuwe servopomp nodig. Een originele pomp plus montage kost in NO ongeveer 1800 euro...slik.... Vriend Dennis van Bandenservice Raaijman levert de pomp voor een fractie van het bedrag in NO, geeft daarbij een grote beurt, extra onderdelen, 4 nieuwe banden (niet de minste) voert nog een aantal reparaties uit, levert een berg service (Thanks D en J) en nog zijn we een paar honderd euro minder kwijt dan alleen het bedrag voor de servopomp in NO.
Dat loont dus zeker de moeite en de auto rijdt beter dan ooit....
Het is fijn om bij goede vrienden ( jullie weten zelf wel wie) binnen te komen en door te gaan alsof we nooit zijn weg geweest. Dat geeft bij ons een ontzettend goed gevoel.
Ook de feestjes waren super en ook daar vele vrienden, kennissen en vijanden...We blijven hier het dichtst bij de vrienden, we merken dat we eigenlijk niet zoveel meer met de meeste kennissen hebben (tijd ruimt alles op) en de vijanden... ja ach..wat zal ik daar eens over zeggen? Lachwekkend, maar vooral triest.
Triest om te zien dat sommige er financieel wel op vooruitgaan, maar op professioneel vlak volledig stil blijven staan. Dat is nu het verschil tussen de amateur en de pro.....
De bezoeken gaan maar door, we crossen nog even naar Antwerpen voor nog meer vrienden , dan weer naar Rotterdam omdat je sommige vrienden (hoe weinig je elkaar ook spreekt) niet kunt overslaan.
Erik en Dave van Black Wolf Tattoo, zoals altijd goed om jullie te zien, maar echt super dat jullie wat tijd hebben vrij gemaakt om ons met inkt te bewerken.
En zo doen we nog een aantal steden en dorpen in het Zeeuwsche achterland aan.... Nog steeds leuk, maar dodelijk vermoeiend en halverwege de week zou ik het al niet erg vinden om terug te te rijden naar NO.
Inmiddels beginnen de boodschappen en andere waren zich behoorlijk in de garage bij Anne's ouders op te stapelen... Tering.. moet dat allemaal in de auto, of zullen we een aanhanger kopen?
Tussen de vrienden en inkopen pakken we nog een bandje mee, want aan rockabilly is hier een chronisch gebrek. Daar lopen we natuurlijk weer oude kameraden tegen het lijf van een andere band  en gaan we eens kijken of wij voor hun een mini tour in NO kunnen regelen.
Anyway... Ik ga het nog 1 keer zeggen, het was fijn om iedereen weer te zien, onwijs bedankt voor jullie gastvrijheid, kadoos, materiaal, service, inkt, het niet over Janis te hebben (respect voor dat!) en weet ik allemaal wat nog meer.
Wij kunnen met een overdosis aan aandacht, overmatig eet en drank misbruik en oververmoeid weer op huis aan.
Het was leuk in NL maar het is heerlijk om met zijn 2en van de rust en de schoonheid van de natuur te genieten in NO, want dat is nu toch wel ons thuis.

stil...

Het is verdomd stil in huis nu die ouwe viervoeter er niet meer is....
Er loopt nog wel een kat rond, maar ik heb niet zoveel met katten. Met een kat kun je niet communiceren of dingen ondernemen zoals je dat met een hond doet.
Met veel pijn hebben we direct alle spullen van 'ondje opgeruimd en dat was nogal wat.. balletjes, kussen, deken, slaapzak voor als ze mee ging kamperen, voer, koekjes, voerbakken....
Wat heeft het voor nut om te bewaren, elke keer als je er naar kijkt wordt je herinnerd aan het gemis.
Waar ik nu vooral tegenop zie, is ons jaarlijkse trip naar NL.
Het is goed om iedereen te zien, maar ik ben bang voor de vragen die gaan komen over Janis, ik heb het er nog te moeilijk mee om er mee geconfronteerd te worden.
We gaan dus fijn iedereen zien, beetje drinken en goed eten, Maar laten jullie aub al die moeilijke vragen achterwegen.
Ik denk zelf dat het niet heel lang zal gaan duren, voor we naar een ander hondje op zoek gaan.
Niet als vervanging, maar een hond is ook een goede motivatie om naar buiten te gaan te bewegen en zelfs contacten te leggen.
Dat doe je nu eenmaal sneller met dat zonder hond.
Aan de andere kant hebben we nu even de vrijheid om te reizen, iets wat we jaren niet hebben kunnen doen.
De lijst met bestemmingen is inmiddels zo lang, dat het nu eens tijd wordt om daar iets van te gaan weg strepen.
Laten we deze winter eens beginnen om een vliegtuig naar het noorden te pakken om het Noorderlicht van dichtbij te bekijken, of die trip naar Svalbard, Japan, de Polynesische eilanden, we hebben nog een bruiloft in Belfast, een uitnodiging in Schotland, verloren familie in Mexico.... Dat is nog maar het begin.
Laten we deze week beginnen met  NL en BE .
Voor we daar heen gaan moet ik woensdag naar de schietbaan om de schietproef voor groot wild te doen.
Anne is vorige  week voor het eerst mee geweest naar de baan die in het midden van de Noorse jungle ligt, zonder GPS locaties vind je het nooit.
 De van nature nogal stugge Jærense boeren, (vergelijkbaar met de Zeeuwse plattelanders) ontdooide helemaal toen Anne erbij was.
Deze week moet ze dus ook maar mee, kan ze mooi die gasten afleiden en knijpen ze misschien wel een oogje toe als ik een schot mis.....

gemis

Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van Fred og Anne i Norge, zo kun je vorige week wel betitelen.
Eerst wordt mijn betaling stopgezet omdat mijn arts heeft verzuimd zijn taken naar behoren uit te voeren, daarna rijd ik een lekke band......

Het is maar materiaal en geld, en hoewel het erg handig is dat je er wat van hebt is het zeker niet het belangrijkste in het leven.
Mijn grootste angst is werkelijkheid geworden:
Onze trouwe viervoeter had al last van ouderdom gebreken zoals artrose en een blessure aan haar kruisband. Dat kan verholpen worden met een operatie, maar gezien haar leeftijd van 15 jaar was dat misschien niet zo'n goede optie.
Ze kreeg daarom pijnstillers en dat werkte prima. Anne kwam donderdag thuis en hoe doof ze ook is, heeft ze toch in de gaten dat ze thuis komt. In haar enthousiasme draait ze een paar keer rond en jankt van de pijn.
Nu staat het voorste pootje een beetje krom. We duwen het terug en het lijkt wel even te gaan.
Maar het is valse hoop, ze is echt in pijn. We kijken het een poosje aan en geven haar alle aandacht van de wereld (maar dat kreeg ze eigenlijk altijd al). We kijken elkaar aan en beseffen beide dat het einde wel eens zou kunnen naderen.
Ook Janis voelt zich zichtbaar niet goed en je ziet haar langzaam verzwakken, in de avond doet ze iets wat ze nog nooit eerder heeft gedaan. Op het moment dat wij naar bed gaan, wil ze niet van ons wijken.
Ze blijft bij ons en geeft aan dat ze naast het bed wil liggen.
Ze weet duidelijk dat het niet goed gaat. We janken samen de nacht weg en gaan in de ochtend direct naar de dierenarts.
Janis geeft zich in alle vertrouwen volledig aan ons over en ik draag haar van de trap en zet haar in de auto.
Bij de dierenarts krijgen we met een onbekende te doen en we vragen naar de arts die haar het laatst heeft gezien. Daar moeten we heel even op wachten , maar ze maakt tijd voor ons. Ze spreekt ook perfect Engels en we doen het hele gesprek in het Engels zodat ik zeker weet dat ik alles versta en terug kan communiceren.
Ik heb nu even geen zin om mij ook nog op het Noors te moeten concentreren, heb wel iets anders aan mijn hoofd.
Janis vindt het leuk bij de dierenarts, bloeit door alle adrenaline helemaal op en vergeet haar pijn.
Dit maakt het allemaal wel heel erg moeilijk, maar we zien dat haar poten wegzakken en besluiten om haar met pijn in ons hart in te laten slapen.
Janis is voor ons meer dan een hond, meer als een kind die een heel belangrijk deel van ons leven heeft ingenomen en onze dagelijkse structuur voor een groot deel bepaald.
Na 15 jaar een betrouwbare en beste kameraad laten gaan , gaat je niet in de koude kleren zitten.
Ik heb veel mensen en dieren verloren, maar er nooit echt om gerouwd. Maar deze keer is het hard, keihard.
We zitten bij de dierenarts met z'n allen op de grond, als ik zou staan zou ik in elkaar zakken van verdriet.
Janis heb ik in mijn armen terwijl de arts haar een spuit geeft om te gaan slapen. Ondertussen eet Janis nog een paar koekjes en proberen wij onze tranen en emoties zonder resultaat onder bedwang te houden (En nu ik dit bericht schrijf is hetzelfde gaande). Uiteindelijk valt ze in slaap en leggen we haar op tafel waarna ze een 2e definitieve injectie krijgt.
Even later loopt er slijm uit haar longen wat er niet zo goed uit ziet, er bleek toch meer aan de hand te zijn dan we dachten.
Janis is van haar pijn verlost, wij zeker niet. Nu beseffen we nog meer hoeveel invloed ze had op ons leven.
Het is stil in huis en het gemis doet pijn, elke keer als ik of Anne aan haar denk of over praat omdat iemand daar naar vraagt gaan de emoties ongecontroleerd hun gang.
Janis, Thanks for 15 years of joy, we zullen je eeuwig missen!

rood

Klaagde ik in het vorige nog over de taxichauffeurs hier in Stavanger, lees ik vandaag een bericht van een zelfde groep bestuurders in Amsterdam...
Chauffeur beroofd klant, gemeente waarschuwt tegen asociale taxi bestuurders, dubbele slagbomen op standplaats om bumperkleven te voorkomen (zal denk ik zijn, zodat de ene bestuurder niet klem wordt gezet en zo zijn rit mist)... en zo waren er nog een paar.
Dan kun je beter hier op ze kankeren dan in NL....
We blijven nog even in de automobiel branche.
De ford mondeo die we uit NL hebben meegenomen en daar nog ruim 3000 euro aan invoerbelasting voor hebben betaald heeft een flinke opknapbeurt nodig.
De zomerbanden zijn op, 2 van de 4 winterbanden zijn ook versleten, de uitlaat moet aan de voorzijde worden vervangen, de airco blaast alleen nog koude lucht als het buiten ook koud is en aan de rechterkant hoor je vanaf beide wielen geluiden die niet goed kunnen zijn.
Teveel en te lastig om dit zelf te fiksen en zal hier een klap geld kosten om het in de garage te laten doen.
In November moet die worden gekeurd en dan hoop je dat ze niet nog meer vinden, inmiddels is die 12 jaar oud en heeft die meer dan 300.000 km gereden.
Misschien wordt het dan wel eens tijd om naar iets anders uit te kijken, vaak een stressvolle ervaring.
Altijd te duur en je wordt zo goed als altijd genaaid mits jezelf alles van voertuigen afweet, en dan nog....
We waren het er over eens dat het een kleine bedrijfswagen zou worden, we hebben een SUV dus de andere hoeft niet zo luxe te zijn.
De automarkt is net als alle andere markten hier aan zijn top, hoge prijzen voor iets van weinig waarde.
Importeren uit NL is een optie maar met auto's in deze prijsklasse loont het wel iets maar niet genoeg om daar onze vakantie aan te gaan besteden en met 2 auto's terug te rijden naar NO.
Op de Noorse marktplaats www.finn.no staan bijna alle gebruikte auto's uit heel Noorwegen en daar kijken we dan ook elke dag op. maar vele met teveel km's en te oud voor te veel geld.
Frustrerend, maar we zien in een dorpje op 45 minuten rijden vanhier een VW caddy, voor een acceptabele Noorse prijs.
Snel de auto in, maar aangekomen was die natuurlijk al verkocht. Maar de beste man heeft nog een aantal auto's die net door een leasemaatschappij waren afgeschreven en van de hand gaan.
Een ford transit connect 1.8TDCI uit 2007 met 55.000 km. geweest van een ingenieur die er zijn projecten mee af reed.
Alle onderhoudsbeurten bij de dealer gehad, en je weet die doen altijd meer dan nodig is...
nieuwe zomer - eronder en een set nieuwe winterbanden erbij.
Rood is de kleur van het bedrijf die m had geleased, niet echt mijn kleur, maar goed als bedrijfswagen valt die lekker op.
Auto is simpel(geen luxe maar een echte werkauto), maar ziet er goed uit. Je kunt zien dat het geen werklui zijn geweest die er in rond hebben gereden.

Nu nog even de achterkant betimmeren en inrichten, trekhaakje erop en ik kan met trots bij mijn klanten aankomen.

Verder geen bijzonderheden, de afgelopen week.
Heb de meeste tijd gebruikt om achter een fatsoenlijke auto aan te gaan
en natuurlijk wat tijd op het water.
Voordat we naar NO kwamen heb ik een advertentie geplaatst op een internationaal fishing forum.
Je komt in een vreemd land aan en je weet geen klote over de technieken die ze gebruiken en de plekken waar je moet zijn.
Zo kom je in contact met meestal buitenlanders die naar Noorwegen zijn verhuisd en het vissen als hobby hebben. Een soort blind date voor vissers, maar waar we toch een paar goede vrienden aan over hebben gehouden uit bijvoorbeeld Engeland en Italie.
Inmiddels zijn mijn fishing skills beter dan die personen die mij het hebben uitgelegd en is de advertentie nog steeds actief.
Met als gevolg dat er weer een nieuwe respons kwam, deze keer uit Hongarije. Een software ontwerper met vissen als hobby, die in Stavanger komt wonen en werken.
Beetje van de persoon afhankelijk neem ik ze dan een paar uur mee op de boot en leer ze wat technieken.
En al zijn het soms maar een paar makrelen die ze vangen, het maakt toch veel indruk als je als newbie met een bootje in de fjorden ligt en bij de eerste inworp vis naar boven haalt.
Deze had ook ondanks de harde wind waardoor de golven over de boot kwamen en we maar even het water op konden, de tijd van zijn leven.
Misschien moet ik daar zomers wel mijn extraatje mee gaan verdienen....?

Voor de rest loopt alles hier op het gemakje verder, de hond, kat en Anne doen het ook nog steeds goed.
Grappig is dat veel Noren denken dat ze door haar beheersing van de taal Noors is, maar ze niet precies weten uit welke regio ze komt.... Respect daarvoor.
Heb er sterke twijfels over of ze dat ooit over mij zullen gaan doen. WTF, ik manage mezelf wel en ik kan mijzelf redelijk verstaanbaar maken. Zeker als ik het vergelijk met sommige andere buitenlanders die hier al veel langer wonen dan wij doen , maar ik moet toegeven dat volledige beheersing van de taal het leven een stuk makkelijker maakt.

onderstaand nog een foto projectje en wat andere plaatjes gemaakt in deze zomer. foto's kun je op het gemakje HIER verder bekijken en binnekort op www.norwayphotography.com

 

Alleen

Ik heb er al eens vaker over geklaagd en ik ben in deze zeker niet alleen, de rijstijl van de gemiddelde Noor
is gewoon kut.
Elke niet Noor die hier woont klaagt er over, en het zijn allemaal dezelfde dingen die elke keer een onderwerp van gesprek zijn voor de westerse niet Noren.
Die andere categorie van niet westerse niet Noren zijn tel ik niet mee want die zijn misschien wel net zo erg.
Het kan zijn dat het aan de regio ligt, want in dit extreem rijke deel van Noorwegen is het mogelijk dat een persoon met teveel geld denkt dat deze boven elke wet staat en misschien van overtuigd is dat het prijskaartje van zijn of haar auto de rangorde op de weg bepaald.
Maar zo kan het toch niet zijn, althans niet in mijn wereld.....
Een kleine opsomming van ergernissen in het verkeer:
-Onnodig links rijden, zelfs als er nauwelijks of geen verkeer rechts rijdt, gevolg is dat iedereen massaal rechts inhaalt.
-Geen richting aan geven en dan vooral niet op rotondes. Nee u hoeft geen belasting te betalen voor het gebruik van uw richtingaangever en het is voor het overige verkeer wel zo makkelijk als zij weten waar u zich naar toe wilt gaan begeven.
- Als een blinde invoegen op de snelweg en dat gebeurt vooral (heel typerend) op het bedrijvendeel waar zich voornamelijk oliemaatschappijen zich hebben gevestigd.
-bellen tijdens het besturen van het voertuig is 1 ding, maar als alle aandacht dan naar het gesprek gaat en niet naar de weg..... zelfs om een uur of 05.30 in de vroege ochtend hangen ze al kakelend aan hun mobiel achter het stuur. Je vraagt je af wie ze op dat tijdstip bellen.
-Dan hebben we nog de extra verlichting op de auto, die altijd net te laat wordt gedimd waardoor er een vreemde waas op het netvlies blijft hangen. Maar dat probleem hebben we gelukkig alleen in de winter.
- De lijst kan nog veel langer, maar het draait bij de Noren vooral om het ikke, ikke, ikke en het niet nemen van verantwoordelijkheid.
Die verantwoordelijkheid nemen valt heel erg op bij die fijne huisteven met in de ene hand een mobiel en de andere hand een peuk en 3 kleine kinderen op de achterbank, zonder richting aan te geven en te kijken wat de rest van het verkeer doet als een blinde hoer de rotonde op te knallen of in een bocht of berg waar je niets ziet in te gaan halen... WTF?
Weet je wat... rij jij jezelf en die kutkinderen van je lekker in puin, neuk je daarna toch gewoon weer een nieuwe erbij.
En die klote sticker op je achterruit  met Pas Op Baby Aan Boord kun je ook wel weg laten. Volk die met een dergelijke sticker rond rijden, zijn vaak het ergst van allemaal en zouden tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen door of de kinderen af te nemen of het rijbewijs.
Diezelfde verantwoordelijkheid wordt ook niet genomen door het beroepsverkeer, vrachtwagenchauffeurs en taxibestuurders. Van die 2e groep heeft 95 procent hun rijbewijs tussen de 2 bulten van een kameel behaald in een onbemande woestijn.... Dus die weten niet beter. De eerste groep daarintegen heeft een professionele opleiding gehad en die zouden toch beter moeten weten.
Maar ook een groot deel van die groep zijn zo lomp en rijden op dezelfde manier als in een personenauto.
Lekker links blijven rijden, bumperkleven met je 50 ton truck en niet denken dat je misschien een heel andere remafstand hebt met zo'n gewicht... blijven bellen en ook zeker geen richting aangeven en met je combinatie rare plotselinge inhaalmanoeuvres gaan maken en daarmee uiteindelijk in de berm belanden...
Zouden daarom onlangs misschien wel 25 rijscholen direct hebben gesloten en 40 rijscholen een zware  waarschuwing hebben gekregen voor ernstige tekortkomingen in het lesgeven.....
Dat zijn toch grote getallen op een bevolking van 5 miljoen.
Het is een maatschappelijk probleem, het niet nemen van verantwoordelijkheid.
Het land draait goed, de bedrijven klagen niet en als jij hier je werk niet doet zoals je het zou moeten doen, hoor je daar helemaal niemand over. Je krijgt gewoon je loon of je nu presteert of niet.
Service is hier dan ook een woord waarvan ze de betekenis niet zo goed kennen. Geen voorraden in de winkel omdat niemand nakijkt of er iets mist en dan iets bestellen als de klant daar om vraagt is te veel werk bij veel bedrijven en verkopen ze liever nee, Dat is immers veel gemakkelijker dan ergens je best voor moeten doen.
Of lekker ongeïnteresseerd huh.. roepen als ze je niet verstaan, dan krijgen ze van mij een grote bek en vraag ik hun of ze niet normaal hebben leren praten, een nog grotere bek krijgen ze als ze Du naar je roepen als ze je naam niet weten of geen zin hebben om die uit te spreken. Du betekend -he jij- of ze willen ook nog wel eens alleen maar fluiten.
Voor mij is daar maar 1 antwoord op: He Jij! roep je maar tegen je wijf of tegen je familie maar niet tegen mij, als je mij naam niet wet zijn er ook meer beleefde manieren om iemand aan te spreken.
En op fluiten adviseer ik ze om een hond te kopen of dat dan toch ook maar tegen hun geliefde te doen.
Het wil ook wel eens werken om jezelf doof te verklaren en in het geheel niet op ze te reageren.
Raar dat een complete volksstam zo lomp, boers en hufterig kan zijn, tot aan de jaren 60 van de vorige eeuw waren het alleen maar boeren en vissers (de spijker op zijn kop) totdat de olie in het spel kwam en in hele korte tijd de armoede verdween en er enorm veel geld werd gemaakt. Maar het volk zelf zich niet veel verder heeft ontwikkeld.
Dat vind je terug in hun gedrag maar bijvoorbeeld ook in de keuken die vaak nog hetzelfde is als een paar honderd jaar geleden.
Versta mij niet verkeerd, ik woon hier graag. Noorwegen is een prachtig land en daarvoor zijn we hier gaan wonen. We zijn hier niet gekomen voor de Noren zelf, maar nogmaals het zal een deel met de regio te maken hebben en ik weet bijna zeker dat het in  de minder bevolkte gebieden het respect naar elkaar veel groter is.

Voor de rest gaat alles prima maar ff wat kankeren op z'n tijd is altijd fijn.
'Ondje wordt echt oud, het grootste deel van de dag slaapt ze en heeft ze vaak niet door als je thuis komt omdat ze niets hoort. Na een poosje krijt ze het door en gaat het kopje langzaam omhoog en hangt er een uitgedroogd stuk tong uit omdat ze bijna geen voortanden meer heeft.
Arm beestje heeft nu ook nog een probleem met haar kruisband links achter wat alleen met een operatie ongedaan kan worden gemaakt.
Een moeilijke keuze, de kans is groot dat een narcose op deze leeftijd meer kwaad dan goed zal doen en als ze dan ook nog een nacht daar moet blijven vraag ik mij af of ze dat gaat overleven. Zeker als je ervan uit gaat dat ze mentaal OK is.
Ze heeft nu pijnstillers en we als ze het trapje aan de voorkant op en af moet dragen we haar, en op die manier lijkt het wat beter te gaan.
Anne is 2 dagen weg en ik heb het rijk alleen. Voor haar werk is ze 2 dagen naar Oslo voor een meeting.
Door de enorme afstanden gaat ze met het vliegtuig. Een tochtje van een klein uur waar je met de auto 8 uur over doet.
Vanmorgen het ik haar op Sola airport afgezet en als het goed haal ik haar daar morgenavond weer op.
Het volgende tripje zal naar NL gaan, ons jaarlijkse uitje in September.
Weer goed om onze trouwe vrienden en familie te zien, beetje zuipen,vreten, feesten, hopelijk nog een concertje, tattoo's en inkopen te doen.
Wij kijken er alvast naar uit....

tijd

Het kost wat, maar dan hoef je geen 3 maanden op een uitslag te wachten die je eigenlijk niet wil horen.
Een paar dagen na het bezoek aan de privekliniek was de uitslag van het MR onderzoek binnen bij de behandelend arts, ongeveer met dezelfde tijd als de røntgen die via de reguliere weg ging en heel wat meer tijd vergde.
Het resultaat tot nu toe... artrose in de schouder lijkt op dit moment het meest voor de hand liggend, de foto en de MR komen beide met hetzelfde resultaat, alleen denkt de MR dat er nog wat oude schade aanwezig is.
Wat op zich niet zo heel gek zou zijn gezien mijn oude lifestyle en de toch wel 2 ernstige aandoeningen die ik in het verleden heb gehad en de gevolgen/ elen daarvan misschien nog wel stilletjes aanwezig zijn en af en toe door onbekende reden geactiveerd worden.
Nu is via de reguliere weg een aanvraag naar een specialist gegaan, geschatte wachttijd een maand of 2.....
De vraag is of ik mijn  medische geschiedenis op tafel moet gooien, op die manier is alles bekend in Noorwegen en ik vraag me af of het er iets toe doet.... fucked up is het toch al....
Time will tell, ondertussen moet ik eens gaan nadenken wat ik met het werk ga doen, de job die ik heb zal ik niet in verder kunnen , maar dat wilde ik eigenlijk toch al niet.
Het mooiste zou zijn om het roer weer volledig om te gooien (en dat kan ik heel goed) en proberen iets heel anders te vinden/ op te zetten. Dat had waarschijnlijk in NL makkelijker gegaan dan hier, maar ik weet zeker dat hier ook kansen zijn, voorlopig heb ik tijd genoeg om daar over na te denken....

Laten we eerst nog even van de zomer genieten, het is prachtig weer en ik grijp wederom elke kans om naar buiten te gaan. We hebben geen boot om deze vol te laten groeien met alg en zijn we ook dit weekend op pad geweest.
'Ondje blijft thuis want die is niet zo'n fan van de boot die we nu hebben, ze vond de oude met kajuit leuker.
Anne, hengels eten/drinken mee aan boord en we kunnen ons weer en dag vermaken.
Visjes vangen om de winter door te komen en genieten van de bruinvissen en zeehonden die af en toe rond de boot opduiken. (sorry voor de kut kwaliteit foto, pocket camera en een schommelende boot geven niet het beste resultaat)

Vooral het puffen van de bruinvissen is en prachtig geluid wat nooit gaat vervelen stukken beter dan het geschreeuw van die schijtmeeuwen die in grote aantallen om je boot bewegen als ze in de gaten krijgen dat er iets te halen valt.
DW deed bij hetzelfde eiland ook een mislukte poging wat vis boven te halen, hij ging iets eerder terug dan ons en niet veel later kregen we een telefoontje met de oproep dat zijn motor het had begeven.
Daar dobberde hij dan hulpeloos rond dat hebben we met de oude boot ook al eens meegemaakt en dan ben je echt hulpeloos.
Met mooi weer valt het wel mee, maar als je zoals vorige week ineens een onweersbui boven je hebt hangen of als vorige jaar toen wij met de oude boot stil vielen er een storm met hagel en sneeuw op steekt, wordt het een stuk minder aangenaam.
Rescue Norway is on it's way, touw tussen beide boten en DW naar de eerstvolgende haven aan de andere kant van het fjord gesleept.

Helemaal naar zijn eiland ging niet want daar hadden we te weinig brandstof voor en ik ga ook niet mijn eigen motor oververhitten anders moeten we beide om hulp gaan vragen....

bewogen

We kunnen stellen dat afgelopen week, een bewogen week was.
Laten we bij het begin beginnen:
Al een hele tijd maakt de Nissan tijdens het sturen een enorm kabaal, kan een te laag niveau van de vloeistof zijn, maar het kabaal kwam overduidelijk uit de servopomp.
Met het euvel naar de Nissandealer en deze kon het probleem wel oplossen voor een slordige 15000 nok
wat met de huidige koers neer komt op zo'n 1900 euro.
Daar heb ik maar 1 antwoord op FUCK OFF! 10.000 voor de pomp en de andere 5000 voor het inbouwen... er moet toch een andere oplossing zijn.
Gelukkig hebben we nog wat trouwe vrienden in NL en ik bel DR op van Bandenservice Raaijman een betrouwbaar adres voor jullie auto onderhoud in vrouwenpolder.
DR kan de pomp leveren voor een fractie van de Noorse prijs en stuurt het ding naar Noorwegen (ik bestel er meteen een nieuwe set banden bij , die kan die er op zetten als we in september naar NL rijden, helaas houd de douane het ding bijna 2 weken op, maar uiteindelijk naar m een keer op te grond hebben te laten gestuiterd kan ik m ophalen bij het postkantoor.
Nu nog inbouwen, maar dat lijkt vrij eenvoudig, er komt niet heel veel techniek bij kijken. Vismaat PJK heeft er wel verstand van en binnen 2 uur zit de pomp erin.
Als wij er op het gemakje 2 uur over doen, dan kan het bij de dealer in zeker 1 uur tijd, maar de hebberige honden rekenen 4 uur voor het monteren .
Many thanks DR en PJK voor jullie hulp!
Dat was goed nieuws, slechter ging het met Anne die met Janis aan het spelen was met een iets te kort stokje.
'Ondje ziet niet zo goed meer en in haar bejaarde enthousiasme ziet ze Annes duim aan voor de rest van het stokje. Au.... hoewel er niet veel tanden meer inzitten weet ze haar duim toch goed vast te grijpen met haar eerste kies en Anne strek van schrik haar hand terug waardoor er een flink stuk van haar top afscheurt...
'Ondje terug aan de riem en Anne die ondertussen flink duizelig wordt ondersteunend naar huis gebracht en daarna naar het ziekenhuis om te zien wat ze er aan kunnen doen.
Behalve een tetanus prik en schoonmaken, kunnen ze verder niet veel doen. Haar nagel is doorgescheurd en een deel van de top ligt los maar kan niet gehecht worden omdat een rafelwond is. De nagel zal vanzelf een keer loslaten en het topje zal hopelijk weer aangroeien.
Time will heal all wounds, maar deze pijnlijke ervaring zal wel een paar maanden nodig hebben.

Zaterdag een feestje bij onze Engelse vrienden, maar ik besluit eerst ff naar de boot te gaan en misschien een uurtje vissen.
Het is drukkend weer, warm, niet al te veel wind ,het lijken goede omstandigheden.
Ik blijk gelijk te hebben met de eerste lijn die ik naar beneden laat zakken, zit er een vis aan en zo gaat het maar door en door. alles onder de maat terug het water in en alle eetbare formaten blijven aan boord.
De vis is zo op jacht dat ik zelfs 5 koolvissen aan 1 lijn heb zitten, iets wat me nog nooit eerder is overkomen.
Het zijn niet alleen de vissen, ontelbare prachtige vogels, bruinvissen en ander wild om de boot.
Ik kon het zelf niet geloven en laat ik dan net nu geen camera bij me hebben...kut!
Ik vaar naar een andere plek om te zien of de platvis ook zo goed bijt en dat doen ze. Ik vang zelfs een soort die ik nog nooit eerder heb gevangen, stekelrog.

Ik bezit geen kennis over de vis en dacht dat de stekels giftig waren, eerst  een kleintje naar boven, maar ze worden steeds groter en van nummer 5 werd ik zelfs bang zo groot was die.
Achter in de boot heb ik niet veel ruimte en ik zat in mijn korte broek. Nu had ik al moeite om de vis binnen te krijgen en ik dacht als dit agressieve beest aan boort licht te spartelen slaat die misschien zijn stekels in mijn poot.... ik laat m buiten boord hangen en probeer m in het water te onthaken nadat ik een foto met mijn telefoon heb gemaakt.
Later hoor ik dat de stekels alleen maar pijnlijk zijn en absoluut niet giftig, bovendien blijkt het ook nog een hele smakelijke vis te zijn waar bijvoorbeeld in Engeland goed geld voor wordt betaald.
Volgende keer toch maar binnenhalen dan...
Weer met tegenzin thuis , door naar Idse voor een feestje en zondag weer terug.
Vandaag ben ik voor de MRI scan geweest, ik had geen zin om langer op het Noorse systeem te wachten  waardoor ik pas in September (juni aangevraagd) terecht kan voor de scan.
Voor ruim 300 euro kon ik terecht in een privékliniek en is de wachttijd maar 1 dag of nog korter.
Erg aangenaam kun je zo'n MRI scan niet noemen, maar het zit er op en de uitslag wordt doorgestuurd naar een arts en kunnen ze hopelijk zo met een snellere diagnose en behandeling komen.
Genoeg excitement voor deze week, tot de volgende.